Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

H ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΑΝΤΙΡΡΟΠΟ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ

Η κοινωνική οικονομία ως αντίρροπο και απάντηση στην κρίση | Του Βασίλη Τακτικού
 Του Βασίλη Τακτικού

Η ανισορροπία μεταξύ άυλης και πραγματικής οικονομίας και ο περιορισμός της μισθωτής εργασίας

Η αδυναμία του κράτους και της αγοράς να καλύψουν το σύνολο των οικονομικών και κοινωνικών αναγκών

Η παθητική αντίσταση της κοινωνίας και η άδηλη οικονομία

Η ανάγκη συστηματοποίησης της κοινωνικής οικονομίας ως τρίτου τομέα της
οικονομίας

Από τις ανεξερεύνητες αιτίες της κρίσης της εκτίναξης του δημοσίου χρέους και της πρωτοφανούς διόγκωσης της ανεργίας, είναι η κυριαρχία της άυλης νέας οικονομίας εις βάρος της πραγματικής υλικής οικονομίας η οποία ως αναπόφευκτη συνέπεια έχει τον περιορισμό της μισθωτής εργασίας. Η μετατόπιση δηλαδή των επενδύσεων της αγοράς από το πεδίο ικανοποίησης υλικών αναγκών προς άυλα προϊόντα και υπηρεσίεςπεριορίζει τους πόρους για επενδύσεις στην πραγματική οικονομία με πολλές αρνητικές συνέπειες. 

Πρόκειται για κυριαρχία της εικονικής πραγματικότητας από την επικοινωνία της κουλτούρας και της εκπαίδευσης,μέχρι το επίπεδο των υλικών αναγκώνπροκαλώντας ένα φαύλο κύκλο συρρίκνωσης της πραγματικής οιικονομίας.

Έτσι, το παραγωγικό πλεονέκτημα της τεχνολογίας χωρίς αντίστοιχη προσαρμογή της πολιτικής γίνεται μειονέκτημα στη διαχείριση και αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων. Δεν πρόκειται εδώ για τη διάχυση της πληροφορίας και για άυλες πολιτιστικές μορφές δημιουργίας και ψηφιοποίησης πολιτιστικής κληρονομιάς,σε ένα τομέα που υπάρχουν αναντίρρητα θετικές επιδράσεις αλλά, για το σύνολο της παραγωγικής διαδικασίας των ανταλλαγών και οικονομικών συναλλαγών όπου περιορίζεται η μισθωτή εργασία με συνακόλουθες αρνητικές επιδράσεις.

Οι αιτίες αυτές δεν απαλλάσσουν βέβαια τους οικονομολόγους και πολιτικούς από τις ευθύνες τους να προβλέψουν και να διαγνώσουν τις νέες τάσεις που εμφανίζονται από την εξέλιξη της τεχνολογίας και οι οποίες τελικά επιδρούν καταλυτικά στην οικονομία.

Σε κάθε περίπτωση τα αποτελέσματα των προγνώσεων είναι απογοητευτικά και το χειρότερο, επιμένουν να προτείνουν λύσεις από την προηγούμενη φάση της Β ́ βιομηχανικής επανάστασης ενώ έχουμε μπει για τα καλά στη Γ ́ βιομηχανική επανάσταση.

Ας δούμε, τι έχει συμβεί με τη ψηφιακή τεχνολογία, την ανάπτυξη λογισμικού τη ρομποτική όπου υπεραξία πλέον δεν παράγεται με το μόχθο των εργαζομένων σε σχέση με ένα προϊόν, αλλά η τεχνολογία με την αναπαραγωγή αυτών των προϊόντων, με ελάχιστο η μηδαμινό εργατικό κόστος πέραν του σημαντικού κόστους της έρευνας του σχεδιασμού του πρωτοτύπου ενός προϊόντος.

Για παράδειγμα αυτό συμβαίνει με το λογισμικό που αναπαράγεται σε εκατομμύρια αντίτυπα, αλλά και στη φαρμακοβιομηχανία όπου το σημαντικό κόστος βρίσκεται στην έρευνα και στην ανακάλυψη του χημικού τύπου και όχι τόσο στην παρασκευή του ίδιου του φαρμάκου. Έτσι η πνευματική ιδιοκτησία και όχι μόνον η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (εργαλειομηχανών-)είναι η βασική επένδυση που παράγει υπεραξίες.

Σύμφωνα με τη γλώσσα του Μάρξ, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι: πηγή της υπεραξίας, δεν έγκειται πλέον στην εργασία που αφιερώνεται για να παραχθεί ένα αγαθό αλλά στο χρόνο που πέρασε για να συλλάβει κανείς μια ιδέα. Από την άλλη μεριά ο κρατικός παρεμβατισμός βασική συνταγή του Κέυνς, έχει χάσει το δυναμισμό της, αφ ενός όπως είναι γνωστό λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της αδυναμίας του κράτους να ελέγξει το νομισματικό σύστημα και αφ ετέρου διότι, το ίδιο κράτος δεν μπορεί να επενδύει πλέον στη μεγάλη βιομηχανία έντασης εργασίας τουλάχιστον των δυτικών χωρών. Από την άλλη είναι αδύνατον να συναγωνιστεί το εργατικό κόστος των αναδυόμενων οικονομιών της Κίνας και της Ινδίας.



Ο αναπόφευκτος μάλιστα περιορισμός της μισθωτής εργασίας στη βιομηχανία και τις μεγάλες μονάδες παραγωγής, περιορίζει περαιτέρω το κοινωνικό κράτος αφού ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών παροχών και του ασφαλιστικού συστήματος στηρίχθηκε όλη τη μεταπολεμική περίοδο στη φορολόγηση και τα έσοδα από τη μισθωτή εργασία.

Συνεπώςη μετατόπιση των επενδύσεων προς τη νέα άυλη οικονομία που επιφέρει παράλληλη μείωση της μισθωτής εργασίαςενός οικονομικού και παραγωγικού μοντέλου που έχει βασιστεί στις ανάγκες της Β βιομηχανικής επανάστασης ενώ βρισκόμαστε ήδη στη γ ́ βιομηχανική επανάσταση με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε παραπάνω, έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τον δημόσιο και την αγορά.

Μια κατάσταση που οδηγεί επίσης σε αδιέξοδο το παραγωγικό και οικονομικό γίγνεσθαι.Σε αδιέξοδο στη δυνατότητά τους για νέες επενδύσεις που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας, κι αυτό συμβαίνει χωρίς ένα άλλο συμπληρωματικό μοντέλο πέραν του κράτους και της αγοράς
.
Ποιο είναιαυτό το μοντέλο οργάνωσηςείναι η κοινωνική οικονομίαπου λειτουργεί συμπληρωματικά με το κράτος και την αγορά ως αναγνωρισμένος θεσμός.

Ένα μοντέλο που είναι το «φάρμακο» τελικά για το σύνολο των οικονομιών που βρίσκονται σε κρίση ιδιαίτερα
για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και εισοδημάτων για τους φτωχούς.

Το πρόβλημα με τη κοινωνική οικονομία είναι το γεγονός ότι, ενώ αναγνωρίζεται από την Ε,Ε. και την Ελληνική Κυβέρνηση ως σημαντικός τομέας δεν στηρίζεται επαρκώς για να μη πούμε ότι υπονομεύεται από το κυρίαρχο σύστημα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι η συγκρότηση ενός συνειδητού υποκειμένου της κινωνικής οικονομίας στην Ελλάδα-ενότητας του χώρου όχι μόνον για να υπάρξουν οι αναγκαίες πιέσεις προς το πολιτικό σύστημα, αλλά κυρίως για να αναδειχθεί η σημασία της κοινωνικής οικονομίας τον 21ο αιώνα στην αντιμετώπιση της ανεργίας και φτώχειας.

Η σημασία της κοινωνικής οικονομίας στη παρούσα ιστορική συγκυρία δεν είναι απλά μια εναλλακτική μορφή επιχείρησης κοινωνικής ευαισθησίας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Τέτοιες επιχειρήσεις και συνεταιρισμοί υπήρχαν πολλές τους δύο τελευταίους αιώνες με αρκετά καλά παραδείγματα χωρίς να συνιστούν ένα ξεχωριστό τομέα της οικονομίας.

Δεν πρόκειται λοιπόν για μεμονωμένα παραδείγματα-νησίδες στον ωκεανό της ιδιωτικής οικονομίας. Δεν πρόκειται για «το δέντρο» αλλά για το «δάσος» που συνιστά ένα ολόκληρο «οικοσύστημα» ικανό να προσφέρει οξυγόνο σε ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα το οποίο συμπτώματα δύσπνοιας θα μπορούσαμε να πούμε από τις κρίσεις χρέους και την διόγκωση της ανεργίας.

Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να προσεγγίσουμε σωστά και αποτελεσματικά το ζήτημα της κοινωνικής οικονομίας και όχι απλά εκθειάζοντας κάποια μεμονωμένα «καλά παραδείγματα» παραδείγματα που συνιστούν συνήθως αξιέπαινες προσωπικές προσπάθειες αλλά σε καμιά περίπτωση συστημικές λύσεις όταν υπάρχουν ταυτόχρονα χιλιάδες άλλα αποτυχημένα παραδείγματα που μπορούν αντιπαραβληθούν και να απογοητεύσουν.

Η κοινωνική οικονομία ως σύστημα δεν απομίμηση του κράτους η της αγοράς για να αναπτυχθεί με την μεταφορά πόρων με χορηγίες για να είναι βιώσιμη όπως συμβαίνει πολλές φορές με ιδρύματα.

Η κοινωνική οικονομία στην εποχή μας πέραν των προσωπικών παραδειγμάτων στηρίζεται στο κοινωνικό κεφάλαιο που διαμορφώνουν μεγάλες και μικρές συλλογικότητες κοινωνικού σκοπούστην ενεργοποίηση ανενεργών ανθρώπινων πόρων που βγαίνουν εκτός της παραδοσιακής μισθωτής εργασίας, εκτός παραγωγικής διαδικασίας αλλά μπορούν επαναδραστηριοποιθούν οικονομικά με το συνεργατισμό, επενδύοντας το ίδιο το κοινωνικό τους κεφάλαιο και την εργασία τους εκεί που η αγορά δεν θέλει η δεν μπορεί να επενδύσει.
Οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών χρειάζονται σήμερα μια ενοποιητική θεωρία και μια θεσμική – οργανωτική καινοτομία που θα τις καταστήσει ικανές να παίξουν τον ιστορικό τους ρόλο ως συλλογικό υποκείμενο. 

Να αυτοπροσδιοριστούν δηλαδή στον τρόπο που θα συνεργάζονται και θα παράγουν αξιοποιώντας όλο το ανθρώπινο κοινωνικό κεφάλαιο που διαθέτουν.
Το συνέδριο της κοινωνικής οικονομίας για πρώτη φορά στην Ελλάδα που προωθείται από τα κάτω, μπορεί να αναδειχθεί σε μια μεγάλη ευκαιρία που θα συμβάλλει στον μετασχηματισμό της πρωτοβάθμιας αλλά κατακερματισμένης κοινωνικής δημιουργίας σε ενιαία δύναμη ανάτασης της κοινωνίας απελευθερώνοντας δημιουργικές δυνάμεις.

enallaktikos

Ποιοι και πως οργάνωσαν το έγκλημα κατά της χώρας μας! Τα ονόματα και οι εταιρίες που έκαψαν την Ελλάδα ..



Φανταστείτε μια πολεμική ενέργεια!
Μια δολιοφθορά στις γραμμές του «εχθρού»!
Μια πολεμική σύρραξη ανάμεσα σε δύο στρατούς!
Ποια είναι τα «εργαλεία» που χρειάζεται ένας επιτιθέμενος;
Σίγουρα, ...... τα πυρομαχικά και σίγουρα ένα σχέδιο δράσης εναντίον του αμυνόμενου! 



Στην περίπτωση της επίθεσης στην Ελλάδα, ποια ήταν τα εργαλεία της κρίσης;
Ποια ήταν τα όπλα στη φαρέτρα του «εχθρού» και ποιο ήταν το σχέδιό του;
Διότι εδώ και δύο χρόνια που ο Ελληνικός λαός δέχεται μια πολεμικού τύπου επίθεση, κάποιοι στην Ελλάδα, εξακολουθούν να κρύβουν από τους Ελληνες ακόμη και το όνομα του «εχθρού»!

Αντίθετα σε γειτονικές χώρες, γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι είναι οι επιτιθέμενοι και ποιο είναι το σχέδιο τους!
Εδώ, εξακολουθούμε να τους ονομάζουμε γενικά κι αόριστα ... ως «αγορές» διότι η διαπλοκή των πολιτικών με τον δημοσιογραφικό κόσμο, μέσω της διαφημιστικής πίτας, δεν επιτρέπει ούτε καν το όνομα τους να αναφερθεί!!!

Και ναι μεν η Ευρώπη είναι συνένοχη και συμμέτοχη στο έγκλημα κατά της χώρας μας, στην Ελλάδα, με μεγάλη ευκολία αναφερόμαστε στον ... «εχθρό» όταν είναι made in USA αλλά με μεγάλη δυσκολία αναφερόμαστε στον εχθρό όταν είναι ... ευρωπαίος και μοιράζει διαφημίσεις στα κανάλια και στις εφημερίδες!!

Μάλιστα στις 3 Μαρτίου 2010, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ κατηγόρησε επίσημα, τους Τζορτζ Σόρος, Τζον Πόλσον, Στίβεν Κοέν και Ντέιβιντ Αϊχορν, διότι σχεδίασαν την επίθεση στο ευρώ και κατ επέκταση και την επίθεση στην Ελλάδα!

Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι στην Ευρώπη και συνεπώς στην Ελλάδα, θα εξαντλούσαν κάθε νομική δραστηριότητα εναντίον τους, εντούτοις, ουδείς άδραξε αυτή την μοναδική ευκαιρία και στη Γηραιά Ηπειρο δεν κουνήθηκε φύλο!!!
Το ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι θα το δείτε παρακάτω και θα αντιληφθείτε το ΓΙΑΤΙ !
Πάμε όμως να εξετάσουμε τα πράγματα με ψυχραιμία!


ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΊΣΗΣ


CDS – Ασφάλιστρα κινδύνου

Εξι ήταν τα εργαλεία με τα οποία κατασκευάστηκε ... εργαστηριακά η κρίση και ο ιός απελευθερώθηκε στην Ευρώπη !
Επιλογή; Τα «κράτη-γουρούνια» (PIGS, από τα αρχικά των λέξεων, Portugal Ireland, Greek, Spain) είχαν προεπιλεγεί και στα «εργαστήρια» των τοκογλύφων είχαν γίνει οι απαραίτητες «προσομοιώσεις» με αποτέλεσμα να επιλεγεί ως καλύτερος στόχος, η Ελλάδα, για την τελική επίθεση κατά του Ευρώ, η οποία δεν έχει γίνει ακόμη!

Ποια ήταν λοιπόν τα εργαλεία αυτά;

Το πρώτο εργαλείο ήταν τα «ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) που ενώ σχεδιάστηκε για την ασφάλεια των ομολόγων, εντούτοις χρησιμοποιήθηκε ανεξέλεγκτα και χωρίς εποπτικό μηχανισμό,
Πουθενά!
Υποτίθεται ότι τα CDS διασφαλίζουν τους κατόχους ομολόγων έναντι της χρεοκοπίας του εκδότη τους!

Με δεδομένο όμως ότι επέτρεψαν να κατέχουν ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) ακόμη κι άτομα που δεν έχουν αγοράσει ομόλογα
μιας χώρας, επέτρεψαν το σπεκουλάρισμα των τζογαδόρων.

Κάποτε είχα γράψει ότι όταν κατέχει CDS, ένας μη κάτοχος ομολόγων, είναι σα να επιτρέπουν οι τράπεζες που δίνουν δάνεια, να αγοράζονται ασφάλειες επί των κατοικιών, και από όσους δεν έχουν σχέση με το εκάστοτε σπίτι!

Δηλαδή, φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί, αν πάρετε ένα στεγαστικό δάνειο, και ο γείτονας σας, μπορεί να αγοράζει και να πουλά την ασφάλιση του σπιτιού που αγοράσατε.

Κάποια στιγμή, αν το ασφάλιστρο πάει στα ύψη, τότε, τι πιο φυσικό, να βάλει φωτιά στο σπίτι σας, προκειμένου να εισπράξει το υψηλότατο ασφάλιστρο, που κάποτε το είχε αγοράσει πάμφθηνα!!!

Πέραν των Cds, ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ήταν τρεις επενδυτικές τράπεζες και τρεις οίκοι αξιολόγησης.
Τράπεζες – Επενδ. Εταιρίες:

GOLDMAN SACHS
NEUBERGER BERMAN (συμφερόντων Rotschild)
BLACKROCK, U.K.(συμφερόντων Rotschild)
Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης:
FITCH
MOODY's
STANDARD & POOR (S&P)

Χρονικά, η κρίση είχε αρχίσει να σχεδιάζεται, πριν καν τυπωθεί το πρώτο χαρτονόμισμα του Ευρώ.
Στην Ελλάδα η Goldman Sachs είχε αλλωσει το κράτος από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη και μεγαλούργησε επί ημερών Γιάννου Παπαντωνίου!

Σταχυολογούμε χρονικά, μερικές κινήσεις των «εργαλείων» αυτών στην Ελλάδα για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον ρόλο τους καλύτερα:

2000: Η Goldman Sachs εκπονεί το Πρόγραμμα ΑΡΙΑΔΝΗ το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόγραμμα χρηματιστηριακής δανειοδότησης που παρουσιαζόταν ως ...
πώληση, ώστε να ικανοποιηθούν τα κριτήρια του Μάαστριχτ και να πανηγυρίζει η κυβέρνηση Σημίτη!

2002: Η Goldman Sachs εκπονεί το Πρόγραμμα ΑΙΟΛΟΣ, με αντάλλαγμα την παραχώρηση δικαιωμάτων χρήσης αεροδρομίων και τυχερών παιχνιδιών.

2005: Η Goldman Sachs πουλάει αυτό το χρηματιστηριακό «προϊόν» στην Εθνική Τράπεζα, η οποία το κράτησε μέχρι το 2008.
Με τη βοήθεια της Goldman Sachs ιδρύεται η εταιρεία ΤΙΤΛΟΣ στην οποία μεταφέρεται το «προϊόν».
Η Εθνική Τράπεζα εξασφαλίζει τα ομόλογα της εταιρείας ΤΙΤΛΟΣ και τα παραχωρεί στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ΚΤΕ), παίρνοντας δανειακά κεφάλαια.

2009 (Οκτώβριος): Έρχεται στην Ελλάδα κλιμάκιο αξιωματούχων της Goldman Sachs και προτείνει τη χρήση ενός νέου χρηματιστηριακού «προϊόντος» για την κάλυψη των αναγκών της χώρας για το 2009 και 2010.
Η πρόταση δεν βρήκε ανταπόκριση.
Λίγες μέρες αργότερα: ο οίκος Fitch υποβαθμίζει την Ελλάδα, από Α σε Α-. Σημειώνεται πτώση της μετοχής της ΕΤΕ στο Χρηματιστήριο της Ν.Υ.

2009 (αρχές Νοεμβρίου): Έρχεται στην Ελλάδα δεύτερο κλιμάκιο αξιωματούχων της Goldman Sachs για να μεταπείσει τους Έλληνες ιθύνοντες.
● Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων:
Στο Χρηματιστήριο της Ν.Υ.: οι τιμές της μετοχής της ΕΤΕ αυξάνονται. Στο Χρηματιστήριο Αθηνών: σημειώνεται άνοδος, και
oι πιέσεις στην αγορά ομολόγων και CDS σταματούν.

● Μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων,

Στο Χρηματιστήριο Ν.Υ.:
(α) Σημειώνονται αθρόες πωλήσεις μετοχών της Εθνικής και στο ΧΑ μετοχών όλου του τραπεζικού τομέα, Εθνική, Alpha, Eurobank, κ.α.
(β) Οι τιμές των ελληνικών ομολόγων πέφτουν.
(γ) Τα επιτόκια δανεισμού αυξάνονται.

2009 (12 Δεκεμβρίου): Ο οίκος Fitch ανακοινώνει νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας (στην κατηγορία ΒΒΒ+), πετώντας την έξω από την αγορά ομολόγων.
2009 (μέσα Δεκεμβρίου): Οι οίκοι Moody's και S&P μπαίνουν στο παιχνίδι, υποβαθμίζουν κι αυτοί την Ελλάδα, προκαλώντας γενικό ξεπούλημα των ομολόγων της και απογείωση του κόστους δανεισμού της.

2010 (Απρίλιος): Ο οίκος Fitch υποβαθμίζει ξανά την Ελλάδα (σε ΒΒΒ-) σηματοδοτώντας και τυπικά την χρηματοπιστωτική πτώχευση της Ελλάδας και εκεί αρχίζει να γίνεται ορατό στους Ελληνες το δράμα που θα ζήσουν.

Ποιοι είναι όμως πίσω από τις αοριστολογίες των δημοσιογράφων που αποκαλούν τον εχθρό μας ως ... αγορές;

ΤΟ WHO IS WHO ΤΩΝ ΕΡΓΑΛΕΙΩΝ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

NEUBERGER BERMAN

Έχει θέσεις στην Τράπεζα Ελλάδας, Εθνική, Eurobank Ergasias, Εμπορική
Είναι ο 1ος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Είναι ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ και μεγαλομέτοχος στη Goldman Sachs
Είναι ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ και μεγαλομέτοχος στον οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης Fitch

BLACKROCK, HNΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Έχει θέσεις στην Τράπεζα Ελλάδας, Εθνική, Eurobank Ergasias, Εμπορική
Είναι ο 2ος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Είναι μεγαλομέτοχος στη Goldman Sachs
Είναι μεγαλομέτοχος στους οίκους Moody's και S & P

NEUBERGER BERMAN

Κανείς σήμερα δεν θυμάται ότι η NEUBERGER BERMAN είναι μία από τις εταιρίες που πρωτοστάτησαν στην επίθεση και στην πτώση του Χρηματιστηρίου Αθηνών, πουλώντας μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του 2009, (κρατηθείτε) 1.700.000 μετοχές της Εθνικής Τράπεζας.

Ιδρύθηκε από μέλος της οικογένειας Ρόθτσάιλντ, της μεγαλύτερης τραπεζικής δυναστείας του κόσμου, που δανείζει τη χώρα μας από το 1823 !!!

Ο νυν πρόεδρος της Neuberger Berman ήταν:
● Πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της αμαρτωλής Lehman Brothers που αποτέλεσε ένα άλλο πείραμα των διεθνών τοκογλύφων .
● Πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Goldman Sachs.
● Στενός συγγενής του τέως προέδρου Τζορτζ Μπους.

Για να αντιληφθείτε, γιατί ουδείς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, δεν έκανε το παραμικρό όταν στις 3 Μαρτίου 2010, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ κατηγόρησε, τους Τζορτζ Σόρος, Τζον Πόλσον, Στίβεν Κοέν και Ν.Αϊχορν για την επίθεση στο Ευρώ.

Ποιοι είναι αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι που εδώ στην Ελλάδα, όταν έρχεται η στιγμή να πουμε το όνομά τους, κάποιοι δαγκώνουν την γλώσα τους;

Τζόρτζ Σόρος

Διεθνής επενδυτής και μέγας κερδοσκόπος που είχε πρωτοστατήσει στην επίθεση κατά της Στερλίνας.
● Στενότατος συνεργάτης των Ρόθτσάιλντ σε πλήθος επενδυτικών δραστηριοτήτων.
Υπάρχουν πάνω από πέντε εταιρίες, στις οποίες μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων εταιρειών του Σόρος ήταν μέλη των Δ.Σ. εταιρειών των Ρόθτσάιλντ , αλλά και αντίστροφα.
● Στο Δ.Σ. της κύριας επενδυτικής εταιρείας του Σόρος που ονομάζεται Quantum Fund, συμμετέχει ο Ρίτσαρντ Κατζ, ο οποίος είναι πρώην πρόεδρος της Rothschild Italia S.p.A. και μέλος της Επιτροπής Εμπορικών Τραπεζών της!
● Ο Τζορτζ Σόρος, και ο τραπεζίτης Τζέϊκομπ Ρόθτσάιλντ είναι συνεταίροι σε εταιρεία επενδύσεων στην Αφρική και ποιον λέτε να έχουν συνέταιρο; Την γνωστή «ανθέλληνα» που όλοι μας την βρίζαμε για όσα έκανε κατά της χώρας μας, τέως υπουργό των ΗΠΑ,Μαντλίν Ολμπράϊτ.

Τζον Πόλσον

Ο 50ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο.
Διεθνής κερδοσκόπος και διαχειριστής του μεγάλου hedge funds «Paulson & Co».
Ο Πόλσον και ο Ναθάνιελ Ρόθτσάιλντ είναι βασικοί μέτοχοι της Rusal, της μεγαλύτερης εταιρείας παραγωγής αλουμίνιου στον κόσμο.

Στίβεν Κοέν O 27ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Ο Κοέν μαζί με την Atticus Capital της οικογένειας Ρόθτσάιλντ είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος του οίκου δημοπρασιών Sotheby's (που είναι εισηγμένος στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης).

Ντέιβιντ Αϊνχορν

Διεθνής κερδοσκόπος, διαχειριστής του μεγάλου hedge funds Greenlight Capital, ο οποίος «έβγαλε» 1,7 δισ. δολάρια σορτάροντας τη μετοχή της Lehman Βrothers,

H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ποιοι είναι αλήθεια αυτοί οι Ρόθτσάιλντ;

● Ελέγχουν το μεγαλύτερο διεθνές δίκτυο εξόρυξης και εμπορίας διαμαντιών, πολύτιμων λίθων και μετάλλων, μέσα από εταιρείες τους όπως η Barick Gold, η Gold Fields, η De Beers, η Rio Tinto, κ.α.
● Είναι από τις μεγαλύτερες οικογένειες της βιομηχανίας πετρελαίου.
● Ο Ναθάνιελ Ρόθτσάιλντ και ο Τζον Πόλσον (50ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο) είναι βασικοί μέτοχοι της Rusal, της μεγαλύτερης εταιρείας παραγωγής αλουμίνιου στον κόσμο.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΟΘΤΣΑΪΛΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;


● Ήταν από τους πρώτους δανειστές της Ελλάδας. Τα δάνεια από τους Ρόθτσάιλντ ήταν τα πρώτα και από τα μεγαλύτερα που έλαβε η Ελλάδα το 1823. Από τότε μας δανείζουν και ρουφούν το αίμα των Ελλήνων!
● Ήταν οι δημιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Ελλάδας.
● Ήταν βασικοί χρηματοδότες, συνιδρυτές και μεγαλομέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (ΕΤΕ).
● Εξέδιδαν δάνεια για τη δημιουργία έργων υποδομής και δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες.
Έχοντας το νομισματικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήματος στην Ελλάδα, έπαιξαν σε βάθος χρόνου και στα δυο επίπεδα.
● Παρέμειναν βασικοί μέτοχοι της ΕΤΕ μέσω πολλών εταιρειών (όπως Neuberger Berman).
● Είναι μεγαλομέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία πήρε τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας από την Εθνική Τράπεζα, και μόνο κατ όνομα είναι...Ελληνική αφού μόνο ένα πολύ μικρό μέρος των κεφαλαίων της είναι Ελληνικό.
● Η N. M. Rothschild & Sons ήταν μέχρι πρόσφατα σύμβουλος του Ελληνικού Κράτους για ιδιωτικοποιήσεις , όπως της ΔΕΗ και της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου και σύμβουλος δεκάδων τραπεζών και εταιρειών στην Ελλάδα όπως η Cosmote, ΕΛΠΕ, Τράπεζα Εγνατία, Γενική Τράπεζα, Μυτιληναίος, Eurobank, και ένα σωρό άλλες.

Ο σκοτεινός κύριος Ακερμαν

Πολλές φορές, θα ακούσετε στις «ειδήσεις» για τον σκοτεινό ρόλο του κυρίου Τζόζεφ Ακερμαν, ο οποίος είναι διοικητής της Deutsche Bank ! Κανείς δεν λέει όμως, τι ακριβώς δουλειά κάνει ο Ακερμαν και πως σχετίζεται με τα προηγούμενα κοράκια των «αόρατων» κατά τα άλλα αγορών!
Και που να δείτε, τι έκανε η Ελλάδα για να επιβραβεύσει τον φοβερό και τρομερό ρόλο του!

Ο Τζόσεφ Ακερμαν είναι:

Διοικητής της Deutsche Bank. Γνωρίζετε ότι η D.B. είναι σύμβουλος του γερμανικού κράτους για τη διαχείριση της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής κρίσης;

Είναι υψηλόβαθμο στέλεχος της Siemens από το 2003 και Β' αναπληρωτής πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της Siemens σήμερα.
Μήπως καταλάβατε τώρα γιατί έκλεισε η υπόθεση με τα 200 ψωρο-εκατομμύρια που προσέφεραν, ενώ οι μίζες ήταν δις;
Μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της Vodafone !!!
Μη-εκτελεστικός διευθυντής της Royal Dutch Shell, πετρελαϊκής εταιρείας συμφερόντων Ρόθτσάιλντ.

Καταλάβατε τώρα γιατί μόλις έβγαλε πετρέλαιο η Κύπρος, πήγε η Shell στα Κατεχόμενα να κάνει το ίδιο;

Καταλάβατε τώρα γιατί φωνάζει όλος ο πλανήτης «Ελληνες χαράξτε ΑΟΖ», κι εμείς δεν το κάνουμε;
Καταλάβατε μήπως γιατί στις αρχές του 2009, SHELL και BP πούλησαν τα πρατήρια τους στην ΕΛΛΑΔΑ;;;

Όχι απλά γιατί γνώριζαν για την κρίση αλλά γιατί την είχαν σχεδιάσει οι ίδιοι!!!

Αντιπρόεδρος της ασφαλιστικής εταιρείας Zurich Financial Services (η οποία, μεταξύ άλλων, παρέχει ασφαλιστικά προϊόντα για την προστασία από το πιστωτικό και το πολιτικό ρίσκο).
Μήπως καταλάβατε τώρα γιατί ξεκίνησα την περιγραφή μου με τον ρόλο του εργαλείου που ονομάζεται CDS;

Πρόκειται για ένα άτομο με αρκετές δεκάδες ρόλους, και είναι ν απορεί κανείς πως καταφέρνει να εργάζεται με επιτυχία σε τόσες πολλές δύσκολες θέσεις! Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το μόνο που κάνει είναι η υπογραφή του σε κάποιες αποφάσεις που άλλοι σχεδιάζουν κι αυτός εκτελεί!

Οσο για εμάς; Εμείς οι Ελληνες λοιπόν, λίγο πριν ξεκινήσει «φανερά» η κρίση, αντί για να τον απελάσουμε από τη χώρα τον βραβεύσαμε κι από πάνω! Ετσι τον Σεπτέμβριο του 2009 ο κ. Τζότζεφ Ακερμαν αναγορεύεται επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών και Ανάπτυξης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης!!!


Ετσι λειτουργεί το σύστημα εδώ στην Ελλάδα!
Βραβεύουμε τους νεκροθάφτες της χώρας μας !
Αν πάλι δεν μπορούμε να τους βραβεύσουμε, τότε τους καθιστούμε ισότιμους συνομιλητές με τους Πρωθυπουργούς μας!
Όπως τον κ. Τ.Σόρος για παράδειγμα, του οποίου τα γεύματα με τον ΤΕΩΣ Πρωθυπουργό Γ.Παπανδρέου, τα πληρώσαμε χρυσάφι!!!

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε λοιπόν για «αγορές» και «τοκογλύφους» και «οικονομικούς δολοφόνους» θα ξέρετε!

Βάλτε αυτό το άρθρο στα «αγαπημένα» του υπολογιστή σας, γιατί θα σας χρειαστεί άπειρες φορές, όταν κάποιοι, θα εξακολουθούν να προκαλούν συσκότιση στον λαό, με αόριστες αναφορές, φτάνοντας στο σημείο τον Ελληνα πολίτη να αναρωτιέται «ΜΑ ΠΟΙΟΣ είναι ο ΕΧΘΡΟΣ»

Τώρα , γνωρίζετε τον εχθρό! Τουλάχιστον, γνωρίζετε τον εχθρό εκτός των τειχών!

Για τους υπόλοιπους, τους εντός, έχουμε καιρό να ασχοληθούμε!!!


—- Πηγές:
Πάνου Παναγιώτου: "Ελληνική Κρίση: Περίεργες συμπτώσεις". 


Tου Γιώργου Αδαλή για τους aegean times 
*Πρώτη δημοσίευση 26 Μαΐου 2012.

ΠΗΓΗ: ΔημήτρηςΚυπριώτης και thesecretrealtruth


http://gregordergrieche.blogspot.gr/2016/08/ntokoymento.html


odofragma-skas

Μόνη λύση η επείγουσα σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη


Ο Σόλων (640 – 560 π.Χ.) υπήρξε μεγάλος πολιτικός της Αρχαίας Αθήνας, γνήσιος επαναστάτης του καιρού του, βαθιά ριζοσπάστης μεταρρυθμιστής – όχι με την δυσφημιστική έννοια που αναφέρονται στις μεταρρυθμίσεις και τους μεταρρυθμιστές οι τροϊκανοί και η εγχώρια μνημονιακή τάξη – αλλά και ποιητής και χάρη σε αυτές τις αρετές του, συγκαταλέγεται μεταξύ των Επτά Σοφών της Αρχαίας Ελλάδας.

Ο Σόλων καταγράφηκε στην Ιστορία για πολλά σημαντικά και καινοτόμα νομοθετήματά του, αλλά κυρίως για τη μεγάλη, πρωτοποριακή και τολμηρή μεταρρύθμισή του που έχει καταγραφεί ιστορικά ως «σεισάχθεια» (σείω + άχθος «απόσειση βάρους»).

Με την σεισάχθεια ο Σόλων έλαβε την πρωτοποριακή νομοθετική πρωτοβουλία, στην Αρχαία Αθήνα, όπου οι πολίτες της, ιδιαίτερα οι οικονομικά πιο αδύνατοι, πνίγονταν στα χρέη, να διαγράψει ουσιαστικά τα χρέη ιδιωτών προς ιδιώτες (κυρίως προς τους μεγαλογαιοκτήμονες) και προς το αθηναϊκό Δημόσιο, να καταργήσει τον δανεισμό «επί σώμασι», με εγγύηση το σώμα του υπόχρεου και την υποδούλωσή του, μαζί και την υποδούλωση της οικογένειάς του, ενώ απελευθερωσε όσους Αθηναίους είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια την Αθήνα και επανέφερε στην πόλη όσους στο μεταξύ είχαν πωληθεί και μεταφερθεί εκτός Αθήνας.

Η σεισάχθεια του Σόλωνα υπήρξε τότε μια σωτήρια παρέμβαση στην Αθήνα, η οποία, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις από τους τότε «τοκογλύφους», συντέλεσε αποφασιστικά στην μετέπειτα οικονομική άνθηση και το μεγαλείο των Αθηνών.

Μπορεί από τη «σεισάχθεια» του Σόλωνα να έχουν παρέλθει πάνω από δυόμιση χιλιάδες χρόνια αλλά η ξεχασμένη έννοια της σεισάχθειας, τηρουμένων των αναλογιών, είναι ξανά εξαιρετικά επίκαιρη στη σημερινή Ελλάδα.

Οι σύγχρονοι «δούλοι» δανειολήπτες, στραγγαλισμένοι από τους πιστωτές, χρειάζεται να απελευθερωθούν καi μαζί τους να απελευθερωθεί και η Ελλάδα!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΑΠΟ ΧΡΕΗ

Η μνημονιακή Ελλάδα του 2016 κάθεται πάνω σε ένα πανύψηλο βουνό από δημόσια και ιδιωτικά χρέη που δεν της επιτρέπουν να πάρει καμιά ανάσα.

Γίνεται και σωστά πολύ μεγάλη συζήτηση για το επαχθέστατο και αβίωτο δημόσιο χρέος, το οποίο είναι αδύνατο να αποπληρωθεί και για τούτο πρέπει να διαγραφεί.

Και όμως εξίσου μέγα πρόβλημα, αν όχι μεγαλύτερο και κατά τη γνώμη μου πολύ μεγαλύτερο, είναι το άχθος των ιδιωτικών, πάσης φύσεως, χρεών.

Και αναφέρομαι στα χρέη φυσικών προσώπων και νοικοκυριών και πολύ μικρών, μικρών, μικρομεσαίων, μεσαίων αλλά και ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων, τα οποία πνίγουν στην κυριολεξία την κοινωνία, ιδιαίτερα τις κοινωνικά πιο αδύνατες κατηγορίες και την οικονομία ως σύνολο.

ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Τα ληξιπρόθεσμα («κόκκινα») δάνεια φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων προς τις τράπεζες ξεπερνάνε τα 110 δισ. ευρώ και συνεχώς καλπάζουν, ενώ ένας δύσκολα υπολογίσιμος αριθμός δανείων, τα οποία παρουσιάζονται ως ενήμερα, στην πραγματικότητα δεν αποπληρώνονται και δεν εμφανίζονται ως «κόκκινα» στους ισολογισμούς των τραπεζών.

Οι τράπεζες, παρά την τρίτη και μέγα σκάνδαλο, ανακεφαλαιοποίησή τους, αντιμετωπίζουν εκ νέου πρόβλημα «μαύρης τρύπας», χωμένες σε έναν φαύλο κύκλο που δεν έχει τέλος, ενώ στραγγίζουν και απομυζούν όλη την οικονομία.

ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ: ΑΝΘΡΑΚΕΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ

Ο Κώδικας Δεοντολογίας για τα «κόκκινα» δάνεια των τραπεζών που παρουσίασε τις προηγούμενες μέρες η Τράπεζα της Ελλάδας σε συμφωνία με την κυβέρνηση, όχι μόνο δεν δίνει καμιά απάντηση στο πρόβλημα των δανειοληπτών αλλά στο μόνο που εξυπηρετεί είναι να διευκολύνει το πέρασμα των «κόκκινων» δανείων από τις αρχές του φθινοπώρου στα κερδοσκοπικά fund, προκειμένου τα τελευταία να δώσουν αλύπητα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό την «τελική λύση» για τα σπίτια, τα ακίνητα των νοικοκυριών και στην ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων επιχειρήσεων.

ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Την ίδια ώρα με ρυθμό πάνω από 1,2 δισ. ευρώ αυξάνονται κάθε μήνα τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη των φορολογουμένων προς το Δημόσιο, χώρια τα χρέη που κλιμακώνονται προς τις ΔΕΚΟ, κυρίως τη ΔΕΗ.

Το πρώτο εξάμηνο του 2016 οι νέες οφειλές των πολιτών προς το Δημόσιο έφθασαν τα 6,9 δισ.!

Ο συνολικός αριθμός των φορολογουμένων (φυσικών προσώπων + επιχειρήσεων) που έχουν οφειλές στην Εφορία ξεπερνά τα τέσσερα εκατομμύρια (!), ενώ σε έναν αριθμό που προσεγγίζει το ένα εκατομμύριο έχουν ήδη επιβληθεί μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, όπως είναι οι καταθέσεις τραπεζικών υπολοίπων και εισοδημάτων στα χέρια τρίτων.

Την ίδια ώρα οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο (παλιές και νέες) φτάνουν τα 90 δισ., ένα ποσό ανατριχιαστικό, όσο και αν οι περισσότερες από τις πιο παλιές οφειλές δεν μπορούν να εισπραχθούν (επιχειρήσεις που έχουν κλείσει, οφειλέτες που δεν ζουν κλπ) και παραμένουν τυπικά στα χαρτιά για να δείχνουν την γάγγραινα της ελληνικής γραφειοκρατίας και ευθυνοφοβίας.

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ

Εδώ, λοιπόν, που έχει φτάσει το πρόβλημα των ιδιωτικών χρεών στη χώρα δεν αντιμετωπίζεται με ημίμετρα και ασπιρίνες.

Ούτε πολύ περισσότερο το πρόβλημα των ιδιωτικών χρεών μπορεί να επιλυθεί με την επιλογή της μεταφοράς των «κόκκινων» δανείων στα fund, πράγμα που συνιστά πλήρη άλωση της οικονομίας από ξένα κέντρα και κυρίως υποθήκευση και εκποίηση των ιδιωτικών περιουσιών και τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική οικονομία.

Τρόικα και υποδουλωμένο μνημονιακό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν την οικονομική και κοινωνική γενοκτονία του τόπου.

Σήμερα όσο ποτέ γίνεται επίκαιρος στον ίδιο τόπο, μετά από χιλιάδες χρόνια, ο Σόλων και η σεισάχθειά του.

Αυτό που χρειάζεται για να λυθεί ο Γόρδιος δεσμός στη χώρα είναι να κοπεί με το σπαθί μιας νέας σεισάχθειας.

Η λύση βρίσκεται σε μια ευρύτατη, σχεδόν σαρωτική, διαγραφή χωρίς όρους και προϋποθέσεις, όλων των ιδιωτικών χρεών που αφορούν τις οικονομικά αδύνατες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και οι γενναίες κατά κατηγορία ρυθμίσεις για την αποπληρωμή εν όλω ή εν μέρει, ανάλογα με τις προϋποθέσεις, των υπόλοιπων δανείων. Η λύση αυτή μπορεί να εφαρμοστεί, κάτω από συγκεκριμένους όρους και με αυστηρό έλεγχο και για τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Μια τέτοια λύση δεν επιβάλλεται μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά πρώτα απ' όλα και κυρίως για λόγους διεξόδου από την κρίση και επανεκκίνησης της οικονομίας με τροχιά ανάπτυξης.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Αυτή η λύση, την οποία παρουσιάζουμε μόνο σε γενικές γραμμές, για να μπορέσει να υλοποιηθεί, απαιτεί δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις.

- Την εθνικοποίηση των τραπεζών και

- Το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα.

Το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα, απόλυτα αναγκαίο, έτσι κι αλλιώς, για την απόκτηση της εθνικής κυριαρχίας και τη συνολική ανάκαμψη της οικονομίας, είναι απαραίτητο γιατί μόνο μια Εθνική Κεντρική Τράπεζα κάτω από τον έλεγχο μιας λαϊκής κυβέρνησης, θα μπορεί με την έκδοση εθνικού νομίσματος να ανακεφαλαιοποιήσει με μηδενικά επιτόκια τις τράπεζες (και αν χρειαστεί και τα ασφαλιστικά ταμεία), ώστε χάρη σε αυτή την ανακεφαλαιοποίηση οι τελευταίες να μπορούν να φέρουν σε πέρας την αναγκαία σεισάχθεια.

Ταυτόχρονα, οι τράπεζες μετά από αυτές τις δημόσιες κεφαλαιακές ενέσεις θα γίνει δυνατό να περάσει το μετοχικό τους κεφάλαιο στα χέρια του Δημοσίου και έτσι εθνικοποιημένες και κάτω από κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν έναν νέο κεντρικό ρόλο για μια διαφορετικού τύπου ανάπτυξη και ανασυγκρότηση της χώρας με καινοτόμα, πρωτοποριακά χαρακτηριστικά και φυσικά με υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας, νέας ευθύνης, κινητικότητας, δημιουργίας και αποδοτικότητας του νέου οικονομικού προσανατολισμού.

Με δυο λόγια, η επιλογή της σεισάχθειας, που θα συνοδευτεί με την επανακεφαλαιοποίηση – εθνικοποίηση των τραπεζών, θα είναι στην ουσία μια επιλογή επανίδρυσης των τραπεζών και του τραπεζικού συστήματος και νέα αφετηρία για μια νέα πορεία τους, χωρίς τα βάρη του παρελθόντος.

Η πρόταση εθνικό νόμισμα – ανακεφαλαιοποίηση και εθνικοποίηση των τραπεζών – σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη – διακοπή αποπληρωμής στο δημόσιο χρέος με κατεύθυνση τη διαγραφή του, δεν είναι μια πρόταση βουνό για τη χώρα.

Αντίθετα είναι ο μόνος, τολμηρός βέβαια, αλλά άκρως ρεαλιστικός δρόμος για την επιβίωση και αναζωογόνηση του τόπου.

Αν ΕΕ, ΔΝΤ και μνημονιακό ελληνικό κατεστημένο προτείνουν την αδύνατη επανεκκίνηση με την οικονομία ερείπιο και την κοινωνία «πεθαμένη», η δική μας πρόταση διεκδικεί την αναζωογόνηση του τόπου με σκληρή προσπάθεια, με την κοινωνία όρθια και τους πολίτες ζωντανούς και συμμέτοχους.

Η πρότασή μας είναι πρώτα απ' όλα πρόταση αξιών, πολιτισμού και αλληλεγγύης.

Πηγή ISKRA

kostasxan

Γιατί ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία δεν λέει να σταματήσει;


Με μια διεισδυτική ανάλυση επιχειρεί να απαντήσει ο Μαξ Φίσερ των New York Times στο φλέγον ερώτημα του «γιατί δεν έχει τέλος το δράμα στη Συρία».

Οι εμφύλιες συγκρούσεις στη χώρα αγγίζουν πλέον τον έκτο χρόνο και σχεδόν όλες οι παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις έχουν εμπλακεί σε αυτές με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Ολόκληρο το άρθρο:




Υπάρχει ένα βασικό στοιχείο του εμφύλιου πόλεμου της Συρίας που δεν φαίνεται να αλλάζει όσο και να περνά ο καιρός: Η ενδογενής τάση να ματαιώνει κάθε απόπειρα επίλυσης του.

Παρά τις πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις ειρηνευτικές συνομιλίες και τις ξένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής εισβολής αυτήν την εβδομάδα σε μια πόλη στα σύνορα των δύο χωρών, η μόνη ένδειξη που φαίνεται να αλλάζει -και αυτή προς το χειρότερο- είναι εκείνη που αντικατοπτρίζει την ταλαιπωρία και τον πόνο των Σύριων πολιτών.



Η ακαδημαϊκή έρευνα σχετικά με τους εμφύλιους πολέμους, στο σύνολό τους, αποκαλύπτει το «γιατί». Ο μέσος όρος μιας τέτοιας σύγκρουση έχει διάρκεια συνήθως μια δεκαετία -διπλάσιο δηλαδή χρόνο απ' ότι έχει διαρκέσει η εμφύλια διαμάχη στη Συρία μέχρι στιγμής. Αλλά υπάρχει μια σειρά παραγόντων που μπορούν να κάνουν τους πλέον βίαιους, εμφύλιους πολέμους αδύνατον να σταματήσουν. Σχεδόν όλοι αυτοί οι παράγοντες φαίνεται να ισχύουν στην περίπτωση της Συρίας.

Οι περισσότεροι σχετίζονται με τις ξένες επεμβάσεις που πραγματοποιούνται και ενώ αρχικά έχουν ως στόχο να σταματήσουν τον πόλεμο, ενσωματώνονται τελικά σε ένα αδιέξοδο όπου η βία ανατροφοδοτείται και οι συνήθεις δρόμοι για την ειρήνη κλείνουν ερμητικά. Το γεγονός ότι η βασική σύγκρουση δεν περιορίζεται ανάμεσα σε δυο αντιπάλους, αλλά αντιθέτως συμμετέχουν σε αυτή πολλά μέρη, λειτουργεί επίσης ενάντια στην όποια επίλυση.

Όταν ρώτησαν «ποιες άλλες συγκρούσεις στην ιστορία είχαν παρόμοια δυναμική», την Barbara F. Walter, μια καθηγήτρια του Πανεπιστήμιου του Σαν Ντιέγκο και κορυφαία επιστήμονα στο πεδίο των εμφύλιων πολέμων, εκείνη σιώπησε για λίγο για να σκεφτεί. Στην συνέχεια εγκατέλειψε την προσπάθεια: Δεν υπήρχε καμία παρόμοια συνθήκη.

«Αυτή είναι μια πραγματικά πολύ δύσκολη κατάσταση», είπε.

1. Σύγκρουση μέχρι εσχάτων



Οι περισσότεροι εμφύλιοι πόλεμοι τελειώνουν όταν η μία πλευρά χάνει. Αυτή η ήττα προκύπτει είτε από τη συντριβή της σε μια στρατιωτική μάχη, είτε γιατί εξαντλεί τα όπλα της, είτε γιατί απλά χάνει την λαϊκή υποστήριξη και αναγκάζεται να συνθηκολογήσει. Περίπου το ένα τέταρτο των εμφυλίων πολέμων καταλήγει σε μια ειρηνευτική συμφωνία, όταν και οι δύο πλευρές τους έχουν εξαντληθεί.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί και στην περίπτωση της Συρίας: Οι βασικοί αντίπαλοι - η κυβέρνηση και οι αντάρτες, που ξεκίνησαν την σύγκρουσή τους το 2011 – έχουν ήδη φτάσει στα όρια τους και είναι αμφότεροι πολύ αδύναμοι και, από μόνοι τους, δεν θα μπορούσαν να συντηρήσουν τον αγώνα τους για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη.

Αλλά δεν είναι μόνοι τους! Κάθε πλευρά υποστηρίζεται από ξένες δυνάμεις - συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας και τώρα και της Τουρκίας.


Οι δυνάμεις της κυβέρνησης και των ανταρτών εξοπλίζονται και υποστηρίζονται από δυνάμεις στο εξωτερικό, πράγμα που σημαίνει ότι οι «εφεδρείες» τους δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθούν


Οι παρεμβάσεις τους έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον στη Συρία που κυριαρχεί το χάος και η αταξία. Με άλλα λόγια, οι δυνάμεις που κανονικά θα παρεμπόδιζαν την διαμάχη από το να κλιμακώνεται απουσιάζουν, επιτρέποντάς της να συνεχίζεται για πολύ περισσότερο από ό,τι θα συνέβαινε σε κάθε άλλη περίπτωση.

Οι δυνάμεις της κυβέρνησης και των ανταρτών εξοπλίζονται και υποστηρίζονται από δυνάμεις στο εξωτερικό, πράγμα που σημαίνει ότι οι «εφεδρείες» τους δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθούν. Επίσης, η πολιτική υποστήριξη που λαμβάνουν από ξένες κυβερνήσεις τους κάνει να αποφεύγουν το πραγματικό κόστος του πολέμου, γεγονός που διαφορετικά θα μπορούσε να πιέσει προς την κατεύθυνση της ειρήνης. 

Αυτός είναι ο λόγος, σύμφωνα με τον James D. Fearon, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ ο οποίος μελετά τους εμφύλιους πολέμους, που ευθύνεται για τη μακρά διάρκεια αυτής της σύγκρουσης. «Αν έχετε εξωτερική παρέμβαση και στις δύο πλευρές, η διάρκεια της εμφύλιας διαμάχης είναι σημαντικά μεγαλύτερη», υποστηρίζει.

Οι μάχες στο έδαφος περιλαμβάνουν επίσης τη συμμετοχή Κούρδων ανταρτών, οι οποίοι έχουν σημαντική υποστήριξη από ξένες δυνάμεις, καθώς και αυτή του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο δεν στηρίζεται εμφανώς από κάποιο κράτος. Αλλά οι φιλοκυβερνητικές και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις και οι χορηγοί τους αποτελούν την κεντρική σύγκρουση του πολέμου.

2. Κανείς δεν μπορεί να χάσει - Κανείς δεν μπορεί να κερδίσει



Οι ξένες δυνάμεις δεν έχουν απλώς εξαφανίσει κάθε μηχανισμό που θα οδηγούσε στην ειρήνη, αλλά έχουν εισάγει αυτό-τροφοδοτούμενους μηχανισμούς που εντείνουν το αδιέξοδο.

Κάθε φορά που μία πλευρά χάνει έδαφος, οι ξένες δυνάμεις παρεμβαίνουν δυναμικά, αυξάνοντας την παρουσία τους στο έδαφος στέλνοντας πολύτιμες προμήθειες και υποστηρίζοντας από αέρος τις επιχειρήσεις των «προστατευόμενων» τους, διαιωνίζοντας έτσι την πολεμική αντιπαράθεση. 

Στη συνέχεια, όταν αυτή η πλευρά αρχίζει να επικρατεί, είναι η σειρά των ξένων δυνάμεων που υποστηρίζουν την αντίπαλη πλευρά να παρέμβουν ενισχύοντας τον φαύλο κύκλο της βίας. Κάθε κλιμάκωση είναι λίγο ισχυρότερη από αυτήν στην οποία έρχεται να προστεθεί, επιταχύνοντας έτσι το σπιράλ θανάτου και πλήττοντας την ισορροπία που ακόμη και ο πόλεμος έχει.


Αυτές οι ξένες δυνάμεις είναι αρκετά ισχυρές για να υποστηρίξουν σχεδόν κάθε κλιμάκωση της σύγκρουσης, όσο ακραία και αν είναι


Αυτή είναι η αμετάβλητη ιστορία της εμφύλιας σύγκρουσης στη Συρία, σχεδόν από το ξέσπασμά της. Στα τέλη του 2012, ο επίσημος στρατός της Συρίας υπέστη σημαντικές ήττες και τότε το Ιράν παρενέβη δυναμικά για λογαριασμό του. Στις αρχές του 2013, οι κυβερνητικές δυνάμεις ανέκαμψαν και τότε ήταν σειρά των πλούσιων κρατών του Κόλπου να παρέμβουν, πλημμυρίζοντας τους αντάρτες με όπλα και προμήθειες. Αρκετούς γύρους αντιπαράθεσης αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία έχουν ενταχθεί πλέον και αυτές για τα καλά στην σύγκρουση.

Αυτές οι ξένες δυνάμεις είναι αρκετά ισχυρές για να υποστηρίξουν σχεδόν κάθε κλιμάκωση της σύγκρουσης, όσο ακραία και αν είναι. Κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο του σε μια ολοκληρωτική ήττα, καθώς η αντίπαλη πλευρά διατηρεί πάντα εφεδρείες -και έτσι ο κύκλος της βίας συνεχίζεται σχεδόν από μόνος του. Ακόμη και οι πιο φυσικές διακυμάνσεις που παρατηρούνται στις γραμμές της μάχης, μπορούν να προκαλέσουν έναν νέο γύρο αναζωπύρωσης των συμπλοκών.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν υποστηρίξει ενεργά τους Κούρδους της Συρίας στην μάχη τους εναντίον των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους. Όταν όμως οι θέσεις των Κούρδων ενισχύθηκαν σημαντικά, αυτό προκάλεσε την έντονη ανησυχία της Τουρκίας, η οποία πολεμά τη δική της κουρδική κοινότητα και καταπνίγει την εξέγερση της. Την εβδομάδα που μας πέρασε, η Τουρκία επενέβη στρατιωτικά για να καταλάβει την συριακή πόλη Jarabulus, υποστηριζόμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με σκοπό να προλάβει τους Κούρδους από το να την καταλάβουν πρώτοι. (Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριζαν την ίδια ώρα και τους Κούρδους στην προσπάθεια κατάληψης της πολής -ως σαν οι συμμαχίες να μην ήταν ήδη αρκετά περίπλοκες)

«Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε ότι η κατάσταση είναι τόσο κακή όσο θα μπορούσε να είναι», λέει ο καθηγητής Walter και προσθέτει: «Στην πραγματικότητα θα μπορούσε να γίνει ακόμη χειρότερη»!

3. Η δομή του πολέμου ενθαρρύνει τις θηριωδίες




Η σύγκρουση στη Συρία έχει χαρακτηρισθεί από επανειλημμένες, μαζικές και αδιάκριτες δολοφονίες αμάχων, από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Αυτό δεν οφείλεται απλά και μόνο στην «κακία» των αντίπαλων πλευρών, αλλά είναι περισσότερο συνδεδεμένο με κάτι ακόμη πιο ισχυρό και δομικό: την διάρθρωση των κινήτρων τους.

Στους περισσότερους εμφύλιους πολέμους, οι αντιμαχόμενες δυνάμεις εξαρτώνται από τη λαϊκή υποστήριξη για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό αποτελεί το λεγόμενο «ανθρώπινο τοπίο», όπως εμπειρογνώμονες των εξεγέρσεων το αποκαλούν, προσφέροντας έτσι σε όλες τις πλευρές ένα ισχυρό κίνητρο για την προστασία των αμάχων και την ελαχιστοποίηση των φρικαλεοτήτων, κάτι που σε πολλες περιπτώσεις έχει αποδειχθεί καθοριστικό.

Επειδή οι μαχητές στην Συρία στηρίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξωτερική βοήθεια, αντί αυτής του τοπικού πληθυσμού, έχουν ελάχιστα κίνητρα για την προστασία των αμάχων

Σε έναν πόλεμο όμως όπως αυτός της Συρίας, στον οποίο και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις ξένες δυνάμεις για τη στήριξη τους, η ενθάρρυνση της ακριβώς αντίθετης συμπεριφοράς είναι συνήθως αυτή που επικρατεί, σύμφωνα με μια συλλογική έρευνα των Reed M. Wood, Jacob D. Kathman και Stephen E. Gent, πολιτικοί επιστήμονες στα Πανεπιστήμια της Αριζόνα, της Νέας Υόρκης και της Βόρειας Καρολίνας, αντίστοιχα.


Επειδή οι μαχητές στην Συρία στηρίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξωτερική βοήθεια, αντί αυτής του τοπικού πληθυσμού, έχουν ελάχιστα κίνητρα για την προστασία των αμάχων. 

Στην πραγματικότητα, η δυναμική που επικρατεί καθιστά συχνά τον τοπικό πληθυσμό μια πιθανή απειλή και όχι έναν αναγκαίο πόρο για την επίτευξη των σχεδίων τους.
Το κίνητρο να ωθήσουν τα πράγματα προς μια κατεύθυνση που θα «αξιοποιεί τη συλλογική βία και τον τρόμο ως παράγοντα διαμόρφωσης των συμπεριφορών του πληθυσμού», είναι πολύ ισχυρό όπως διαπιστώνουν οι ερευνητές. Οι εικόνες που βλέπουμε από νεκρές μητέρες και τα παιδιά τους είναι σκόπιμες και στοχευμένες. Διότι δεν σκοτώθηκαν απλά και μόνο από την τρέλα ή σκληρότητα του πολέμου, αλλά χρησιμοποιούνται ψυχρά, κάτω από την λογική της χειραγώγησης.

Στην πραγματικότητα, οι αδιάκριτες επιθέσεις κατά αμάχων μπορεί να φέρνουν βραχυπρόθεσμα κάποιους κινδύνους, αλλά «χαρίζουν» συγχρόνως και σημαντικά «οφέλη», καθώς διαταράσσουν τον έλεγχο ή την τοπική υποστήριξη του εχθρού, αποδυναμώνουν τις όποιες τυχόν απειλές και δίνουν το απαραίτητο έδαφος για να λεηλατηθούν πόροι.

Οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει όντως τις περισσότερες επιθέσεις εναντίον αμάχων, αλλά και οι μαχητές της αντιπολίτευσης έχουν συμμετάσχει σε αντίστοιχες βαρβαρότητες. Μεταξύ των ανταρτών, κάποιες μεμονωμένες ομάδες που αρνούνται να επιτεθούν σε αμάχους, έχουν καταλήξει σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τις ομάδες που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο συμπλοκής.

4. Ο φόβος της ήττας παγιώνει ένα τρομερό στάτους κβο



Το παρόν αδιέξοδο υπαγορεύεται επίσης από την αβεβαιότητα για το μέλλον. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι θα προκύψει σε μια μεταπολεμική Συρία, όπως και το πώς η χώρα θα φτάσει σε αυτό το σημείο.

Ο καθένας όμως μπορεί να φανταστεί μια ακόμα χειρότερη κατάσταση για το μέλλον. Αυτό δημιουργεί μια έντονη καχυποψία για την αλλαγή του status quo και έτσι οι μαχητές είναι περισσότερο ανήσυχοι για τη διατήρηση του, από το να διακινδυνεύσουν την αλλαγή του. 


Ο φόβος της ήττας ωθεί όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στη διατήρηση μιας αέναης και αμφίρροπης μάχης


Όπως λέει και ο καθηγητής Fearon του Στάνφορντ: «Είναι πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή να εμποδίσουν την αντίπαλη πλευρά από το να νικήσει, από ότι είναι το να κερδίσουν οι ίδιοι».

Κάθε ξένη δύναμη που εμπλέκεται στη διαμάχη έχει συνειδητοποιήσει ότι κανείς δεν μπορεί να κερδίσει σε αυτό το σημείο που έχει φτάσει η σύγκρουση, αλλά όλες φοβούνται την επικράτηση της άλλης πλευράς. Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, για παράδειγμα, βλέπουν τη Συρία ως ένα πεδίο πάλης για την επικράτηση τους ως περιφερειακές δυνάμεις εξουσίας και η οποία ήττα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τα δικά τους καθεστώτα πίσω στις πατρίδες τους.

Ακόμα και αν ο πόλεμος της Συρίας είναι μακροπρόθεσμα μια επίπονη διαμάχη για όλες τις πλευρές, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τον εξτρεμισμό και την αστάθεια στην περιοχή, βραχυπρόθεσμα, ο φόβος της ήττας ωθεί όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στη διατήρηση μιας αέναης και αμφίρροπης μάχης.

Αυτό επιτείνεται ακόμη περισσότερο από τη δυναμική που επικρατεί στη λήψη των αποφάσεων και που χαρακτηρίζεται από την χαλαρή δομή των «συνασπισμών». Κάθε αντιμαχόμενη πλευρά αποτελείται από διάφορους παράγοντες, με εξωφρενικά διαφορετικές ατζέντες και προτεραιότητες. Συχνά, το μόνο στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν γρήγορα είναι ότι θέλουν να αποφύγουν πάση θυσία την ήττα. Είναι μια στρατηγική του «ελάχιστου κοινού παρονομαστή».

Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η Ρωσία, για παράδειγμα, θα ήθελε τον Πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ της Συρίας να παραιτείται, ή τουλάχιστον να κάνει κάποιες παραχωρήσεις για την επίτευξη της ειρήνη. Αλλά η Ρωσία δεν μπορεί να τον αναγκάσει να ενεργήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ούτε και μπορεί απλά να εγκαταλείψει τη Συρία, απεμπολώντας τα συμφέροντά της εκεί. Ο κ Άσαντ, εν τω μεταξύ, ίσως να επιθυμεί μια ακόμη πιο δυναμική επέμβαση από τη Ρωσία που θα του εξασφάλιζε τη νίκη, κάτι που όμως η Μόσχα δεν είναι πρόθυμη να του παράσχει.

Το αποτέλεσμα; Ο Άσαντ παραμένει στη θέση του και η Ρωσία παρεμβαίνει μόνο όσο χρειάζεται για να τον διατηρήσει στη θέση του.

5. Τα αντίπαλα μέρη στη διαμάχη στη Συρία δημιουργήθηκαν για να πολεμήσουν, και όχι να νικήσουν



Η συριακή κυβέρνηση και οι αντάρτες που την μάχονται είναι εσωτερικά αδύναμοι και δείχνουν να προτιμούν ένα αδιέξοδο, όσο τρομερό και αν είναι, παρά ένα βιώσιμο μέλλον.

Οι κορυφαίοι ηγέτες της Συρίας ανήκουν ως επί το πλείστον στη θρησκευτική μειονότητα των Αλεβιτών, η οποία αποτελεί ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, αλλά ένα μεγάλο μέρος των στελεχών των δυνάμεων ασφαλείας. Μετά από χρόνια πολέμου, οι Αλεβίτες φοβούνται ότι θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με τη γενοκτονία τους, σε περίπτωση που ο Άσαντ δεν εξασφαλίσει μια ολοκληρωτική νίκη.

Αλλά μια τέτοια νίκη φαίνεται εξαιρετικά απίθανη, εν μέρει επειδή το καθεστώς της μειονότητας των Αλεβίτων  «τους προσδίδει πολύ μικρή λαϊκή υποστήριξη για να αποκαταστήσουν την τάξη με κάθε άλλον τρόπο πάρα με τη βία. Έτσι, οι ηγέτες της Συρίας έχουν οδηγηθεί στο να πιστεύουν ότι το αδιέξοδο είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί η ασφάλεια των Αλεβιτών ακόμη και σήμερα, παρ' όλο που κάτι τέτοιο αυξάνει τους κινδύνους για το μακροπρόθεσμο μέλλον τους.

Η αντιπολίτευση της Συρίας από την άλλη είναι εξίσου αδύναμη, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Είναι πρώτα από όλα κατακερματισμένη, αποτελούμενη από πολλες διαφορετικές ομάδες, κάτι που συνήθως παρατείνει τις εμφύλιες συγκρούσεις και καθιστά την ειρηνική επίλυση τους σχεδόν αδύνατη.

Μια μελέτη των ειρηνευτικών προσπαθειών του ΟΗΕ από το 1945 και μέχρι σήμερα διαπίστωσε ότι αυτές κατάφεραν να επιλύσουν σχεδόν τα δύο τρίτα των εμφύλιων πολέμων που ξέσπασαν σε αυτήν την περίοδο, αλλά μόνο το ένα τέταρτοεξ  αυτών χαρακτηριζόντουσαν ως «πολύπλευρες διαμάχες», όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Συρίας.


Κάθε μία από αυτές τις δυνάμεις έχει τους δικούς της στόχους, οι οποίοι περιορίζουν σημαντικά τους όρους μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας


Το πεδίο μάχης στην Συρία είναι ένα σύνθετο πολύγωνο, με μια σειρά από ομάδες ανταρτών που περιλαμβάνουν μετριοπαθείς ισλαμιστές, θυγατρικές της Αλ Κάιντα, συμμάχους του Ισλαμικού Κράτους, την λιβανέζικη σιιτική πολιτοφυλακή της Χεζμπολάχ και ξένους μαχητές που μετέχουν στο όνομα της τζιχάντ.

Κάθε μία από αυτές τις δυνάμεις έχει τους δικούς της στόχους, οι οποίοι περιορίζουν σημαντικά τους όρους μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας. Καθεμία από αυτές τις ομάδες έχει επίσης ισχυρό κίνητρο να πολεμήσει τις άλλες ομάδες για τους πόρους, κατά τη διάρκεια του πολέμου και για τα κέρδη παραχώρησης, αργότερα, μετά τη λήξη του.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πολύπλευρες αντιθέσεις που επικρατούν οδηγούν την όποια ειρηνευτική διαδικασία σε αποτυχία. Ακόμα κι αν κατάφερναν να ανατρέψουν την κυβέρνηση -αρχικός, κοινός στόχος- ένας δεύτερος πόλεμος, αυτή τη φορά αναμεταξύ τους θα ήταν πιθανόν να ξεσπάσει.

6. Οι κίνδυνοι της επικράτησης



Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σπάσει ένα τέτοιο αδιέξοδο θα ήταν αν η μία από τις δυο πλευρές επικρατούσε περισσότερο από την άλλην. Επειδή όμως η σύγκρουση στη Συρία περιλαμβάνει πια τις δυο κορυφαίες στρατιωτικές μηχανές του κόσμου, αυτή της Ρωσίας και αυτή των Η.Π.Α., μόνο μια εισβολή πλήρους κλίμακας θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό θα απαιτούσε μια μακρόχρονη εμπλοκή, κάτι σαν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Στη χειρότερη, έναν ευρύ, περιφερειακό πόλεμο


Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό θα απαιτούσε μια μακρόχρονη εμπλοκή, κάτι σαν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Στη χειρότερη, μια εμπόλεμη ζώνη με τόσες πολλες ξένες δυνάμεις παρούσες θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν ευρύ, περιφερειακό πόλεμο.


Μια άλλη εξέλιξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επίλυση θα ήταν αν μια από τις ξένες δυνάμεις που εμπλέκονται, άλλαζε την εξωτερική της πολιτική και αποφάσιζε να απεμπλακεί. Αυτό θα επέτρεπε στην άλλη πλευρά να επικρατήσει με ευκολία και γρήγορα.

Αλλά στη Συρία, αυτό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο καθώς κάθε πλευρά υποστηρίζεται από περισσότερες απο μια ξένες δυνάμεις και έτσι η απεμπλοκή θα πρέπει να είναι ταυτόχρονη από πολλά διαφορετικά κράτη.

7. Ένα σημαντικό εμπόδιο για την ειρήνη: Δεν υπάρχουν ειρηνευτικές δυνάμεις



Οι ειρηνευτικές προσπάθειες συχνά πετυχαίνουν (ή όχι) αν μπορέσουν να απαντήσουν αποτελεσματικά στο ερώτημα του ποιος θα ελέγχει τις στρατιωτικές δυνάμεις μετά τη λήξη της σύγκρουσης. Στη Συρία, αυτό μπορεί να αποτελεί μια ερώτηση δίχως απάντηση.

Δεν είναι απλά θέμα απληστίας, αλλά περισσότερο ένα ζήτημα εμπιστοσύνης. 

Μετά από έναν πόλεμο τόσο βίαιο όπως αυτός της Συρίας, κατά τη διάρκεια του οποίου περισσότεροι από 400.000 έχουν σκοτωθεί, οι άνθρωποι που έχουν πάρει τα όπλα εύλογα φοβούνται ότι θα σφαγιαστούν σε περίπτωση που ο αντίπαλος τους εξασφαλίσει μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Αλλά συγχρόνως, μια συμφωνία που θα έδινε στις αντίπαλες πλευρές ισότιμη στρατιωτική δύναμη θα δημιουργούσε έναν εξίσου υψηλό κίνδυνο υποτροπής σε πόλεμο. Το ίδιο ισχύει και αν επιτραπεί στους αντάρτες να κρατήσουν τα όπλα και την ανεξαρτησία τους - ένα μάθημα που ο κόσμος έμαθε από την περίπτωση της Λιβύης.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπάρχει ενός είδους ένοπλου σώματος που θα φροντίσει για την αποκατάσταση της ασφάλειας και την εκκαθάριση των πολιτοφυλακών που τώρα δρουν ανεξέλεγκτα.


Αλλά ποια χώρα θα προσέφερε εθελοντικά αυτή τη στιγμή στρατιώτες της για μια τέτοια αποστολή στη Συρία, επ 'αόριστον, ιδιαίτερα μετά και την  εμπειρία της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ;


Συχνά, η λύση δίνεται από έναν διεθνή οργανισμό, όπως είναι τα Ηνωμένα Έθνη, που στέλνει ειρηνευτικές δυνάμεις για να διατηρήσουν τη συμφωνία. Αυτές οι δυνάμεις ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια της μετάβασης της χώρας προς την ειρήνη και παρέχουν ένα βασικό επίπεδο ασφάλειας με τέτοιον τρόπο που δεν θα παρακινούσε τις δύο πλευρές να επανεξοπλιστούν.

Αλλά ποια χώρα θα προσέφερε εθελοντικά αυτή τη στιγμή στρατιώτες της για μια τέτοια αποστολή στη Συρία, επ 'αόριστον, ιδιαίτερα μετά και την  εμπειρία της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ;

Οποιαδήποτε ξένη δύναμη θα προσφερόταν για αυτόν τον ρόλο θα αποτελούσε τον «καλύτερο» στόχο για τους τζιχάντιστες και τους τρομοκράτες και θα μπορούσε πιθανό να οδηγήσει σε μια ακόμη πιο βίαιη εξέγερση που θα μπορούσε να κρατήσει για χρόνια και να κοστίσει εκατοντάδες ή χιλιάδες ζωές.

8. Μια ενδογενής τάση προς την καταστροφή



Όπως λέει ο καθηγητής Fearon, απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους ο πόλεμος στη Συρία δεν μπορεί να τελειώσει, «στην καλύτερη περίπτωση, η μία πλευρά θα συρθεί αργά προς την έξοδο από τη σύγκρουση και μια πύρρειος νίκη του αντιπάλου που θα τη συνοδεύσει, θα υποβαθμίσουν τον πόλεμο σε μια εξέγερση χαμηλότερου επίπεδου, ή στον χαρακτηρισμό του ως μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων, ή κάτι αντίστοιχο».


Η στρατιωτική νίκη σε έναν εμφύλιο πόλεμο έρχεται συχνά με ένα τρομακτικό τίμημα (ακόμα και γενοκτονία) και τα επίπεδα της βίας ενάντια των ηττημένων, συμπεριλαμβανομένων των άμαχων πληθυσμών τους είναι πολύ υψηλά


Το χειρότερο σενάριο είναι κατά πολύ χειρότερο!

Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2015 από τους καθηγητές Walter και Pollack, ειδικούς για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, «η στρατιωτική νίκη σε έναν εμφύλιο πόλεμο έρχεται συχνά με ένα τρομακτικό τίμημα (ακόμα και γενοκτονία) και τα επίπεδα της βίας ενάντια των ηττημένων, συμπεριλαμβανομένων των άμαχων πληθυσμών τους είναι πολύ υψηλά».

Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν νέο γύρο συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, καθώς «οι ομάδες που έχουν επικρατήσει σε έναν εμφύλιο πόλεμο συχνά στρέφουν τη δύναμη που έχουν αποκτήσει από αυτήν τους τη νίκη κατά γειτονικών κρατών, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα διακρατικών πολέμων».

Αυτή δεν θα ήταν μια εξέλιξη που θα επιθυμούσε ο οποιοσδήποτε από τους εμπλεκόμενους στη Συρία, αλλά ίσως και να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα των ενεργειών πολλών εγχώριων και ξένων δυνάμεων που μετέχουν στη σύγκρουση στη Συρία και που ωθούν τη χώρα στις πιο σκοτεινές της μέρες... και ίσως αυτές δεν έχουν καν ακόμη φτάσει!




emprosdrama