Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Αγροοικολογία

















Ως Αγροοικολογία ορίζεται η εφαρμογή οικολογικών εννοιών και αρχών για το σχεδιασμό και διαχείριση βιώσιμων  συστημάτων παραγωγής τροφίμων. Θεωρείται περισσότερο ένα σύνολο εννοιών και βασικών αρχών παρά συγκεκριμένων πρακτικών.H Αγροοικολογία στοχεύει στη σχεδίαση συστημάτων παραγωγής τροφίμων που αποσκοπούν να διατηρήσουν τις λειτουργίες, τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές ως προς την παραγωγή, που τα φυσικά συστήματα παρέχουν, και είναι ισχυρές, παραγωγικές και δίκαιες. Αυτό σημαίνει ενσωμάτωση, αντί διαχωρισμός, “κλειστά” συστήματα παραγωγής  βασιζόμενα σε τοπικές εισροές, αύξηση της βιολογικής και γενετικής ποικιλομορφίας, διαδικασίες “αναγέννησης” αντί υποβάθμισης.
Οι βασικές έννοιες της Αγροοικολογίας και  των αγροοικολογικών πρακτικών διαχείρισης συμβαδίζουν με επιχειρήματα για την ασφάλεια και αυτάρκεια των τροφίμων και την αειφορία της υπαίθρου.
Η διεπιστημονική ταυτότητα της Αγροοικολογίας σημαίνει ότι έχει να κάνει με μια συστηματική προσέγγιση που βασίζεται στην δημιουργία γνώσης, ενώ εμπεριέχει την τάση προς μια ενοποιητική, επαναληπτική και ολιστική προσέγγιση στην έρευνα.
Αν και η Αγροοικολογία έχει τη δική της ταυτότητα, είναι στενά συνδεδεμένη με άλλες επιστήμες. 
Η Αγροοικολογία όχι μόνο καθορίζει, ταξινομεί και μελετά τα γεωργικά συστήματα από οικολογική και αντίστοιχη κοινωνικο-οικονομική άποψη, αλλά εφαρμόζει επίσης οικολογικές έννοιες και αρχές για το σχεδιασμό και τη διαχείριση βιώσιμωναγροοικοσυστημάτων.
H Αγροοικολογία έχει πάρει διαφορετικές σημασίες με πάροδο του χρόνου, από τις πολύ ειδικές εφαρμογές των οικολογικών μεθόδωνστις γεωργικές επιστήμες κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, μέχρι την κοινωνική της έννοια με την οποία επενδύθηκε από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου.

agroecology

Νους, ο παντοδύναμος θεραπευτής του σώματός μας


Αγιουρβέδα: Νους, ο παντοδύναμος θεραπευτής του σώματός μας
Χιλιάδες χρόνια πριν η σύγχρονη ιατρική μας προσφέρει αποδείξεις για την άμεση σχέση μεταξύ σώματος και νου, οι σοφοί της Ινδίας ανέπτυξαν ένα ισχυρό σύστημα υγείας που αντιμετώπισε τον ανθρώπινο οργανισμό και το πνεύμα του ως ολότητα, το οποίο ονομάστηκε Αγιουρβέδα. Δεν ήταν ένα απλό σύστημα για τη θεραπεία ασθενειών, αλλά κάτι πολύ πιο σύνθετο και βαθύ, όπως μαρτυρά και η ετυμολογία της ονομασίας της. Bέδα (वेद) σημαίνει «επιστήμη», με την αρχαιοελληνική της σημασία, δηλαδή βαθιά γνώση, ενώ Αγιούς (आयुस्) σημαίνει «ζωή». Πρόκειται με λίγα λόγια, για ένα ολοκληρωμένο σύστημα, το οποίο θέλει να εμφυσήσει στους ανθρώπους τη σοφία και τον τρόπο να παραμένουν υγιείς και γεμάτοι ζωντάνια, απολαμβάνοντας στο μέγιστο τις δυνατότητες που τους προφέρει η ανθρώπινη φύση.
Οι βασικές αρχές της Αγιουρβέδα είναι δύο. Η πρώτη είναι ότι ο νους και το σώμα αποτελούν ένα αδιαχώριστο σύνολο και η δεύτερη είναι ότι τίποτα δεν είναι πιο ικανό και πιο αποτελεσματικό στη θεραπεία οποιασδήποτε πάθησης του σώματος όσο το μυαλό. Η απελευθέρωση του σώματός μας από την ασθένεια ξεκινά από τον Νου. Στηρίζεται στην διεύρυνση της συνειδητότητας, στην ύπαρξη πνευματικής – αρχικά- ισορροπίας, η οποία έπειτα μεταφράζεται ως ισορροπία όλου του σώματος. Πώς όμως θα διευρύνουμε την συνειδητότητά μας; Η διαδικασία εξισορρόπησης του πνεύματός μας, δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο μπορεί να ακούγεται!
Σε μια διαλογιστική κατάσταση, για παράδειγμα, μπαίνουμε σε μια κατάσταση «διευρυμένης συνειδητότητας» και «εσωτερικής ησυχίας», που είναι αναζωογονητική για το μυαλό και αποκαθιστά την ισορροπία. Από τη στιγμή που μυαλό και σώμα λειτουργούν ως ένα αδιαχώριστο σύστημα, το σώμα αποκτά κι αυτό με τη σειρά του την ισορροπία, μέσω του διαλογισμού. Μέσω αυτής της εσωτερικής εγρήγορσης που επιτυγχάνεται κατά τον διαλογισμό, οι καρδιακοί ρυθμοί πέφτουν, η αναπνοή γίνεται πιο βαθιά και πιο αργή, μειώνεται η παραγωγή ορμονών που συνδέονται με το στρες ( κορτιζόλη, αδρεναλίνη), ενώ την ίδια στιγμή ευνοείται η παραγωγή νευροδιαβιβαστών – όπως η σεροτονίνη, η οξυτοκίνη, η ντοπαμίνη- και η παραγωγή ενδορφινών που συμβάλουν σε ένα συνολικό αίσθημα ευφορίας.

Ιστορία της Αγιουρβέδα

http://enallaktikidrasi.com/2017/01/ayuverda-nous-pantodynamos-therapeutis-somatos/
Μολονότι οι απαρχές της Αγιουρβέδα πρέπει να αναζητηθούν σε περιόδους που δεν υπήρχε σύστημα γραφής. Οι μεγάλοι σοφοί ή μάντεις της αρχαίας Ινδίας συνέλαβαν την δημιουργία και την ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα από βαθύ διαλογισμό και άλλες πνευματικές πρακτικές. Προσπάθησαν να αποκαλύψουν τις βαθύτερες αλήθειες της ανθρώπινης φυσιολογίας και της υγείας. Παρατήρησαν τα βασικά συστατικά της ζωής, τα οποία οργανώνονται σε ένα πολύπλοκο σύστημα. Βάσει των παρατηρήσεων αυτών κατάρτισαν φιλοσοφικά και πνευματικά κείμενα, που ονομάζονται Βέδες. Σε αυτά τα πανάρχαια κείμενα, που από πολλούς μελετητές θεωρούνται ως τα πρώτα δείγματα λογοτεχνίας, μπορούμε να βρούμε τις πρώτες αναφορές στην Αγιουρβέδα. Η σοφία της Αγιουρβέδα καταγράφεται στα σανσκριτικά, την αρχαία γλώσσα της Ινδίας που αντανακλά τη φιλοσοφία και το βάθος που υπάρχει πίσω από την Aγιουρβέδα.
Η πανάρχαια αυτή θεραπευτική μέθοδος, άσκησε μεγάλη επίδραση τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Κατά τον 5ο μ. Χ αιώνα, μεταφράζεται στην κινεζική γλώσσα, ενώ η Κινεζική Ιατρική και η Βουδιστική φιλοσοφία έχουν επηρεαστεί σημαντικά. Η Αγιουρβέδα αποτελεί μια από τις ελάχιστες θεραπευτικές μεθόδους της αρχαιότητας, που δεν έπαψε ποτέ να εξασκείται και να εφαρμόζεται ευρέως ως σήμερα. Επειδή όμως, έμοιαζε σαν να περνά από γενιά σε γενιά χωρίς αλλαγές και κυρίως χωρίς να λαμβάνει υπόψη της ή να επηρεάζεται από τις ανακαλύψεις και τις προόδους της ιατρικής, δημιουργήθηκαν δύο πόλοι στην Ινδία κατά τις αρχές του 20ου αιώνα.
Από τη μία πλευρά υπήρχαν αυτοί που υποστήριζαν με θέρμη την αξία του να παραμείνει αμετάβλητη η παράδοση από οποιαδήποτε προσθήκη ( Suddha Ayurveda: Καθαρή Αγιουρβέδα) κι από την άλλη ήταν όσοι θεωρούσαν ότι η θεραπευτική μέθοδος της Αγιουρβέδα, οφείλει να εκσυγχρονιστεί. Αυτός ο διάλογος έλαβε τεράστιες διαστάσεις τόσο σε κοινωνικό επίπεδο όσο και σε κυβερνητικό, ενώ άρχισε να επηρεάζει και τους θεραπευτές διεθνώς.

Διάκριση από τις άλλες παραδοσιακές θεραπείες

Η Αγιουρβέδα, ως ολιστικό σύστημα θεραπείας, γεννήθηκε και εξελίχθηκε στην Ινδία και έχει επιβιώσει ως ολοκληρωμένο σύστημα, από την πρώιμη αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Όλες οι αρχαίες κοινωνίες είχαν αναπτύξει συστήματα θεραπείας για τις κοινές ασθένειες του σώματος, οι οποίες δοκιμάζονταν και εξελίσσονταν στον χρόνο. Το πρόβλημα εντοπίζεται ότι οι θεραπείες αυτές, σχεδόν στο σύνολό τους, ήταν εμπειρικές, ήταν βασισμένες στην δοκιμή, παρουσιάζοντας πολλές φορές λάθη και ατυχήματα ή επιτυχίες. Το σίγουρο είναι ότι δεν εμπεριείχαν γνώση της πηγής ή της φύσης της εκάστοτε ασθένειας ή του φαρμάκου.
Το ινδικό σύστημα θεραπείας, εξελίχθηκε ως σύστημα πάνω σε απολύτως ορθολογική βάση. Απόδειξη αποτελεί ότι οι βασικές αρχές της Αγιουρβέδα δεν επανεξετάστηκαν και οι μέθοδοί της δεν άλλαξαν ιδιαίτερα στο πέρασμα των αιώνων. Οι βασικές αρχές της μεθόδου, μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο και τον τόπο καθώς στηρίζονται σε εγγενείς παράγοντες και δεν επηρεάζονται από εξωγενείς. Όσο κι αν αλλάζουν οι ανθρώπινες συνήθειες, ο πολιτισμός ή το περιβάλλον, η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια. Βέβαια μπορεί να προκύψουν νέες ασθένειες, όμως ο τρόπος που αυτές προσβάλλουν τον άνθρωπο και το πώς αντιδρά το ανθρώπινο σώμα σε αυτές δεν έχει αλλάξει.
Κατά τον ίδιο τρόπο, μπορεί να υπάρξουν παραλλαγές στην θεραπεία, αλλά η προσέγγιση της φύσης της νόσου παραμένει σταθερή. Αυτό που οφείλουμε να κατανοήσουμε, αν θέλουμε να καταλάβουμε βαθύτερα τη φύση της Αγιουρβέδα, είναι ότι οι άνθρωποι που παρέδωσαν αυτό το ολοκληρωμένο ιατρικό σύστημα στον κόσμο, ήταν άνθρωποι με υψηλή πνευματική ανάπτυξη. Μόνη κινητήρια δύναμη ήταν η συμπόνια για τον άνθρωπο που πάσχει. Ο σκοπός τους ήταν να μειώσουν τον ανθρώπινο πόνο και για τον λόγο αυτό άρχισαν να καταγράφουν τις οδηγίες που έδιναν στους μαθητευόμενούς τους.

Βασικές Αρχές

http://enallaktikidrasi.com/2017/01/ayuverda-nous-pantodynamos-therapeutis-somatos/
Οι κεντρικές θεωρητικές ιδέες της Αγιουρβέδα αναπτύχθηκαν στα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ. και εμφανίζουν παραλληλισμούς με τον Βουδισμό, τον Τζαϊνισμό και άλλες φιλοσοφίες. Η ισορροπία έχει εξέχουσα θέση και η καταπίεση των φυσικών αναγκών θεωρείται ανθυγιεινή και ότι οδηγεί σε νόσο. Από την άλλη ο άνθρωπος θα πρέπει να χαλιναγωγεί τις ανάγκες του και να μην γίνεται έρμαιό τους. Πρέπει δηλαδή να έχει την σοφία και να είναι εγκρατής ως προς την πρόσληψη τροφής, τις σεξουαλικές του ανάγκες και της επιθυμίας του για ύπνο.

Σύσταση ανθρώπινου σώματος

Το σώμα σύμφωνα με την Αγιουρβέδα αποτελείται από επτά είδη ιστών: το πλάσμα (rasa), το αίμα (rakta), τα οστά (asthi), τους μυες (māmsa), το λίπος (meda), τον μυελό (majja) και το σπέρμα (shukra). Οι ιστοί αυτοί, όπως και κάθετι πάνω και μέσα στο σώμα μας αποτελεί συνδυασμό των πέντε κοσμογονικών στοιχείων: της γης, του νερού, της φωτιάς, του αιθέρα και του αέρα. Επιπλέον, σύμφωνα με την Αγιουρβεδική μέθοδο, κάθε ον, κάθε φυσική και διανοητική διαδικασία και κάθε όργανο διέπεται από τα «ντοσας» ( Doshas), που αποτελούν τις 3 κύριες βιολογικές πηγές ενέργειας. Τα ντόσας είναι αυτά που παρέχουν σε κάθε έμβιο ον τη δυνατότητα να εκπληρώσει το σχέδιο της ύπαρξής του: την υγιή ύπαρξη. Τα ντόσας, που αποτελούνται από συνδυασμούς των 5 στοιχείων της κοσμογονίας, πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία. Οποιαδήποτε διαταραχή της ισορροπίας τους οδηγεί σε κάποια πάθηση ή ασθένεια.

Τα τρία Ντόσας

Η Αγιουρβεδική Ιατρική, στηρίζεται εν πολλοίς στην θεωρία των τριών Ντόσας, των ενεργειών που ενέχονται σε κάθε άτομο και στις οποίες οφείλονται οι όποιες ομοιότητες αλλά και οι όποιες διαφορές μεταξύ μας. Αυτές οι ενέργειες είναι η ενέργεια Βάτα, που αποτελείται από κενό και αέρα, η ενέργεια Πίττα που αποτελείται από φωτιά και νερό, και η ενέργεια Κάφα που αποτελείται από γη και νερό.

Βάτα Ντόσα

Οι ποιότητες που χαρακτηρίζουν αυτή την ενέργεια είναι η ξυρότητα, το φως, το κρύο, η τραχύτητα. Είναι η λεπτή ενέργεια της κίνησης και ως εκ τούτου συχνά σχετίζεται με τον άνεμο. Συνδέεται με τη δημιουργικότητα και την ευλυγισία, ρυθμίζει όλες τις κινήσεις, τη ροή της αναπνοής, τον παλμό της καρδιάς, τις συσπάσεις των μυών και τις κινήσεις των ιστών, το νευρικό σύστημακυτταρική κινητικότητα και η επικοινωνία καθ ‘όλη τη νου και το νευρικό σύστημα και τις εντολές του εγκεφάλου.

Πίττα Ντόσα

Η ενέργεια αυτή, που την γεννά η φωτιά και το νερό είναι ένα αμάλγαμα ζεστού, αιχμηρού, φωτός, υγρού στοιχείου και κάποιων λεπτών ποιοτήτων. Η ενέργεια αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε από την κίνηση ούτε από την ακινησία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι μια ενέργεια που διαχέεται, που απλώνεται όπως το νερό που κυλά στο ρυάκι ή όπως η ζεστασιά που απλώνεται στο περιβάλλον από μια πηγή θερμότητας. Είναι άρρηκτα συνδεμένη με την ευφυΐα, την κατανόηση, την πέψη και την μετατροπή. Διέπει τη διατροφή και το μεταβολισμό και τη θερμοκρασία του σώματος.

Κάφα Ντόσα

Η ενέργεια Κάφα σχετίζεται με τις έννοιες του αργού, του δροσερού, του λιπαρού, του απαλού, του πυκνού και του θολού. Χαρίζει δομή και σταθερότητα σε όλα τα πράγματα, παρέχει την απαραίτητη συνεκτικότητα που απαιτείται για να διατηρηθεί μια συγκεκριμένη μορφή. Επίσης, ενυδατώνει τα κύτταρα, λιπαίνει τις αρθρώσεις, ενυδατώνει το δέρμα, διατηρεί την ομοιόσταση και προστατεύει τους ιστούς. Συνδέεται συχνά με την αγάπη και τη συμπόνια.

http://enallaktikidrasi.com/2017/01/ayuverda-nous-pantodynamos-therapeutis-somatos/

Θεραπευτική μέθοδος

Στην Αγιουρβεδική ιατρική υπάρχουν δύο μέθοδοι θεραπείας. Η δομική θεραπεία, που είναι ένα πρώτο στάδιο αντιμετώπισης προβλημάτων με τη χρήση κατάλληλης διατροφής, ήπιων βοτάνων και αλλαγής κάποιων πιθανά κακών συνηθειών που μας αποσυντονίζουν. Για πιο σοβαρές περιπτώσεις η θεραπεία κρίνεται ως κλινική και χρησιμοποιούνται πιο δυνατά βότανα και φάρμακα, όπως επίσης και μέθοδοι καθαρμού και εξισορρόπησης.
Όλα τα παραπάνω όμως δεν αποτελούν τη λύση στο πρόβλημά μας. Μπορούν να βοηθήσουν να βρούμε την απαραίτητη ισορροπία ή ένα πολύτιμο βοήθημα καθώς μόνο εμείς είμαστε οι γιατροί του εαυτού μας. Έτσι, καμία ασθένεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί το ίδιο σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους καθώς η ρίζα κάθε προβλήματος βρίσκεται μέσα μας και είναι ξεχωριστή. Επομένως η όποια θεραπεία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη σε κάθε άτομο ξεχωριστά και ουσιαστικά το ωθεί, το οδηγεί στην αυτοΐαση.

Η Αγιουρβέδα στην Ελλάδα

Στη χώρα μας η Αγιουρβεδική ιατρική γνωρίζει μεγάλη άνθιση τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν πολλοί ειδικοί θεραπευτές στους οποίους μπορούμε να απευθυνθούμε για ό,τι πρόβλημα αντιμετωπίζουμε, έτοιμοι πάντα να σχεδιάσουν μια θεραπεία που να είναι σχεδιασμένη σύμφωνα με τις ατομικές μας ανάγκες. Οι ουσίες και τα βότανα που χρησιμοποιούνται από την Αγιουρβέδα κυκλοφορούν πλέον ευρέως στα φαρμακεία και κυρίως σε αυτά που διαθέτουν ομοιοπαθητικά προϊόντα.

enallaktikidrasi

Είναι απαραίτητο να έρθουν και αυτές οι δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με τα εσωτερικά μας εμπόδια και να βρούμε τρόπο να τα υπερπηδήσουμε

Τη στιγμή που αποφασίζουμε να αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας που μας ενοχλεί ή που μας δυσκολεύει, ξεκινάμε με ενθουσιασμό και με χαρά. Στην αρχή νιώθουμε σα να ανοίγεται ένας νέος, όμορφος δρόμος μπροστά μας, που εδώ και καιρό θέλαμε να τον περπατήσουμε μα διστάζαμε, τώρα όμως ήρθε η ώρα. Σκεφτόμαστε πως τώρα είμαστε έτοιμοι να κινήσουμε και βουνά ακόμα! Η αποφασιστικότητα μας γεμίζει με δύναμη και ζωντάνια, με όρεξη να δοκιμάσουμε νέα πράγματα, νέους τρόπους συμπεριφοράς, νέους τρόπους σκέψης! Νιώθουμε έμπνευση, αφοσίωση στο νέο μας στόχο, σίγουροι για την επιλογή μας και κινητοποιημένοι. Μία αίσθηση παντοδυναμίας.  Έτοιμοι να υπερπηδήσουμε όλα τα εμπόδια.
Κι έπειτα έρχεται μια στιγμή μετά από 3-4 εβδομάδες συνεχούς και σταθερής προσπάθειας, που συναντάμε τα δύσκολα και τα παρατάμε… Είτε παρατάμε το νέο πρόγραμμα διατροφής που ξεκινήσαμε, είτε το πρόγραμμα άσκησης μας ή παρατάμε το νέο χόμπυ μέσα από το οποίο εκφράζαμε τη δημιουργικότητα μας ή σταματάμε να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε την υγιή σχέση  που θέλαμε με τον αγαπημένο μας ή την αγαπημένη μας.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί παρότι θέλαμε τόσο απελπισμένα να αλλάξουμε, τελικά, τα παρατάμε; Γιατί κάθε φορά που μπαίνουμε σε ένα πρόγραμμα, κάτι γίνεται και στο τέλος τα παρατάμε;
Η απάντηση είναι απλή. Η διαδικασία της αλλαγής δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν δυσλειτουργικοί και περιοριστικοί τρόποι σκέψης που έχουν δημιουργήσει δυσλειτουργικούς τρόπους συμπεριφοράς, νευρικά κυκλώματα στον εγκέφαλο και συγκεκριμένη εγκεφαλική βιοχημεία που κάνουν την αλλαγή πιο δύσκολη από ότι φανταζόμαστε. Οι περιοριστικές αντιλήψεις που έχουμε μέσα μας, έχουν χτιστεί κατά τη διάρκεια της παιδικής μας ηλικία από τους γονείς μας και το τότε περιβάλλον μας. Έχουν βγάλει ρίζες μέσα μας και στέκουν αγέρωχες και περήφανες μπροστά μας.
Αυτή τη δυσκολία (αυτές τις δυσλειτουργικές αντιλήψεις δηλαδή) θα την ονομάσουμε αντίσταση.
Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντίσταση στην αλλαγή, στην πραγματικότητα ερχόμαστε αντιμέτωποι με όσες δυσλειτουργικές αντιλήψεις έχουμε μέσα μας και που περιορίζουν τη ζωή μας. Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντίσταση όμως, σκεφτείτε πως αυτό συμβαίνει γιατί κάνουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε. Αν δεν κάναμε καμία προσπάθεια να αλλάξουμε, αυτή η αντίσταση δε θα ερχόταν καθόλου. Αν δεν κάναμε προσπάθεια για αλλαγή, δε θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με την αντίσταση. Οπότε  η εμφάνιση της αντίστασης είναι θετικό σημάδι. Σημαίνει ότι χτυπήσαμε διάνα! Σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο.
Ας το γιορτάσουμε λοιπόν!
Ναι, ας το γιορτάσουμε! Αντί να απογοητευόμαστε και να τα παρατάμε, ας το γιορτάσουμε. Ας γιορτάσουμε το ότι τώρα ξέρουμε πως είμαστε στο σωστό δρόμο. Και η επίγνωση των αδυναμιών μας είναι κομμάτι του δρόμου για την αλλαγή. Άρα η επίγνωση των αδυναμιών μας και των δυσκολιών μας είναι θεραπευτική. Είναι απαραίτητο να έρθουν και αυτές οι δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με τα εσωτερικά μας εμπόδια και να βρούμε τρόπο να τα υπερπηδήσουμε. Αυτά τα εσωτερικά εμπόδια, αυτές οι περιοριστικές αντιλήψεις είναι που μας εμποδίζουν από το να αναπτυχθούμε και να προχωρήσουμε.
Θέλω να δούμε την αντίσταση σαν απόδειξη ότι εξελισσόμαστε, σαν απόδειξη ότι ωριμάζουμε. Η αλλαγή μπορεί να μην είναι εύκολη, σας εγγυώμαι όμως πως είναι εφικτή.

agriniovoice

Αστείρευτο το πετρέλαιο σε Πατραϊκό και Ιόνιο


petrelaio
Σε μια μεγάλη αποκάλυψη που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα της οικονομίας της χώρας, προχώρησε ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Ελληνικά Πετρέλαια, Γρηγόρης Στεργιούλης.
Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου εταιρειών Ελληνικά Πετρέλαια, μιλώντας στην εκπομπή Καλημέρα, του ΣΚΑΪ, είπε πως έχει μπει σε τροχιά σχέδιο εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε διάφορα σημεία της χώρας, ωστόσο αυτό που προκάλεσε μεγαλύτερη εντύπωση είναι τα… νούμερα.
«Είναι εθνικό καθήκον η καταγραφή του πλούτου της χώρας μας. Έχουμε ανοίξει τα φτερά μας και επειδή το θέμα της έρευνας και της εξόρυξης των υδρογονανθράκων ξεπερνά και τα οικονομικά δεδομένα και τα σύνορα της χώρας, έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα δημιουργίας παγκόσμιων συμμαχιών που θα φέρουν κεφάλαια για να δούμε τι κρύβει αυτός ο χώρος», είπε για να αποκαλύψει ότι:
«Τα τελευταία στοιχεία από τις σεισμικές μελέτες που κάναμε στον Πατραϊκό είναι άκρως ενθαρρυντικά. Έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον μεγάλων παικτών και μας έδωσαν την ευκαιρία να δούμε όλα τα σεισμικά δεδομένα της χώρας. Μιλάμε για περίπου 100 εκατομμύρια βαρέλια, που είναι η ετήσια κατανάλωση της χώρας για τα Ελληνικά Πετρέλαια.
Στο Ιόνιο δεν έχουμε κάνει ακόμη σεισμικές δοκιμές, όμως έχουμε κάνει κοινοπραξίες με μεγάλες εταιρείες. Επαναλαμβάνω ότι ξανά κοιτάμε όλη τη χώρα».
Στη συνέχεια ο κύριος Στεργιούλης αποκάλυψε πως οι εταιρείες που θα έρθουν να «τρυπήσουν», ζητούν το 1/3 της αξίας των κοιτασμάτων, ελλείψει ελληνικών υποδομών στον συγκεκριμένο τομέα.
Όσο για το χρονοδιάγραμμα, δήλωσε: «Πιστεύω πως το 2018 και το 2019 θα είναι κρίσιμα από την άποψη της εξόρυξης. Έχει μεγάλη σημασία σε αυτά τα πρότζεκτ να ξεκινήσει κανείς. Να βρεί τα πρώτα χρήματα, τους συνεργάτες, τα τρυπάνια».
Πάντως να σημειωθεί ότι το Ιόνιο από παλαιότερες έρευνες υπολογίζεται ότι το Ιούνιο έχει τουλάχιστον 1,5 δισ. απολήψιμα βαρέλια πετρέλαιο, αλλά και κοιτάσματα φυσικού αερίου, τα οποία αποτελούν προέκταση των κοιτασμάτων της Αλβανίας.
arouraios

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ...


Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξελέγη πρόεδρος της Ρωσίας το 2000, η Ρωσία είχε πέσει σε πτώχευση. Χρωστούσε 16,6 δισ. δολάρια στο ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), το εργαλείο της οικογένειας Rothschild.

Επιπλέον, η Ρωσία είχε ένα δάνειο 36 δισ. δολαρίων στην -επίσης ελεγχόμενη από τους Rothschilds, Paris & London Club of Creditors (Λέσχη Πιστωτών Παρισιού και Λονδίνου). Ο Πούτιν χρησιμοποίησε την άνοδο των διεθνών τιμών του πετρελαίου και μέρος των κερδών της μεγαλύτερης ρωσικής εταιρίας Gazprom, έτσι ώστε να ξεπληρώσει τα χρέη. Η σταδιακή αύξηση της τιμής του πετρελαίου σήμαινε ότι η Ρωσία σταμάτησε να ελέγχεται από τις τράπεζες των Rothschilds και έγινε οικονομικά ανεξάρτητη.

Η Ρωσία μερικές φορές εξαπάτησε τους ‘σωτήρες’ της όταν αποφάσισε να απαλλαγεί από τις οικονομικές αλυσίδες της οικογένειας Rothschild. Συνέβησαν περίεργες εξελίξεις που σχετίζονται με την παρουσία της Shell το 2006. Το 2006, η Shell έχασε ένα σημαντικό μέρος μετοχών στο Sakhalin, και ο Πούτιν τότε ανάγκασε τη Shell να πωλήσει την πλειοψηφία των μετοχών της. Η Shell κράτησε το ένα τέταρτο των μετοχών Sakhalin, και η ανάπτυξη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου αφέθηκε στην κρατική εταιρία Gazprom.

Η διαχείριση των μεγαλύτερων τραπεζών και πολυεθνικών εταιρειών γίνεται από την οικογένεια Rothschild. Ο Πούτιν ήθελε να βγει η χώρα του, η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, από αυτές της δομές εξουσίας, οικονομικής δέσμευσης και φασισμού. 

Όταν ο Πούτιν εξόφλησε το χρέος της Ρωσιας στους Ρότσιλντ, το 2006, η οικονομική εξάρτηση της Ρωσίας από τους Εβραίους χρηματοδότες έλαβε ΤΕΛΟΣ!

Ένας Ρώσος Εβραίος Πράκτορας των Rothschild, ο Mikhail Khordorkovsky, απέκτησε την περιουσία του αυτήν την περίοδο και μαζί με αυτόν πολλοί άλλοι Εβραίοι ολιγάρχες. Αυτό έγινε δυνατό μέσα από ιδιωτικοποιήσεις κατά την εποχή του καθεστώτος του πρώην Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν. Του χαζομεθύστακα που θα του είχαν υποσχεθεί ατέλειωτη βότκα.

Με την βοήθεια του Jacob Rothschild, ξεκίνησε ο Khordorkovsky το Banking Group Menatep, λίγο πριν από την πτώση του κομμουνισμού το 1990 . Η Banking Group Menatep συνδέεται με τους Rothschild και την Soros Carlyle Group.

Το όνομα του George Soros ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Ο Soros, ένα πιόνι της Νέας Τάξης, αναδύεται παντού ως χρηματοδότης και ως εκ τούτου θα πρέπει να θεωρείται το σημαντικότερο πιόνι (η βασίλισσα) των Rothschild.


Το 1995 ο Khordorkovsky αγόρασε την Yukos για 350 εκατομμύρια δολάρια. Έτσι έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, με μια προσωπική περιουσία που αξίζει τουλάχιστον το 1 δισ. ευρώ. Τον Οκτώβριο του 2003 ο Khordorkovsky συνελήφθη για φορολογική διαφυγή. Φυσικά ο Πούτιν γνώριζε τα παιχνίδια των Rothschild και άλλαξε το ρου της ιστορίας για την χώρα του.

Όπως οι περισσότεροι πλούσιοι Εβραίοι χρησιμοποιούν την οικονομική τους δύναμη για να υπονομεύσουν μια χώρα μέσω της Gene Sharp μεθόδου, έτσι επίσης και ο Khordorkovsky προσπάθησε να επικρίνει τον Πούτιν όσον αφορά τις προσπάθειες του να ενώσει τη Ρωσία, πολιτικά, πολιτιστικά και πνευματικά.

Ο Khordorkovsky χάλασε εκατομμύρια για να ρίξει το καθεστώς του Πούτιν. Χρηματοδότησε τα «δημοκρατικά μεταρρυθμιστικά κόμματα ”. Μέσω του Khordorkovsky προσπάθησαν οι Ρότσιλντ να ξαναπάρουν την δύναμη στη Ρωσία. Οι Ρότσιλντ ήταν στην πραγματικότητα πίσω από την αγορά της Menatep Banking & Oil Yukos Khordorkovsky.

Αυτό αποδεικνύεται από το ακόλουθο κείμενο:
1. Τον Φεβρουάριο του 2004, αμέσως μετά τη σύλληψη του Khordorkovsky αποκαλύφθηκε ότι η Menatep Τράπεζα, (η τραπεζα του) λειτουργούσε από το Isle of Man, ένα βρετανικό υπεράκτιο φορολογικό παράδεισο.

2. Ο βρετανικός τύπος ανέφερε ότι οι μετοχές Khordorkovsky της Yukos Oil διοχετεύτηκαν στον Jacob Rothschild, λίγο πριν από τη σύλληψή του Khordorkovsky 3. Η Menatep τραπεζα αρνηθηκε ότι Jacob Rothschild είχε σχεση με την Yukos Oil. Η εξήγηση ήταν ότι ο Jacob Rothschild είχε στενούς δεσμούς με την Τράπεζας Menatep, αλλά μόνο μέσω του Ιδρύματος Open Ρωσία (όπου και ο Χένρι Κίσινγκερ είναι μέλος). Η Menatep ξέχασε να αναφέρει ότι το Ίδρυμα Open Ρωσία ιδρύθηκε από την Yukos Oil.

Η Menatep τράπεζα πρόσφερε στον Πούτιν μετοχές της Yukos Oil, αλλά ο Πούτιν έλυσε το πρόβλημα αυτό με διαφορετικό τρόπο. Απλά τους απάντησε ότι «η εταιρεία είναι Ρωσική». 



oimos-athina

Στον πάγο δεν μπαίνει μόνο η καθημερινή μας ζωή, αλλά και τα όνειρα

Ζωή (και όνειρα) εν πάγω
της Μαριάννας Τζιαντζή
Εκτός από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τα κραυγαλέα, υπάρχουν και τα ύπουλα, τα διαβρωτικά φαινόμενα της καθημερινής ζωής.
«Μια σπουδαία ιδιότητα του ανθρώπου είναι η ικανότητά του προσαρμόζεται», είχε πει σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Τζούλιαν Ασάνζ. «Αλλά και μια ολέθρια ιδιότητα του ανθρώπου είναι η ικανότητα του να προσαρμόζεται στην αδικία, την καταπίεση, την ανελευθερία», πρόσθεσε. Και αυτή η δεύτερη ιδιότητα μοιάζει σήμερα να κυριαρχεί. Μαθαίνουμε να ζούμε με τις αθετημένες υποσχέσεις της κυβερνώσας Αριστεράς, με το παιχνίδι των εκβιασμών, με το φόβο και, γιατί όχι, με το κρύο.
Ζωή εν πάγω κατάντησε η ζωή ανάμεσα στους τοίχους του σπιτιού – και δεν μιλώ για τους πρόσφυγες στις σκηνές ούτε για τους άστεγους, αλλά για τους «νοικοκυραίους». Δεν επιστρέφουμε σε πρωτόγονες μορφές ζωής, όμως πολλοί έχουν τη δικαιολογημένη αίσθηση ότι ο χρόνος γυρίζει προς τα πίσω και ολοταχώς επιστρέφουμε στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες όταν η επαρκής θέρμανση ήταν προνόμιο των λίγων.
Ακόμα κι ένας πρωτοετής σπουδαστής της Ψυχολογίας γνωρίζει την «πυραμίδα των αναγκών» του Μάσλοου, σύμφωνα με την οποία οι ανθρώπινες ανάγκες ιεραρχούνται με μορφή πυραμίδας. Στη βάση της βρίσκονται οι στοιχειώδεις βιολογικές ανάγκες (για τροφή, νερό, θέρμανση, στέγη) ενώ, όσο ανεβαίνουμε προς την κορυφή της πυραμίδας, οι ανάγκες αποκτούν κοινωνικό χαρακτήρα (ανάγκες για επικοινωνία, δημιουργία, αναγνώριση, αυτοπραγμάτωση κ.ά.). Στα χρόνια των μνημονιακών παγετώνων κάνουμε βουτιά στη βάση της πυραμίδας ενώ στον πάγο δεν μπαίνει μόνο η καθημερινή μας ζωή, αλλά και τα όνειρα, οι διεκδικήσεις, ακόμα και οι ευγενικές προσωπικές φιλοδοξίες.

prin

Είναι καιρός να μη μας ενδιαφέρει απλά και μόνο το τι έχουμε στο πιάτο μας

Η διαδικασία συγχώνευσης εταιρειών στον κλάδο της βιομηχανίας τροφίμων συνεχίζεται, επιτρέποντας σε μια μικρή ομάδα πολυεθνικών ομίλων να ελέγχουν την αγορά τροφίμων από τον αγρό μέχρι το ράφι.
Supermarkt Lebensmitteleinkauf (picture-alliance/ZB/J. Büttner)
«Είναι καιρός να μη μας ενδιαφέρει απλά και μόνο το τι έχουμε στο πιάτο μας», επισημαίνεται στο κείμενο που συνοδεύει τον ετήσιο Άτλαντα Επιχειρηματικών Ομίλων για το 2017, τον οποίο εξέδωσαν από κοινού τα πολιτικά ιδρύματα Χάινριχ Μπελ και Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τη συνδρομή των οργανώσεων Germanwatch, Oxfam και BUND, αλλά και της εφημερίδας Le Monde Diplomatique.
Όπως τονίζεται στον οδηγό που δημοσιοποιήθηκε χθες, η εξέλιξη της βιομηχανίας αγροτικής παραγωγής και τροφίμων μας αφορά όλους. Οι αγρότες και οι εργάτες στις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες οικονομίες πλήττονται περισσότερο από την ισχύ των ομίλων που ελέγχουν την αγορά. Όπως τονίζεται μεταξύ άλλων, από το 2015 έχουν γίνει 12 γιγάντιες συγχωνεύσεις εταιρειών, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο μια μικρή ομάδα ομίλων κατά μήκος της αλυσίδας προμηθευτών. Μόλις επτά επιχειρήσεις ορίζουν πλέον την παγκόσμια παραγωγή φυτοφαρμάκων και σπόρων. Στο τέλος του 2017 το φαινόμενο αυτό θα έχει οξυνθεί ακόμη περισσότερο. Όπως επισημαίνει στην DW η Μπάρμπαρα Ουνμούσιχ, διευθυντικό στέλεχος του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ, «βιώνουμε μια εξέλιξη στον τομέα των φυτοφαρμάκων και των σπόρων που θα μας οδηγήσει προσεχώς από τα ολιγοπώλια σε τρία μεγάλα μονοπώλια. Η συγχώνευση της Bayer με τη Monsanto επίκειται, δύο αμερικανικοί γίγαντες, η Dow Chemical και η Dupont, θέλουν επίσης να συγχωνευθούν και στο παιχνίδι βρίσκονται και οι Κινέζοι, που εξαγόρασαν τελευταία τον ελβετικό όμιλο αγροτικών και χημικών προϊόντων Syngenta».
Η Μπάρμπαρα Ουνμούσιχ υπογραμμίζει ότι σε όσο λιγότερα «χέρια» συγκεντρώνεται ο έλεγχος της αγοράς, τόσο περιορίζονται οι επιλογές των καταναλωτών και τόσο πιο εκβιάσιμοι καθίστανται οι εκπρόσωποι της πολιτικής από τους επιχειρηματικούς κολοσσούς.
Παραινέσεις για στροφή σε οικολογικές μεθόδους
Μόλις επτά όμιλοι ελέγχουν σήμερα την παγκόσμια αγορά φυτοφαρμάκων και σπόρων, επισημαίνει ο Άτλας Επιχειρηματικών Ομίλων 2017
Μόλις επτά όμιλοι ελέγχουν σήμερα την παγκόσμια αγορά φυτοφαρμάκων και σπόρων, επισημαίνει ο Άτλας Επιχειρηματικών Ομίλων 2017
Σύμφωνα με τους συντάκτες του Άτλαντα Επιχειρηματικών Ομίλων, μόλις τέσσερις επιχειρήσεις κυριαρχούν στις εισαγωγές και εξαγωγές αγροτικών πρώτων υλών, κατέχοντας το 70% της παγκόσμιας αγοράς. Πρόκειται για τους αμερικανικούς ομίλους Archer Daniels Midland, Bunge, Cargill και την ολλανδική Luis Dreyfus Company, που μπορούν να εκμεταλλευτούν την τεράστια διαπραγματευτική τους ισχύ σε βάρος των παραγωγών. Οι όμιλοι αυτοί τροφοδοτούν με φθηνές πρώτες ύλες τους κολοσσούς της βιομηχανίας τροφίμων, όπως η Nestle, η Unilever, η Heinz, η Kellogg's και η Tschibo, που είναι οι κύριοι προμηθευτές των αλυσίδων σούπερ μάρκετ.
Όπως τονίζει κλείνοντας η Μπάρμπαρα Ουνμούσιχ, «θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή των πολιτικών στο ότι η συσσώρευση ισχύος που βρίσκεται σε εξέλιξη αυξάνει τις εξαρτήσεις και τον κίνδυνο εκβιασμού από μεγάλους ομίλους. Θα πρέπει να επεκταθεί και να χρησιμοποιηθεί το δίκαιο του ανταγωνισμού κατά των καρτέλ. Κατά τα άλλα ας στραφούμε σε οικολογικές αγροτικές μεθόδους καλλιέργειας επειδή αυτές οδηγούν σε μεγάλη αύξηση της σοδειάς, που πραγματικά ωφελεί τους αγρότες και παραγωγούς».
Τερέζα Κρίνιγκερ

dw.com

Γνωρίστε τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις "Το Ζαγόρι της Αλληλεγγύης" και το "Σπίτι μας"

Επισκεφθήκαμε το συνεργατικό Ζαγόρι - Γνωρίστε τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις  Το Ζαγόρι της Αλληλεγγύης  και το  Σπίτι μας
Η δημοσιογραφική ομάδα του enallaktikos.gr επισκέφθηκε το συνεργατικό Ζαγόρι! Γνωρίστε τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις "Το Ζαγόρι της Αλληλεγγύης" και το "Σπίτι μας".


ΚΟΙΝΣΕΠ "Το Ζαγόρι της Αλληλεγγύης"

Η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση«Το Ζαγόρι της αλληλεγγύης» είναι η μεγαλύτερη στην περιοχή, έχει περισσότερα από 50 μέλη που κατοικούν σε διαφορετικά χωριά του Ζαγορίου. 

Στόχος των συνεταιριστών είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η ουσιαστική παραγωγική ανασυγκρότηση του Ζαγορίου και η ανάπτυξη της περιοχής με τον συνδυασμό τουριστικού προϊόντος, παραγωγής τοπικών προϊόντων και γαστρονομίας.


Τα μέλη της δραστηριοποιούνται κυρίως στην παραγωγή τοπικών παραδοσιακών προϊόντων, τα οποία μπορούν να προμηθευτούν οι επισκέπτες από το συνεργατικό καφενείο - παντοπωλείο "Ορειβάτης" στο χωριό Μονοδένδρι, από όπου ξεκίνησε η πρώτη δράση της ΚΟΙΝΣΕΠ την Άνοιξη του 2016.



Τα τοπικά προϊόντα στο συνεργατικό καφενείο - παντοπωλείο 
"Ορειβάτης" στο Μονοδένδρι


Συζητώντας με μέλη της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης


"Παντοπωλείο Ορειβάτης"




ΚΟΙΝΣΕΠ "Το Σπίτι Μας"

«Τo σπίτι μας» αποτελεί το μοναδικό οικιστικό σύνολο στα πρότυπα τυπικής αγροικίας του ορεινού βαλκανικού χώρου που διατηρείται σε άριστη κατάσταση στο Πάπιγκο. 

Το αρχικό έτος κατοίκησης της θέσης που βρίσκεται «Το σπίτι μας» είναι αδιευκρίνιστο. Ωστόσο η πλεονεκτική του θέση ως προς την τοπογραφία και η αμεσότητά του με τα κατάλοιπα πολύ παλαιού κοιμητηρίου υποδηλώνουν την κατοίκηση της συγκεκριμένης θέσης πριν από πολλούς αιώνες.

Με βάση το «αρχαίο» δέντρο (πουρνάρι) του παρακείμενου ναού της Αγίας Παρασκευής η παρουσία του ανθρώπου στη θέση αυτή φαίνεται πως φτάνει τουλάχιστον τα 1000 έτη.

Το σπίτι βρίσκεται εντός των ορίων του οικισμού του Μεγάλου Παπίγκου σε μια έκταση 1,5 στρέμματος με δόμηση λιγότερη από το 20% της επιφανείας της. Περιβάλλεται, σύμφωνα με τα πρότυπα των προηγούμενων αιώνων, από ψηλό μαντρότοιχο και διαθέτει ξεκάθαρα όλα τα χαρακτηριστικά αγροικίας. 

Αποτελείται από τα εξής διακριτά μέρη: 

Α. Κατοικία,
Β. Κουζίνα (μαγειριό) με ιδιωτική πηγή (πηγάδι)
Γ. Αποθήκη (καλύβα) με τρεις ξεχωριστούς χώρους για τα οικόσιτα ζώα (πρόβατα, γίδες κά) και τις ζωοτροφές,
Δ. Αλώνι,
Ε. Κήπο- οπωρώνα
ΣΤ. Αμπέλι με παλιά δεξαμενή νερού
Ζ. Φυτοφράχτες με δέντρα για συλλογή ζωοτροφών

Η πρόσφατη ανακαίνιση

Η διαδικασία της πρόσφατης ανακαίνισης διήρκησε 5 έτη, ολοκληρώθηκε το 2010 και οδήγησε στην μετατροπή της κύριας κατοικίας σε παραδοσιακό κατάλυμα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι χώροι διατηρούν την αρχική χρήση και λειτουργία. 

Το κτίριο, για παράδειγμα, της αποθήκης (καλύβα) συνεχίζει να είναι χτισμένο με λιθοδομή χωρίς συνδετικό υλικό (ξερολιθιά) και ενδεχομένως αποτελεί το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο παλαιό ξερολιθικό κτίσμα στο Ζαγόρι, ενώ το νερό της ιδιωτικής πηγής συνεχίζει να είναι πόσιμο και μάλιστα –σύμφωνα με χημική ανάλυση- από τα καλύτερα νερά της Ηπείρου. 

Η δόμηση περιορίστηκε στο 20% του συνολικού οικοπέδου, δηλαδή στην επιφάνεια που κάλυπταν τα κτίσματα την περίοδο της μεγαλύτερης ακμής του σπιτιού, δηλαδή περίπου στα 1750. 

Προκειμένου να μην αλλοιωθεί η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, η αισθητική του τοπίου και η αποτυπωμένη καλλιτεχνική ευαισθησία των παλαιών μαστόρων της πέτρας, δεν χτίστηκε ούτε ένα μέτρο παραπάνω από τα αρχικά κτίσματα που υπήρχαν πάντα στο κτήμα.

Ο σκοπός και ο στόχος της ανακαίνισης

Σκοπός της ανακαίνισης ήταν η διάσωση του οικιστικού συνόλου με τη διατήρηση των επιμέρους χώρων του στην αρχική τους μορφή, όπου ο επισκέπτης θα έρχεται σε επαφή και θα μαθαίνει για τις χρήσεις και τις λειτουργίες τους. 

Στόχος της διατήρησης του οικιστικού συνόλου και της λειτουργίας του παραδοσιακού καταλύματος είναι η βιωματική προσέγγιση του επισκέπτη στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τοπικού λαϊκού πολιτισμού και του σπάνιου φυσικού πλούτου της περιοχής. Στην ουσία πρόκειται για ένα κέντρο διάδοσης ιδεών και πολιτισμού.


Διαμονή

Η κατοικία, ως ο κύριος χώρος του παραδοσιακού καταλύματος αποτελείται από έξι δωμάτια (4 στον όροφο και 2 στο ισόγειο), καθένα από τα οποία φέρει τη δικιά του ονομασία όπως έχει αυτή καθιερωθεί στο πέρασμα των αιώνων, το καθιστικό και επιπρόσθετους βοηθητικούς χώρους.

Δωμάτιο 1 (όροφος)
Πρόκειται για το θερινό μαγειριό (κουζίνα) και υπνοδωμάτιο της οικογένειας. Είναι από τα παλαιότερα τμήματα του σπιτιού (προ του 1700).

Δωμάτιο 2 (όροφος)
Πρόκειται για το χειμερινό μαγειριό (κουζίνα) και υπνοδωμάτιο της οικογένειας. Είναι από τα παλαιότερα τμήματα του σπιτιού (προ του 1700).

Δωμάτιο 3 (όροφος)
Πρόκειται για το νεότερο δωμάτιο υποδοχής των επισκεπτών κατά τις ημέρες των εορτών (μετά το 1850).

Δωμάτιο 4 (όροφος)
Πρόκειται για το παλαιό δωμάτιο υποδοχής των επισκεπτών κατά τις ημέρες των εορτών (πριν από το 1850).

Δωμάτιο 5 (ισόγειο)
Πρόκειται για δωμάτιο που χρησίμευε ως χώρος διανυκτέρευσης των αιγοπροβάτων κατά τους πολύ ψυχρούς μήνες του έτους.

Δωμάτιο 6 (ισόγειο)
Πρόκειται για δωμάτιο που χρησίμευε ως χώρος διαμονής του φορτηγού ζώου (όνος ή ημίονος) κατά τους πολύ ψυχρούς μήνες του έτους.

Καθιστικό (όροφος)
Πρόκειται για ενιαίο μεγάλο χώρο που προέκυψε από τη συνένωση δύο δωματίων. Αποτελεί το χώρο υποδοχής και το καθιστικό των επισκεπτών. Η αίθουσα διαμορφώνεται ανάλογα και μπορεί να γίνουν προβολές, διαλέξεις, συζητήσεις, μικρές συνεδρίες και σεμινάρια.

Δραστηριότητες

Στους φιλοξενούμενους παρέχονται οι εξής υπηρεσίες:

Στο χώρο

Ξενάγηση στους χώρους του οικιστικού συνόλου και ενημέρωση για την αρχιτεκτονική και την οικονομία του ορεινού χώρου του Ζαγορίου με βάση το πρότυπο της οικογένειας. Περιβαλλοντική ενημέρωση με περιήγηση στο μικρό ιδιωτικό κτήμα- δρυοδάσος που αποτελεί συνέχεια του οικιστικού συνόλου.

Διαλέξεις- συζητήσεις σχετικά με την περιοχή (Γεωγραφία- Ιστορία- Πολιτισμός Ζαγορίου και Κόνιτσας, Προστατευόμενες περιοχές, Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου, Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου, Οικοσυστήματα, Άγρια Πανίδα, Αγριόγιδο, Αρκούδα, Αλπικός τρίτωνας, Ορνιθοπανίδα κά).

Στο γύρω χώρο

Οικολογικά σεμινάρια με βιωματική προσέγγιση του φυσικού πλούτου της περιοχής (παρουσίαση ενοτήτων βλάστησης, χλωρίδας, πανίδας ανά οικοσύστημα).

Διοργάνωση θεματικών σεμιναρίων (οικολογία, αρχιτεκτονική, ιστορία-πολιτισμός, μελισσοκομία, οινολογία κά).

Παραχώρηση χώρου για θεματικά σεμινάρια.

Σε ολόκληρη την περιοχή του Ζαγορίου και της Κόνιτσας

Πεζοπορία στην Τύμφη (Γκαμήλα, Αστράκα, Δρακόλιμνη), χαράδρα Βίκου, χαράδρα Αώου, φαράγγι Βοϊδομάτη και όπου αλλού επιθυμείτε.




enallaktikos

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

TA ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ


Του Κωνσταντίνου Ποταμιάνου Ιστορικού συγγραφέα – ερευνητή

Σε δύσβατες και ορεινές περιοχές της Ευβοίας υπάρχουν κάποια περίεργα κτίσματα, για την ταυτότητα των οποίων όσο και των κτιστών τους έχουν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις και θεωρίες. Είναι τα περίφημα δρακόσπιτα – κατοικίες δράκων, κατά την παράδοση – τα οποία προξενούν κατάπληξη για την κατασκευή τους και ιδίως για την αρίστη στατική τους, πράγμα το οποίον αποδεικνύει πασιφανέστατα ότι οι κατασκευαστές τους ήσαν τελειότατοι και ικανώτατοι αρχιτέκτονες με ανυπέρβλητες γνώσεις στατικής. 

Τα δρακόσπιτα ευρίσκονται στη χώρα των Δρυόπων, οι οποίοι προερχόμενοι από την ορεινή περιοχή την κειμένη μεταξύ Παρνασσού και Οίτης εγκατεστάθησαν στην Νότιο Εύβοια, αλλά και στην Πελοπόννησο και σε άλλες περιοχές, εκδιωχθέντες από τις εστίες των (της Ανατ. Στερεάς) από τους Δωριείς και τους Μαλιείς (Ηροδότου Ιστορίαι, Θ’,43). 

Ποιοί ήσαν οι Δρυόπες

Οι Δρύοπες, οι οποίοι φέρονται ως δημιουργοί των δρακοσπίτων, ήσαν Πελασγικός λαός, ο οποίος κατοικούσε στην προαναφερθείσα ορεινή περιοχή μεταξύ Οίτης και Παρνασσού.
Ο Δρύοψ (Δρύοπας), ο γενάρχης των Δρυόπων, ήταν υιός του ποταμίου θεού Σπερχειού και της Δαναΐδος Πολυδώρας. Κατ’ άλλη παράδοσι θεωρείται υιός του Πηνειού. Ήταν πατέρας της Δρυόπης του Κραγαλέως και του Θειοδάμαντος. Σύμφωνα με άλλη παράδοσι ο Δρυόψ θεωρείται υιός του Λυκάονος και της Δίας ή του Απόλλωνος και της Δίας, θυγατέρας του Λυκάονος, η οποία απέκρυψε το νεογέννητο παιδί της σε κάποια δρύ.


Ο Ηρόδοτος στο Θ΄ (ένατο) βιβλίο των «ΙΣΤΟΡΙΩΝ» του αναφέρει για τους Ερμιονείς της Αργολίδος: « Οι δε Ερμιονέες εισί Δρύοπες, υπό Ηρακλέος τε και Μηλιέων έκτης νυν Δωρίδος καλεομένης χώρας εξαναστάντες», δηλαδή ότι είναι Δρύοπες οι οποίοι εξεδιώχθησαν εκ της Δωρίδος υπό του Ηρακλεόυς και των Μαλιέων. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης στο Δ΄ βιβλίο της «ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ» αναφέρεται στην εκδίωξι των Δρυόπων από τον Ηρακλή και τους Μαλιείς, επειδή οι Δρύοπες εφέρθησαν ασεβώς προς το ιερό των Δελφών: «Μετά δε ταύτα Φύλαντος του Δρυόπων βασιλέως δόξαντος εις το εν Δελφοίς ιερόν παρανενομηκέναι, στρατεύσας μετά Μηλιέων τον τε βασιλέα των Δρυόπων ανείλε και τους άλλους εκ της χώρας εξαναστήσας Μηλιεύσι παρέδωκε την χώραν» (Δ΄ βιβλίον «ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ» 37, εκδόσεις Γεωργιάδη).

Δηλαδή: «Ύστερα απ’ αυτά, ο Φύλας, ο βασιλεύς των Δρυόπων, μπροστά στα μάτια των ανθρώπων ασέβησε στο ιερό των Δελφών, ο Ηρακλής εξεστράτευσε με τους Μηλιείς( Μαλιείς) και εφόνευσε τον βασιλέα των Δρυόπων, εξετόπισε τους κατοίκους από την χώρα και την παρέδωσε στους Μηλιείς (Μαλιείς). 

Και συνεχίζει ο Διόδωρος (απόδοσις από τον γράφοντα): «Από τους Δρύοπες, που εκπατρίσθησαν, άλλοι έφθασαν στην Εύβοια και έκτισαν την πόλι Κάρυστο, άλλοι εταξείδευσαν στην Κύπρο, όπου ενώθηκαν με τους ντόπιους κι εγκατεστάθησαν εκεί, κι οι υπόλοιποι, που κατέφυγαν στον Ευρυσθέα, βοηθήθηκαν απ’ αυτόν εξ’ αιτίας της έχθρας που έτρεφε προς τον Ηρακλή. Και με την βοήθειά του ίδρυσαν τρείς πόλεις στην Πελοπόννησο, την Ασίνη και την Ερμιόνη, καθώς και την Ηιόνα» (Διοδώρου Σικελιώτου «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ», Βιβλίον Δ΄, 37, 2).

Οι Δρύοπες, που εκπατρίσθηκαν, κατέφυγαν όχι μόνο στην Εύβοια, στην Κύπρο και στην Πελοπόννησο, όπως αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, αλλά και στις Κυκλάδες (Κύθνος, Κέα). Μάλιστα στην Κέα (κρινώς Τζιά) υπάρχει χωριό με το όνομα Δρυοπίς. Επίσης οι Δρύοπες εγκατεστάθησαν και στην Ήπειρο και στην Μικρά Ασία, με το όνομα δε Δρύοψ αναφέρεται από τον Όμηρο ένας υιός του Πριάμου, τον οποίον εφόνευσε ο Αχιλλεύς (Ομήρου Ιλιάς Υ, 455). 

Ο Παυσανίας στα «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ» αναφερόμενος στην Ασίνη, που ταυτίζεται με την σημερινή Κορώνη, γράφει: «Οι Ασιναίοι αρχικά ζούσαν περί τον Παρνασσό, γείτονες των Λυκορειτών, και είχαν από τον οικιστή τους το όνομα Δρύοπες που το διατήρησαν και στην Πελοπόννησο. Κατά την Τρίτη γενεά μετά τον οικιστή τους, όταν βασιλιάς τους ήταν ο Φύλας, οι Δρύοπες είχαν νικηθεί σε μάχη από τον Ηρακλή και οδηγήθηκαν στους Δελφούς ως ανάθημα για τον Απόλλωνα΄ έπειτα πέρασαν στην Πελοπόννησο κατόπιν χρησμού που ο θεός έδωσε στον Ηρακλή, και εγκαταστάθηκαν πρώτα στην παρά τον Ερμιόνη Ασίνη από εκεί διώχτηκαν από τους Αργείους, και οι Λακεδαιμόνιοι τους επέτρεψαν μα κατοικήσουν στην Μεσσηνία.

 Όταν έπειτα από χρόνια επανήλθαν οι Μεσσήνιοι, άφησαν τους Ασιναίους στην πόλη τους και δεν τους ξεσπίτωσαν. Οι ίδιοι οι Ασιναίοι λένε τα εξής για τον εαυτό τους: παραδέχονται πως νικήθηκαν σε μάχη από τον Ηρακλή και πως κυριεύτηκε η πόλη τους στον Παρνασσό δεν παραδέχονται όμως πως αιχμαλωτίσθηκαν και οδηγήθηκαν στον Απόλλωνα, αλλά μόλις αρχίσει να κυριεύει το τείχος ο Ηρακλής, αυτοί εγκατέλειψαν την πόλη και κατέφυγουν στις κορυφές του Παρνασσού. Κατόπιν πέρασαν με πλοία στην Πελοπόννησο και έγινα ικέτες του Ευρυσθέα, ο οποίος, ως εχθρός του Ηρακλή, τους παραχώρησε την Ασίνη της Αργολίδας.

Από όλο το γένος των Δρυόπων μόνο οι Ασιναίοι εξακολουθούν μέχρι των ημερών μας να είναι υπερήφανοι για το όνομά τους, αντίθετα με τους Ευβοείς των Στύρων, γιατί και οι Στυρείς κατάγονται από τους Δρύοπες εκείνους που δεν είχαν λάβει μέρος στην μάχη κατά του Ηρακλή, γιατί κατοικούσαν σε κάποια απόσταση από την πόλη οι Στυρείς όμως δεν καταδέχονται να ονομάζονται Δρύοπες, όπως και οι κάτοικοι των Δελφών αποφεύγουν να ονομάζονται Φωκείς. Οι Ασιναίοι όμως ιδιαίτερα χαίρουν να ονομάζονται Δρύοπες και τα πιο σεβαστά ιερά τους είναι φανερό πως τα έχουν στον Παρνασσό. Έχουν ένα ναό του Απόλλωνα και ένα ιερό του Δρύοπα με άγαλμα αρχαίο….» (Παυσανίου «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ» Κεφ. 34, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, απόδοσις στην απλή γλώσσα από Νικόλαο Παπαχατζή). 

Οι ερευνητές των δρακοσπίτων 

Με το λίαν ενδιαφέρον θέμα των δρακοσπίτων έχουν ασχοληθή πολλοί ξένοι ερευνητές, αλλά και Έλληνες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ο Θεόδωρος Σκούρας και ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νικόλαος Μουτσόπουλος. Ο πρώτος που ανεκάλυψε το δράκοσπιτο της Όχης, την 11η Σεπτεμβρίου 1797, ήταν ο M. P. Hawkins. Ένας μεταγενέστερος ερευνητής ο Em. Ultichs, εθεώρησε το δρακόσπιτο της Όχης ναό του Διός και της Ήρας και την σχετική μελέτη του εδημοσίευσε για πρώτη φορά στο Annali dell’ Istituto di Cotris Pondenza Archeologica το 1842 και ανεδημοσιευθή, εν συνεχεία, η μελέτη αυτή τον Ιανουάριο του 1843 στο περιοδικό «Αποθήκη των ωφελίμων γνώσεων» της Σμύρνης.

 Ένας άλλος ερευνητής ο Aug. Baumeister, επεσκέφθη τα δρακόσπιτα των Στύρων και της Όχης και έκαμε αξιόλογες μετρήσεις σε διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη των κτισμάτων καθώς και οικοδομικές περιγραφές. Με την μελέτη των περιέργων αυτών κτισμάτων ασχολήθηκαν και άλλοι ξένοι ερευνητές ο Franklin P. Johnson, ο Dan Boyd, o Hugh Plommer, ο Jean D. Carpenter και ο C. Butsian, ο οποίος μάλιστα θεωρεί τα τρία δρακόσπιτα των Στύρων, δηλαδή το «Πάλλη λάκκα δραγκό», ναό της Δήμητρος και της Κόρης. Από τους Έλληνες ερευνητές ξεχωρίζει κατά πρώτον ο αρχιτέκτων – αρχαιολόγος και καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νικόλαος Μουτσόπουλος με την εξαίρετο μελέτη του υπό τον τίτλο «Τα Δρακόσπιτα της ΝΔ. Εύβοιας.

Συμβολή στην Αρχιτεκτονική, την τυπολογία και την μορφολογία τους» (Επιστημονική Επετηρίδα της Πολυτεχνικής Σχολής, τ. 8, Θες/νίκη 1982). Κατά δεύτερον, έχομε τον Θεόδωρο Σκούρα, ο οποίος, παρ’ όλον που δεν υπήρξε «ειδικός», η αγάπη του για την Εύβοια τον ώθησε στην μελέτη των παράδοξων αυτών κτισμάτων και στην συγγραφή ενός βιβλίου για τα δρακόσπιτα. (Τα στοιχεία για τους ερευνητές καθώς και άλλα στοιχεία για τα δρακόσπιτα, που ακολουθούν κατόπιν, έχουν ληφθή από το 42ο τεύχος του αξιολόγου αρχαιολογικού περιοδικού «ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ», Μάρτιος 1992, και ειδικώτερα από το λίαν ενδιαφέρον άρθρο του Νικολάου Μουτσοπούλου). 

Κατασκευή και χαρακτηριστικά των δρακοσπίτων 

Θα πρέπει να τονίσωμε ότι όλα τα δρακόσπιτα ευρίσκονται σε κορυφές ορέων ή σε μέρη τελείως απομακρυσμένα και τα οποία είναι δύσκολο να τα προσεγγίση και να τα επισκεφθή ο οιοσδήποτε. Είναι όλα θεμελιωμένα επί φυσικών βράχων και είναι κατασκευασμένα από εγχώριους λίθους και πουθενά , σε κανένα σημείο – δεν ευρίσκονται ίχνη μεταφοράς των λίθων. Δίπλα ακριβώς από πολλά δρακόσπιτα υπάρχουν λατομεία και οι αφαιρετικές εργασίες καταδεικνύουν ότι επί τόπου εγίνετο η εξόρυξις και η επεξεργασία των σχιστολίθων, από τους οποίους είναι κατασκευασμένα τα περισσότερα δρακόσπιτα. Άξιον επισημάνσεως είναι το ότι οι εσωτερικοί λίθοι είναι περισσότερο λαξευμένοι από τους εξωτερικούς , τις δε καλύτερα λαξευμένες πέτρες, όταν δεν είναι σχιστόλιθος, τις ευρίσκομε στον Πύργο του Νιμποριού και στο Α δρακόσπιτο από τα δύο που υπάρχουν στην θέσι Κούρθεα.

 Βασικό χαρακτηριστικό των δρακοσπίτων είναι το ότι στους λίθους από τους οποίους είναι κατασκευασμένα δεν υπάρχει συνδετικό υλικό ούτε συνδετικοί μεταξύ των γόμφοι. Πολλοί απ’ αυτούς τους λίθους είναι τεράστιοι, με μήκος 4μ. και πλάτος μεγαλύτερο των 2 μέτρων, ενώ μικροί λίθοι έχουν χρησιμοποιηθή ως σφήνες σε όλους τους τοίχους των δρακοσπίτων. Ο Νικόλαος Μουτσόπουλος επισημαίνει τα εξής: «Η τοιχοποιϊα αποτελεί έναν άθλο… Και η ισορροπία επιτυγχάνεται και διατηρείται μόνον από τα υποκείμενα και υπερκείμενα βάρη. Η ανυπαρξία θεμελίωσε, όπως πιθανολογούμε, σε συνδυασμό με την μέχρι σήμερα διατήρησή τους δεν δείχνει παρά τις απίθανες κατασκευαστικές ικανότητες των τεχνικών αυτού του λαού που τα οικοδόμησε. Μόνον τις καιρικές συνθήκες, που επικρατούν στην Όχη, στα 1.404 μέτρα ύψος, αν σκεφθούμε, με το πολύ χιόνι και τον αέρα, στις οποίες αντιστέκεται ένα οικοδόμημα με ξερολιθιά, με τεράστιες και πολύ βαρειές πέτρες, αποδεικνύουν τις θαυμαστές τεχνικές της εποχής εκείνης».

 Η αρχιτεκτονική των δρακοσπίτων εντυπωσιάζει και δεικνύει την μεγάλη γνώσι της τεχνικής απ’ αυτούς που τα κατασκεύασαν και με τα σημερινά δεδομένα η αρχιτεκτονική αυτή αποτελεί κάτι το πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο. Οι ικανώτατοι αυτοί τεχνίτες είχαν μελετήσει, ευθύς εξ αρχής, κάθε λεπτομέρεια και η εφαρμογή των αποτελεσμάτων της μελέτης τους γίνεται από τον πρώτο λίθο που ακκουμπούσαν επί του εδάφους. Οι ορθογωνισμένοι λίθοι, με τους οποίους είναι κτισμένα τα δρακόσπιτα, είναι τεράστιοι και τελείως ταιριασμένοι. Ένα από τα δύο σημαντικώτερα κοινά χαρακτηριστικά των δρακοσπίτων είναι οι πύλες τους – δηλ. οι πόρτες – οι οποίες ευρίσκονται πάντοτε στις μακρές πλευρές των δρακοσπίτων και ποτέ στις στενές. Δυο τεράστιες πλάκες, οι ονομαζόμενες ορθοστάτες, αποτελούν το πλαίσιο, ενώ πάνω μία τρίτη, με ελαφρά κλίσι, αποτελεί το υπέρθυρο. Το δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η στέγη τους, που είναι κατασκευασμένη κατά το λεγόμενο εκφορικό ή εμφορικό σύστημα.

Ασφαλώς για την κατασκευή μιας τέτοιας στέγης απαιτούνται πολύ καλοί υπολογισμοί, μεγάλη επιδεξιότητα και κυρίως άριστες γνώσεις στατικής. Επί του τοίχου τοποθετείται αρχικώς μια μεγάλη πλάκα, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εξέχη προς το εσωτερικό του δρακοσπίτου. Επί της πρώτης πλακός τοποθετείται μία δεύτερη, η οποία εξέχει περισσότερο από την πρώτη. Με τον ίδιο τρόπο τοποθετείται και η Τρίτη μέχρις ότου οι τελευταίες πλάκες συναντήσουν τις άλλες του απέναντι τοίχου. Εγίνετο, βεβαίως ορθός υπολογισμός του βάρους όλων των πλακών, σε αντίθετη, ασφαλώς, περίπτωση κατέρρεε ολόκληρη η στέγη. 


Σε όλα τα δρακόσπιτα, τετράγωνης ή κυκλικής καλύψεως, τοποθετούσαν άλλες πέτρες επί της στέγης για αντίβαρα αλλά και για τέλεια κάλυψι. Εξαίρεσι στον τρόπο στεγάσεως των δρακοσπίτων αποτελούν δύο μικρά δρακόσπιτα, το Ντάρτζα δραγκό και το δρακόσπιτι του Στενού. Η στέγη τους αποτελείται από μεγάλους μονολίθους τοποθετημένους οριζοντίως, ο ένας πλάι στον άλλο. Ένα άλλο ιδιόμορφο χαρακτηριστικό των δρακοσπίτων είναι ότι, όπως φαίνεται, αυτά τα κτίσματα δεν πρέπει να έχουν θεμέλια σε όλο το μήκος των τοίχων. Τα δυσπρόσιτα μέρη, όπου αυτά ευρίσκονται, η σημερινή κατάστασίς τους, ως και η έλλειψις ανασκαφικής ερεύνης, δεν μας επιτρέπουν να δούμε αν υπάρχουν θεμέλια και μέχρι ποίου βάθους. Φαίνεται σαν να είναι «ακκουμπισμένα» επί βράχου. Δεν είναι γνωστό επίσης αν είχαν στρωμένο δάπεδο τα δρακόσπιτα ή αν το δάπεδο αποτελούσε το ίδιο το έδαφος επί του οποίου έχουν κτισθή.


 Οι ερευνητές του δρακοσπίτου της Όχης έχουν διαπιστώσει ότι αυτό διέθετε δάπεδο. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των δρακοσπίτων, πλην αυτού της Όχης, είναι ότι έχουν πλάτος περίπου τεσσάρων μέτρων, ενώ της Όχης, έχει πλάτος 4,60μ. τα μήκη όμως των δρακοσπίτων είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Τους ερευνητές αλλά και τους επισκέπτες των δρακοσπίτων προβληματίζει ο τρόπος ανυψώσεως των σχιστολίθων από τους οποίους είναι κατασκευασμένα τα δρακόσπιτα, επειδή δεν είναι εύκολος η λάξευσις σε λεπτομέρειες στον σχιστόλιθο, διότι, όπως διαχωρίζεται σε πλάκες, δεν είναι δυνατόν να λαξευθούν αγκώνες ή να γίνουν οπές. Εξ’ άλλου, στους λίθους των δρακοσπίτων δεν υπάρχει κανένα ίχνος το οποίο να μας οδηγή στην πιθανότητα χρησιμοποιήσεως μηχανημάτων για την ανύψωσι και την τοποθέτησι των λίθων στην θέσι τους. Όπως προαναφέρθη, αποτελεί μυστήριο και αίνιγμα η μέθοδος της ανυψώσεως και ορθής τοποθετήσεως των λίθων των τοίχων και της στέγης των δρακοσπίτων. 


Το δρακόσπιτο της Όχης. 

Το πιο εντυπωσιακό δρακόσπιτο είναι εκείνο της Όχης. Είναι κτισμένο μεταξύ δύο κορυφών του όρους και ίσταται μεγαλοπρεπές, χωρίς να έχη έστω και μία καμπύλη γραμμή. Ο δρόμος που οδηγεί προς το μέρος αυτό, διέρχεται από την περιοχή των Μύλων, όπου πλησίον αυτών, στην θέσι Κύλινδροι, σε απόστασι τεσσάρων χιλιομέτρων από την Κάρυστο υπάρχουν αρχαία λατομεία πρασινοφαίου μαρμάρου και εκεί διατηρούνται μονολιθικοί κίονες μήκους δώδεκα μέτρων και διαμέτρου 1,5 μέτρου. Αντίστοιχα λατομεία υπάρχουν και στην περιοχή των Στύρων. Ο Νικόλαος Μουτσόπουλος στο προαναφερθέν άρθρο του στην «ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ» (τεύχος 42) γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής για το δρακόσπιτο της Όχης: «Λίγο πιο κάτω από την κορυφή που οι ντόπιοι ονομάζουν Νεράιδα, σε υψόμετρο 1404 μέτρα, σφηνωμένο ανάμεσα σε τεράστιους μονολιθικούς βράχους, για να προφυλάσσεται κάπως από το ρεύμα, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, κατά τον βοριά, σχηματίζεται ένα μικρό πλάτωμα στην κορυφή, που προφυλάσσεται από Β. και Ν. από μεγάλα βράχια. Στην ΒΔ. γωνία του μικρού επιπέδου έχει θεμελιωθεί το αρχαίο πλατυμέτωπο κτίσμα, που είναι γνωστό με το όνομα Σπίτι του δράκου…

Η κάτοψη του κτίσματος είναι ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με διαστάσεις 4,85χ9,80 μ. Το πάχος της τοιχοποιϊας σρην μεσημβρινή πλευρά είναι 1,40, όπου στην μέση της βρίσκεται και η είσοδος με πλάι της δύο μικρά και στενά ανοίγματα. Τρείς ορθογωνισμένοι μονόλιθοι δημιουργούν το πλαίσιο της θύρας. Το σημείο όμως που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και την ιδιομορφία σ’ όλη την κατασκευή είναι το σύστημα της στεγάσεως αυτό που συνήθως ονομάζουμε εκφορικό ή εμφορικό σύστημα… Το κτίσμα είναι αρχαιότερο από τα αγγεία και τα άλλα ευρήματαπου ήσαν προφυλαγμένα κάτω από τις αναποδογυρισμένες πλάκες στην ΝΔ. εσωτερική του γωνία. Τα ευρήματα είναι ένα μεγάλο πλήθος ακεραίων αγγείων, άλλα θραύσματα μελανόμορφων, πλήθος οστράκων αγγείων, άλλα θραύσματα μελανόμορφων, πλήθος οστράκων αγγείων, ωρισμένα από τα οποία ενεπίγραφα λυχνάρια κ.α. Αναμφισβήτητα το δρακόσπιτο της Όχης, κρίνοντας και μόνον από τα ευρήματα, τα αφιερώματα αλλά και από τα ενεπίγραφα όστρακα, θα πρέπει, κατά την γνώμη μου, να ήταν ένα ιερό, ένας ναός…».

 Το ύψος της πύλης (πόρτας) του δρακοσπίτου της Όχης ανέρχεται στα δύο μέτρα, το πλάτος της περί το 1,40μ. ενώ το βάρος μόνον του ενός ορθοστάτου είναι υπέρ τους δύο τόνους! Το υπέρθυρο έχει πλάτος 2,5 μέτρων, μήκος τεσσάρων μέτρων και βάρος μεγαλύτερο των δέκα τόννων. Οι εσωτερικές διαστάσεις του κτίσματος είναι σχεδόν 5χ10 μ. 

Τα δρακόσπιτα των Στύρων 

Το καλοκαίρι του 2009 ο γράφων επεσκέφθη με τον πολύ αγαπητό του φίλο και λάτρη της αρχαιότητος Μάριο Θωμαϊδη τα δρακόσπιτα των Στύρων, γνωστά ως Πάλλη Λάκκα Δραγκό. Πρόκειται για τρία κτίσματα στην κλιτύ (πλαγιά) του όρους Κλιόσι, σε μια δασώδη, δύσβατη αλλά πανέμορφη περιοχή, υπεράνω των παλαιών Στύρων, σε μία θέσι από την οποία ο επισέπτης έχει μία υπέροχη και μοναδική θέα. Ο όλος χώρος καλυπτόμενος από πυκνή βλάστησι στα περισσότερα σημεία χαρακτηρίζεται από την άγρια μεγαλοπρέπεια του ορεινού τοπίου. Στο μέρος όπου υπάρχουν τα δρακόσπιτα οδηγεί ένας ανηφορικός με πέτρες και βράχους δρόμος, πέριξ του οποίου εκτείνεται βλάστησις (πουρνάρια, αγριόχορτα κ.α.).

Το όλο μέρος δημιουργεί ένα αίσθημα γοητείας, κυριεύει την ψυχή και τον νου και τον στρέφει σε πολύ μακρινές εποχές, σε αναζήτησι του απωτάτου και ενδόξου παρελθόντος, κατά το οποίο έζησαν οι θαυμαστοί αρχιτέκτονες και κατασκευαστές των δρακοσπίτων. Τα δρακόσπιτα αυτά σχηματίζουν ένα Πι. Τα δύο σκέλη του Πι σχηματίζονται τα δύο αντιμέτωπα πλατυμέτωπα κτίσματα και στην κορυφή υπάρχει ένα άλλο δρακόσπιτο που στεγάζεται με εκφορική θόλο (έχει καταπέσει το μεγαλύτερο τμήμα της). Μεταξύ των τριών δρακοσπίτων που είναι αντιμέτωπα, ευρίσκονται ακριβώς στην ίδια ευθεία! Εντύπωσι επίσης προξενεί ο τρόπος με τον οποίον ίστανται οι πλάκες της στέγης των δρακοσπίτων, όσες βεβαίως υπάρχουν στην θέσι τους… Η εμπειρία από την επίσκεψι των δρακοσπίτων των Στύρων είναι μοναδική και εκπληκτική. Τα παράξενα αυτά και περίεργα κτίσματα σε συνδυασμό με το άγριο και μεγαλοπρεπές ορεινό τοπίο σε κατακτούν, κατά κυριολεξία… 


Ποιοι και πότε έκτισαν τα δρακόσπιτα; 

Το πότε και από ποίους κτίσθηκαν τα δρακόσπιτα είναι ένα καίριο και σημαντικό ερώτημα, στο οποίο θα δοθή απάντησι μόνο επιστημονικώς και με την μέθοδο με την οποία διεπιστώθη η ηλικία των πυραμίδων της Αργολίδος. Στην ιστοσελίδα του Δήμου Στυρέων αναφέρεται ότι «μερικοί χρονολογούν την ύπαρξή τους από τον 12ο π.Χ. αιώνα, ενώ άλλοι κάνουν λόγο για τον 6ο π.Χ. αιώνα, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι είχαν φτιαχτεί πριν από τον Τρωικό πόλεμο. Ένας μάλιστα ισχυρίστηκε ότι είναι από τα αρχαιότερα κτίσματα της Ευρώπης».

Στην ίδια ιστοσελίδα επισημαίνεται ότι παραμένει μυστηριώδης η ταυτότης των κατασκευαστών των δρακοσπίτων και γίνεται λόγος τους Κάρες της Μ. Ασίας και για τους Δρύοπες της Καρυστίας. Άλλοι υποθέτουν ότι τα δρακόσπιτα ήσαν κατοικίες βοσκών, ή δε χρονολόγησις των ξεκινά από τους παναρχαίους χρόνους και φθάνει ως τους ελληνιστικούς… Τόση λοιπόν μεγάλη διαφορά απόψεων υπάρχει και περί την χρονολόγησι και την ηλικία των παραδόξων αυτών κτισμάτων… Ο γράφων, κατά την προσωπική του γνώμη, πιστεύει ότι αυτά τα κτίσματα είναι πανάρχαια και είναι δημιουργήματα των Δρυόπων… Ότι πάντως και να ισχύει, εκείνο που προέχει αυτήν την στιγμή είναι η ανάδειξις των δρακοσπίτων και η προβολή των παραδόξων αυτών κτισμάτων του παναρχαίου μας παρελθόντος… 

http://www.epathlo.gr

visaltis.net