Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!

Μπορεί οι μεγάλες πόλεις και τα κοσμοπολίτικα νησιά να κερδίζουν τις εντυπώσεις των επισκεπτών τους ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι οι μικροί προορισμοί, παραδοσιακά χωριά και οικισμοί που προσφέρουν υπέροχες εικόνες σε όσους τα επισκεφθούν. Το περιοδικό Travel+Leisure κάνει μια βόλτα σε άγνωστους ευρωπαϊκούς οικισμούς και αναδεικνύει τους καλύτερους, ανάμεσά τους και δύο ελληνικοί που ήδη αγαπάμε… Δείτε λοιπόν τη λίστα με τα 15 καλύτερα χωριά – και τα 2 ελληνικά, που είναι η Φολέγανδρος και η Καρδαμύλη στη Μάνη, στη 10η και 15η θέση αντίστοιχα.
Giornico, Ελβετία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Kotor, Μαυροβούνιο
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Bolgheri, Ιταλία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Staufen im Breisgau, Γερμανία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Lavenham, Μεγάλη Βρετανία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Aberdour, Σκωτία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Norcia, Ιταλία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Roundstone, Ιρλανδία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Chassignolles, Γαλλία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Χώρα, Φολέγανδρος, Ελλάδα
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Getaria, Ισπανία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Marvão, Πορτογαλία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Terschelling, Ολλανδία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Tisvildeleje, Δανία
perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!
Καρδαμύλη, Ελλάδα





perierga.gr - Δυο ελληνικά χωριά στα καλύτερα 15 της Ευρώπης!perierga.gr

Τούρκος δημοσιογράφος προς Ερντογάν: «Άρα η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική κι εμείς πρέπει να επιστρέψουμε στην ασιατική στέππα»


Με τις απανωτές προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ρ. Τ. Ερντογάν, σχετικά με τα σύνορα της Τουρκίας, την συνθήκη της Λωζάννης και τα σύνορα της «καρδιάς» του Ερντογάν, ασχολείται σε σημερινό του κείμενο (04/11) ο έγκριτος δημοσιογράφος της εφημερίδας Χουριγιέτ, Μπουράκ Μπεκντίλ.

Στο κείμενό του με τίτλο «Άρα, η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική;» ο Τούρκος δημοσιογράφος αναφέρεται στις δηλώσεις του Ρ. Τ. Ερντογάν για “τουρκικά μνημεία” που έχουν μείνει στα ελληνικά νησιά και αναρωτιέται χαρακτηριστικά: 

“Εάν το «έχουν χώρους λατρείας, ιστορία και μνημεία [από το παρελθόν]» σε χώρες του εξωτερικού μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε ξένες χώρες να διεκδικούν εδάφη, τότε εμείς οι Τούρκοι θα πρέπει να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να υπομείνουμε τις δυσκολίες ενός ανεξάντλητου ταξιδιού σε κάποια μακρινή στέππα”!

Συγκεκριμένα ο γνωστός για την καυστική του πένα αρθρογράφος της Χουριέτ, γράφει:

«Ορισμένοι παρατηρητές συμβουλεύουν τις ξένες κυβερνήσεις να μην ανησυχούν και πάρα πολύ για τις επιθετικές αλυτρωτικές δηλώσεις της Τουρκίας (μέσω του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), καθότι γίνονται για εσωτερική κατανάλωση και όχι για να ακουστούν προς τα έξω. Λοιπόν, και ναι και όχι.

Είναι γεγονός πως η αναθεωρητική / εθνικιστική ρητορική «πουλάει» πολύ καλά στην ιδεολογική αγορά της Τουρκίας (και όλο και περισσότερο και σε άλλες χώρες).

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι τα σχόλια του κ. Ερντογάν στοχεύουν κυρίως το κοινό που μπορεί να πείσει πιο εύκολα, τον μέσο Τούρκο ψηφοφόρο τον οποίο μπορεί να πείσει πιο εύκολα με αλυτρωτική ρητορική η οποία περιλαμβάνει δηλώσεις όπως «το ένδοξο παρελθόν μας», «η μεγάλη αδικία που υπέστει το έθνος μας έναν αιώνα πριν», «κάποια ημέρα θα αναβιώσουμε την αυτοκρατορία μας».

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την ρητορική «είμαστε οι πιο ευσεβείς Μουσουλμάνοι», τότε δεν κερδίζεις απλά έναν ψηφοφόρο αλλά έναν πιστό οπαδό που θα είναι διατεθειμένος να σκοτώσει για εσένα. 

Ωστόσο, το γεγονός ότι η ομάδα στην οποία απευθύνεται ο κ. Ερντογάν είναι ο μέσος Τούρκος ψηφοφόρος δεν αλλάζει το δεδομένο ότι ο ίδιος πιστεύει ολόψυχα σε αυτά που λέει, ή ότι θα μπορούσε να μετατρέψει την ρητορική σε μία παράλογη δράση κάποια μέρα εάν νομίζει, σε μία στιγμή λανθασμένου υπολογισμού, ότι η Τουρκία είναι αρκετά ισχυρή ώστε να διορθώσει «την λάθος ροή της ιστορίας», σύμφωνα και με τα λόγια του πρώην πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου.

Επιπλέον, τροφοδοτώντας με τέτοια συνθήματα μία κοινωνία γνωστή για την ξενοφοβία της, με νοοτροπία αυτο-απομονωτισμού και συλλογική επιθυμία να επιστρέψει στις ημέρες της δόξας, είναι κάτι το οποίο μακροπρόθεσμα μπορεί να αποβεί πολιτικά επικίνδυνο δεδομένου ότι ένας 18χρόνος σημερινός «στρατιώτης» του κ. Ερντογάν πολύ πιθανόν να γίνει ,σε μερικές δεκαετίες, ένας Τούρκος ηγέτης- ένας άλλος και πολύ πιο άγριος Ερντογάν.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η ρητορική του κυρίου Ερντογάν δεν στερείται μόνο του απλούστερου κανόνα της λογικής, αλλά είναι επίσης και ασυνεπής. Ξεχάστε την τελευταία αλυτρωτική του ομιλία όπου υποτίθεται ότι η Τουρκία θα μπορούσε να είχε σήμερα 3,5 με 4 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα γης αντί για τα 780 χιλ. τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Θα μπορούσε να έχει. Αλλά δεν έχει. Γιατί στο μυαλό των ισλαμιστών, έχει σημασία το μέγεθος; Είναι η Τουρκία, με οποιοδήποτε αξιόπιστο διεθνές κριτήριο, μία καλύτερη χώρα, ας πούμε, από την Ελβετία – η οποία εκτίνεται σε 41.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή στο 5% της τουρκικής γης;

Στην ίδια ομιλία, ο κ. Ερντογάν αναφέρθηκε στα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος. «Αυτά τα νησιά κάτω από την μύτη μα,ς ήταν δικά μας» είπε. «[Σε αυτά τα νησιά] υπάρχουν μνημεία μας, η ιστορία μας, τα τζαμιά μας…». Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά εφαρμόζοντας την ίδια λογική σε αυτό που είναι σήμερα η Τουρκία, μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε αξιώσεις που σίγουρα δεν θα αρέσουν στον κ.Ερντογάν.

Εάν το «έχουν χώρους λατρείας, ιστορία και μνημεία [από το παρελθόν]» σε χώρες του εξωτερικού μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε ξένες χώρες να διεκδικούν εδάφη, τότε εμείς οι Τούρκοι θα πρέπει να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να υπομείνουμε τις δυσκολίες ενός ανεξάντλητου ταξιδιού σε κάποια μακρινή στέππα.

Ξεχάστε τα αμέτρητα μνημειακά και ιστορικά σημάδια στα εδάφη της Ανατολίας που ανήκουν στην προ-τουρκική εποχή, σημειώστε μόνο ότι η πατριαρχική μητρόπολη των Ελληνορθόδοξων στην Κωνσταντινούπολη που οι οπαδοί του κ. Ερντογάν με τόσο πάθος θέλουν να μετατρέψουν σε τζαμί, χτίστηκε το 537 μ. Χ., ή 816 χρόνια πριν χτιστεί το πρώτο τζαμί στην πόλη και δεύτερον,

επειδή ο κ. Ερντογάν μιλά συχνά για τον «στόχο 2071», συνδιάζοντας το με το 1071 το έτος που οριοθετείται η έλευση των Τούρκων στις περιοχές της Ανατολίας, παραδέχεται ουσιαστικά ότι υπήρχαν μη τουρκικοί πολιτισμοί, τόποι λατρείας και ιστορίας στα εδάφη που είναι σήμερα η Τουρκία.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως εκείνοι οι μη τουρκικοί πολιτισμοί έχουν σήμερα κάποια νόμιμη διεκδίκηση πάνω στα τουρκικά εδάφη. Όπως ακριβώς η οθωμανική ιστορία ή τα τζαμιά σε γειτονικές χώρες δεν θα έπρεπε να δώσουν νόμιμη αξίωση για την Τουρκία να διεκδικεί αυτό που σήμερα είναι ξένη χώρα. 

Ο κ.Ερντογάν ισχυρίζεται πως παρέχει μαθήματα ιστορίας σε όλους. Πρέπει πρώτα να μάθει την ιστορία ο ίδιος, και η ιστορία δεν ξεκίνησε το 1071 ή το 1453».



pronews.gr

thesecretrealtruth

ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ.

     Το blog διαβάζει σε "trailer" άρθρου καλού μηνιαίου περιοδικού: "Η σύγκρουση ανάμεσα στο «μνημόνιο» και το «αντιμνημόνιο» εκτονώθηκε. Το ρήγμα που χαρακτήρισε την ελληνική πολιτική ζωή των τελευταίων χρόνων είναι πλέον εκτός θέματος. Το πρόγραμμα μετασχηματισμού μάς έχει ήδη μετασχηματίσει. Πρέπει
να βρούμε νέους τρόπους περιγραφής. Νέους τρόπους να μιλάμε."
     Το blog δεν έχει διαβάσει ολόκληρο το άρθρο,
     ..αλλά αν αυτή παραπάνω είναι η κεντρική ιδέα του
     ..διαφωνούμε κάθετα, οριζόντια, διαγώνια, και σε άλλες δεκαπέντε διαστάσεις του συγκεκριμένου σύμπαντος και του υπερχώρου.

     Ο όρος "αντιμνημόνιο" δεν αφορά μόνον το κείμενο των μνημονίων (σκισμένα ήδη άλλωστε απ' τον "αριστερό" πρωθυπουργό), ούτε την χρονική διάρκεια που ισχύουν, περίοδο που εκταμιεύονται (λέμε τώρα) διάφορες χρηματικές δόσεις.
     Ο όρος "αντιμνημόνιο" αφορά όλους εκείνους τους "εφαρμοστικούς" νόμους(αντισυνταγματικοί στην πλειοψηφία τους) και τα μέτρα, που σκοπό έχουν να επιφέρουν μία επιτήδεια και βίαιη φτωχοποίηση των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας,
     ..προκειμένου ο λογαριασμός του  "χρέους" (του σωσίματος των τραπεζών) να πληρωθεί μόνον απ' αυτούς και όχι από εκείνους που είναι κατά μείζονα λόγο υπεύθυνοι.
     Και αυτοί οι αντισυνταγματικοί "εφαρμοστικοί" νόμοι δεν θα πάψουν να ισχύουν (ελπίζουν οι τοκογλύφοι κι οι δωσίλογοι συνεργάτες) πριν περάσουν τουλάχιστον άλλα 40+ χρόνια.
     Άρα το "ρήγμα" όπως αναφέρεται στο trailer του άρθρου δεν είναι καθόλου εκτός θέματος.

     Ακόμη, η διαπίστωση "Το πρόγραμμα μετασχηματισμού μάς έχει ήδη μετασχηματίσει.είναι άκυρη και άκρως επικίνδυνη:
     Άκυρη, διότι αν μετασχηματισμό εννοούμε την φτωχοποίηση που έχει επέλθει και την προσπάθεια επιβίωσης της κοινωνίας σε μιά βίαιη οικονομική πραγματικότητα, άδικη κι ανήθικη,
     ..ίσως πράγματι να έχουμε μετασχηματιστεί βάναυσα, ακούσια, ετσιθελικά,
     ..το μίσος όμως κι οργή για την αδικία και την προδοσία βράζει στους κόλπους της κοινωνίας,
     ..πράγμα που σημαίνει πως κανένας μετασχηματισμός δεν έχει επέλθει
     ..και πως το "προγραμμα μετασχηματισμού" το πολύ-πολύ να οδηγήσει τελικά σε βίαια γεγονότα ή, σε πολύ ακραία περίπτωση και ανάλογα με την θρυαλλίδα, σε γενικευμένο εμφύλιο.
     (Ο παγκοσμιοποιημένος άλλωστε φασισμός και οι οικονομικοί προστάτες του με την μορφή διαφόρων "Ενώσεων" και λογής "συμμαχιών" ξέρουν πολύ καλά πως ύστερα από μία Κατοχή, ένας εμφύλιος στο καπάκι ωφελεί πολύ. Σφίγγουν οι κ@λοι)
     Και επικίνδυνη, διότι καλλιεργεί (ηθελημένα ή όχι) την ηττοπάθεια, την εσωστρέφεια, την παράδοση.

     Το να βρούμε λοιπόν "νέους τρόπους περιγραφής, νέους τρόπους να μιλάμε" όχι μόνον δεν χρειάζεται, αλλά είναι και σαν να πετάμε την μπάλα στην εξέδρα.
     Πολύ καλά μιλάμε ως τώρα με τους όρους "μνημόνιο" και "αντιμνημόνιο".
     Είναι απολύτως περιγραφικοί, και βοηθούν στο να ξεχωρίζουν οι προδότες απ' τον λαό και την υγιή κοινωνία.
     ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ.

     Εδώ τουλάχιστον στο blog έτσι θα μιλάμε μέχρι τελικής ανατροπής των μνημονίων και των υποπροϊόντων τους,
     ..είτε αυτά είναι "νόμοι" είτε δωσίλογοι.

     Αντιμνημόνιο υπάρχει.
     Και αντιμνημονιακές δυνάμεις.
     Και σε πείσμα πολλών, αφελών, καλοπροαίρετων, ή ύποπτων και "επιτήδειων",
     ..θα παλέψουν μέχρις εσχάτων!..



mandatoforos

Η φτωχοποίηση της Ευρώπης

Η φτωχοποίηση της Ευρώπης είναι μία πραγματικότητα. Αυτό είναι λίγο ως πολύ γνωστό, εκείνο όμως που προκαλεί ταυτόχρονα έκπληξη και τρόμο είναι ο ρυθμός με τον οποίο αυξάνεται ο αριθμός των φτωχών Ευρωπαίων. Πριν το ξέσπασμα της κρίσης το ποσοστό των φτωχών παρέμενε για πολλά χρόνια στο 16,5% περίπου. Δύο χρόνια αφότου ξέσπασε η κρίση χρέους, το 2012 , το ποσοστό της σχετική φτώχειας αυξήθηκε σε 16,8% και το 2014 τινάχτηκε στο 17,2%.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς οι ευρωπαίοι γυρνούν σχεδόν ένα αιώνα πίσω με ρυθμό 1% περίπου τον χρόνο. Και το χειρότερο απο όλα είναι ότι πλέον στα αυτιά των ευρωπαίων ηγετών η έννοια: «κοινωνική Ευρώπη» ηχεί σαν το ανέκδοτο με «...τον Τοτό».

Η παγκοσμιοποιημένη φτώχεια τείνει να γίνει καθεστώς. Στις ΗΠΑ, Οι ΗΠΑ η αύξηση του ποσοστού της φτώχειας, είναι σχεδόν μία ποσοστιαία μονάδα. Απο 23,8 τοις εκατό που ήταν το 2005 έφθασε στο 24,6 τοις εκατό το 2012 και καλπάζει. Αποτέλεσμα; Σήμερα, το 30 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού που χαρακτηρίζεται ως φτωχό κατέχει μόλις δύο τοις εκατό του παγκόσμιου εισοδήματος.

Όπως επισημαίνουν πολλοί οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι μία απο τις βασικές αιτίες για την αύξηση της φτώχειας στις αναπτυγμένες χώρες είναι οι κατακλυσμιαίες αλλαγές που έχουν επέλθει στην αγορά εργασίας. Πλέον οι θέσεις πλήρους απασχόλησης έχουν μειωθεί δραματικά και έχουν παραχωρήσει την θέση τους σε θέσεις μειωμένης απασχόλησης και κουτσουρεμένων δικαιωμάτων που παρέχουν εισόδημα χαμηλότερο απο το 60% του κατα κεφαλή εισοδήματος.

Για να το πούμε με απλά λόγια , η κρίση δημιούργησε στρατιές ολόκληρες «φτωχών εργαζόμενων» οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να ζουν στα όρια της ένδειας και οι οποίοι με τα σημερινά δεδομένα είναι καταδικασμένοι να κινούνται στα όρια της περιθωριοποίησης όχι μόνο ως εργαζόμενοι αλλά και ως συνταξιούχοι.

Στην λεηλασία της ανθρώπινης εργασίας θα πρέπει να προστεθεί και το αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγηθεί τα προγράμματα κοινωνικής στήριξης.

Σήμερα, τα προγράμματα λιτότητας έχουν ώς αποτέλεσμα τα συστήματα πρόνοιας να μη είναι σε θέση να ανακόψουν την αύξηση της φτώχειας. Τα στοιχεία αυτά είναι ιδιαίτερα επίκαιρα. Ουσιαστικά μπορεί να χρησιμεύουν ως μέτρο προκειμένου να κριθούν για παράδειγμα οι "μεταρρυθμίσεις" που προωθούνται στην Γαλλία. Μπορεί επίσης να ερμηνεύσουν την αιτία που χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στον δρόμο προκειμένου να αποτρέψουν το μέλλον που τους επιφυλάσσουν οι "μεταρρυθμιστές".

Δεν βγαίνουν στους δρόμους επειδή εναντιώνονται στην εξέλιξη αλλά διότι γνωρίζουν ότι κατα πάσα βεβαιότητα θα είναι τα επόμενα θύματα των στατιστικών αλχημειών της ...απασχόλησης.

Σίγουρα όμως έχουν αισθανθεί ότι για τους ευρωπαίους ηγέτες η φτώχεια δεν βρίσκεται πλέον στην ατζέντα τους. Το μοναδικό που τους ενδιαφέρει είναι οι δείκτες της ανεργίας. Για να τους φτιασιδώσουν προσφέρουν τα πάντα: ακόμα και ανθρωποθυσίες.


ΠΗΓΗ: premium.paratiritis.gr
Από: sofokleousin.gr

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Είτε ως «Κένυα», είτε ως «Τζαμάϊκα», με οποιαδήποτε μορφή κι αν προκύψει η επόμενη κυβέρνηση, η Γερμανία εξακολουθεί να μας χρωστάει κι όποια μεθόδευση κι αν επιλέξει δεν θα μπορέσει ποτέ να απαλλαγεί απ’ αυτή την οφειλή της.


 Άρθρο του μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα Γιώργου Παπαγιαννόπουλου στην HuffingtonPost
«Δεν πρόκειται για ένα αίτημα που διατυπώνεται για πρώτη φορά. Αντιθέτως έχει διατυπωθεί εδώ και χρόνια, το αργότερο από τη Συνθήκη 2+4 από διάφορες ελληνικές κυβερνήσεις.» υπενθύμιζε στην “Deutsche Welle” ο γερμανός δημοσιογράφος και ειδήμων σε ελληνικά ζητήματα Έμπερχαρντ Ρόντχολτς.
«Πρόκειται για ένα θέμα το οποίο θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Όταν η μια πλευρά λέει συνεχώς ότι δεν μιλάμε γι΄ αυτό, αυτό δεν σημαίνει ότι το θέμα θεωρείται λήξαν. Θα ήταν προτιμότερο να έχει διαπραγματευτεί η γερμανική πλευρά με την ελληνική, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, παρά να υποστηρίζει συνεχώς ότι το θέμα θεωρείται λήξαν λόγω παρέλευσης χρόνου. Αυτό δεν ισχύει νομικά. Το θέμα θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο της πολιτικής σκακιέρας και όχι των δικαστηρίων, όπου βρισκόταν επί χρόνια, αν όχι δεκαετίες…» (σημείωνα σε άρθρο μου στο «Παρόν» στις 23.03.15).
Υπενθυμίζω τηλεγραφικά τις οφειλές και αποζημιώσεις που μας οφείλονται από το πέρας του Β’ Παγκοσμίου πολέμου: «…Για τους λόγους αυτούς η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να ζητήσει από τη γερμανική: 1) Την καταβολή της αποζημίωσης που μας επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (7.100 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αγοραστικής αξίας 1958) με τους τόκους. 2) Την εξόφληση του κατοχικού δανείου (3.500 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, με τους τόκους). 3) Την καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα της θηριωδίας των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. 4) Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών, που Γερμανοί αξιωματικοί αφαίρεσαν από τα μουσεία μας και τους αρχαιολογικούς μας χώρους. Οι αναβολές που εξασφάλισε η Γερμανία για την εξόφληση των πολεμικών χρεών της που έληξαν το 1995», έγραφε σε επιστολή του το 2010, προς την τότε ελληνική κυβέρνηση, το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Θα αναφερθώ σε ένα μόνο θέμα από τα εκκρεμή, αυτό του κατοχικού δανείου. Την εποχή της κατοχής, η Ελλάδα είχε μετασχηματιστεί σε ένα πρώτης τάξεως πεδίο οικονομικού «πειράματος» που λειτουργούσε αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Άξονα, με βαρύτατο κόστος για τον ελληνικό πληθυσμό. Κατά την διάρκεια μιας έκτακτης ιταλογερμανικής Δημοσιονομικής Συνδιάσκεψης εμπειρογνωμόνων στη Ρώμη το 1942, ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα Ντ′ Αγκοστίνι πρότεινε τη λύση του επίσημου αναγκαστικού δανείου.

Δηλαδή οι Ιταλοί και οι Γερμανοί αποφάσισαν μονομερώς να λαμβάνουν υπό τη μορφή δανείου πρόσθετα ποσά, πέρα από τις υπέρογκες δαπάνες κατοχής, για τις ανάγκες των πολεμικών τους μετώπων στη Βόρεια Αφρική, τα Βαλκάνια, τη Σοβιετική Ένωση. Η σχετική συμφωνία υπεγράφη στις 14/3/1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, Άλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα βέβαια δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Ενημερώθηκε για το γεγονός λίγες μέρες μετά με ρηματική διακοίνωση.
Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα. Στη συνέχεια η Γερμανία και η Ιταλία υπέγραψαν σύμβαση με την Ελλάδα και το δάνειο από αναγκαστικό έγινε συμβατικό. Σύμφωνα με ό,τι κατά καιρούς έχει υποστηριχθεί από γερμανικής πλευράς, η Ελλάδα, δήθεν, «έχει αποζημιωθεί», ή, δήθεν, κάποια «ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί» (χωρίς να λέγεται ποια), ή «το θέμα έχει οριστικά κλείσει» ή, τάχα, «οι ελληνικές αξιώσεις έχουν απωλέσει τη νομιμοποιητική τους βάση».
Όπως όμως με συνέπεια και σθένος υποστηρίζει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης: α) καμία κυβέρνηση δεν έχει παραιτηθεί των ελληνικών αξιώσεων αλλά αντίθετα το ζήτημα έχει τεθεί επισήμως περισσότερες από 15 φορές, β)οι γερμανικές οφειλές στο σύνολό τους έχουν ισχυρή ηθική και ιστορική βάση, πλήρη νομική θεμελίωση και δεν υπόκεινται σε παραγραφή και γ) ο αγώνας διεκδίκησής τους κρατά πάνω από 70 χρόνια και έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις την τελευταία εικοσαετία, μετά την επανένωση της Γερμανίας.
Επισημαίνω ότι συνέπεια των πολλαπλών μεθοδεύσεων αρπαγής του πλούτου του ελληνικού λαού (εκτύπωση και κυκλοφορία κατοχικών μάρκων που δεν είχαν καμία αξία, δήμευση μετοχών ελληνικών επιχειρήσεων, επίταξη και ληστεία τροφίμων, πολύτιμων μετάλλων και άλλων υλικών, λήψη του κατοχικού δανείου, κλήρινγκ κ.α.), ήταν η πλήρης ανατροπή της λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας και ο πληθωρισμός που έλαβε δραματικές διαστάσεις, η διάλυση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού και ο φοβερός λιμός που εξόντωσε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.
Σήμερα, 73 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, οφείλουμε να συνεχίσουμε τον δρόμο της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών. Την απόδοση του οφειλόμενου χρέους, ηθικού και ιστορικού, που, σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και το Πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεκδίκησης υπερβαίνει τα 278 δις ευρώ.

Γ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για την ΑΟΖ: Τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

AOZ-map-KARYOTHS96
Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης
Ο Αλέξης Παπαχελάς με την συνέντευξη που πήρε στο παλάτι του Ταγίπ Ερντογάν έδωσε την μεγαλύτερη βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση αποκαλύπτοντας με μεγάλη καθαρότητα το σύνολο της τουρκικής ατζέντας στις σχέσεις με την Ελλάδα.
Στην σημαντική όμως ερώτησή του για το Αιγαίο, ο Παπαχελάς είχε την δυνατότητα να αναφερθεί και στην ΑΟΖ, αλλά δεν το έπραξε. Είπε: «Εάν είχατε εσείς μια ιδεατή λύση για το Αιγαίο πως θα έμοιαζε, με τι θα έμοιαζε;», και ο Ερντογάν απάντησε:
«Στο Αιγαίο υπάρχουν αποστάσεις μεταξύ των νησιών που είναι αρκετά προβληματικές και θεωρώ ότι αυτά τα προβλήματα μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν, Έχουμε θέματα στην οριοθέτηση του εναερίου χώρου και των θαλάσσιων συνόρων και στον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και νομίζω ότι υπάρχουν τα συγκεκριμένα θέματα που μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν……… Το θέμα της οριοθέτησης των χωρικών υδάτων είναι πολύ σημαντικό σε αυτή τη φάση και εάν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις, νομίζω ότι θα έχουμε αντιμετωπίσει την διαδικασία για πάντα.»
Πάντως, εάν κάποιος που άκουγε τον Ερντογάν για πρώτη φορά, παρακολουθώντας την συνέντευξή του θα έφευγε με την εντύπωση ότι ήταν ένας ηγέτης υψηλού επιπέδου, με σημαντικά προσόντα και άριστα προετοιμασμένος. Η ελληνική πολιτική ηγεσία, που παρακολούθησε την μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία του Αλέξη Παπαχελά, κατάλαβε ότι έπρεπε να παρουσιαστεί ακόμα καλύτερα και φαίνεται ότι τα κατάφερε. Βέβαια, έπαιξε από την αρχή στο γήπεδο του Ερντογάν γνωρίζοντας ότι η Συνθήκη της Λωζάνης έπρεπε να προφυλαχτεί σαν κόρη οφθαλμού και η παρέμβαση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν καθοριστική. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ το σχόλιο της αυστριακής Der Standard:
«Ο Τούρκος Πρόεδρος καταλαμβάνει από μόνος του το μεγαλύτερο μέρος του λευκού καναπέ στην έδρα του Έλληνα οικοδεσπότη. Ο Προκόπης Παυλόπουλος κάθεται στη δεξιά γωνία του καναπέ. Ωστόσο η γλώσσα του σώματος απατά. Ο 67χρονος Έλληνας με τα άσπρα μαλλιά λογομαχεί απροσδόκητα έντονα με τον καλεσμένο από την Τουρκία.»
Ο ελληνικός λαός πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όταν είπε στον Ερντογάν: «Το θεμέλιο της φιλίας μας δεν είναι άλλο από τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία καθορίζει τα σύνορα και την κυριαρχία της Ελλάδας και της ΕΕ και είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτη. Δε χρειάζεται αναθεώρηση ούτε επικαιροποίηση. Καλύπτει απολύτως τα ζητήματα και δεν αφήνει περιθώριο για γκρίζες ζώνες, όπως για τις μειονότητες, στη θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα»
Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου με αυτό το σχόλιο συνόψισε, με ακρίβεια, το διήμερο της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου στην πατρίδα μας:
«Η ελληνική ηγεσία έδωσε την ευκαιρία στον Ερντογάν να παίξει το ισλαμικό παιγνίδι του επί ελληνικού εδάφους. Δεν έπρεπε… Την ίδια στιγμή, και πέραν κάθε αμφιβολίας, αναγνωρίζω ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός στάθηκαν άξια προστατεύοντας και προβάλλοντας τις ελληνικές εθνικές θέσεις. Είναι θέσεις ορθές αυτές που εξέφρασαν, εθνικές και πατριωτικές, όχι εθνικιστικές. Η Ελλάδα δεν απειλεί κανένα, και δεν ζητά τίποτα από αυτά που χάθηκαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Δεν δέχεται την αλλαγή συνόρων, κάτι όμως που επιδιώκει η Τουρκία.»
Αλλά ξαφνικά, out of the blue, όπως θα έλεγε και ο ίδιος, πετάχτηκε ο γιός του Ανδρέα Παπανδρέου και με ύφος μεγάλου διπλωμάτη άσκησε κριτική στους χειρισμούς του Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συνάντησή του με τον Ρετζέπ Ερντογάν λέγοντας:
«Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, απαιτούν στρατηγική, σοβαρούς χειρισμούς και κυρίως, όχι αυτοσχεδιασμούς που μπορούν να βλάψουν τα εθνικά μας θέματα».
Ξεχνά ο γιός του μεγάλου Ανδρέα ότι πολέμησε την ΑΟΖ του άλλου μεγάλου Τάσσου Παπαδόπουλου και ζήτησε από την Κύπρο να μη κάνει την σωστή οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο για να μη ενοχλήσει την Τουρκία.
Η επιστροφή της Υφαλοκρηπίδας
Φαίνεται, δυστυχώς, ότι επανέρχονται τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας, που μας ταλαιπώρησαν τρεις δεκαετίες τώρα, για την υφαλοκρηπίδα. Έχουμε κάνει διερευνητικές επαφές από το 2002, δηλαδή για πάνω από 15 χρόνια και παραπάνω από 60 γύρους. Δηλαδή πόσους άλλους γύρους να κάνουμε;
Αυτή η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα θα αρχίσει πάλι το τροπάριο της υφαλοκρηπίδας αντί να επιμείνει ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ανακηρύξει την ΑΟΖ και να την οριοθετήσει με την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Δεν γνωρίζω τι διημείφθη στην κλειστή συνάντηση του Ερντογάν με τον Τσίπρα, αλλά χάσαμε άλλη μία ευκαιρία να θέσουμε δημόσια το θέμα της ΑΟΖ. Θα ήταν όντως πολύ τραγικό, εάν δεν συζητήθηκαν τα δυο μεγάλα θέματα για μας που καλύπτονται πλήρως από το UNCLOS, δηλαδή τα χωρικά ύδατα 12 ν.μ. (είμαστε το μόνο κράτος που διαθέτει 6 ν.μ.) και η ΑΟΖ.
Βέβαια πρέπει να λάβουμε υπόψη και την δημιουργική ασάφεια της πρώτης φοράς αριστεράς, διότι συνέβη κάτι πολύ παράξενο τρεις ημέρες πριν την άφιξη του τούρκου προέδρου στην Αθήνα. Ο Υπουργός Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης σε ερώτηση, πού βρίσκεται το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο, απάντησε:
«Η οριστική και τελική οριοθέτηση των ΑΟΖ είναι επιβεβλημένη και νομίζω θα προχωρήσουμε πολύ σύντομα. Είναι μικρές κατά τη γνώμη μου οι διαφορές και σίγουρα μπορούμε να ολοκληρώσουμε την οριοθέτηση πολύ σύντομα».
Αλλά η κυβέρνηση φαίνεται να λέει άλλα πράγματα. Με ένα non paper που διακινεί το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να οριοθετήσει τις σχέσεις με την Τουρκία μετά τα όσα «καταιγιστικά» καταγράφηκαν την πρώτη ημέρα επίσκεψης του Ερντογάν στην Αθήνα.
Στο πλαίσιο αυτό μια παράγραφος του non paper αναφέρει:
Συμφωνήθηκε η – υπό την υψηλή εποπτεία των δύο ηγετών – επανέναρξη των συνομιλιών ΜΟΕΑ (με ενεργή συμμετοχή της στρατιωτικής ηγεσίας και της υπηρεσιακής ηγεσίας του ΥΠΕΞ) και η επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών για την υφαλοκρηπίδα.
Η μας δουλεύουν ή δεν γνωρίζουν τι κάνουν.

Επίλογος
Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 43 χρόνια (όσο και η ηλικία του Πρωθυπουργού) μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς διεκδικήσεις, χωρίς να βασίζεται σε διεθνείς συνθήκες και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως αναφέρει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που υπήρξε Διευθυντής της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ:
«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:
– στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
– στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
– στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.
Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»
Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος, τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας, που φαίνεται ότι τώρα επανέρχονται, και η εγκληματική αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ανακηρύξουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή απέναντι σε διεθνείς πιέσεις.
http://mignatiou.com/2017/12/akomi-mia-chameni-efkeria-gia-tin-aoz-ta-senaria-mistikis-diplomatias-metaxi-athinas-ke-agkiras/

 vimasaronikou

Eίναι τυφλή;;;;

satira-epikerotitas

15 Κανόνες για τη Ζωή που Όλοι θα Πρέπει να Ξέρουμε


 15 Κανόνες για τη Ζωή που Όλοι θα Πρέπει να Ξέρουμε


1.Να έχετε αίσθηση του χιούμορ και να την εκδηλώνεται κάθε στιγμή. Διασκεδάστε τους φίλους σας με αστεία. Επίσης, συμβουλέψτε κι όποιον άλλον έχει χιούμορ να το εκδηλώνει. Θυμηθείτε να ακολουθείτε αυτόν τον κανόνα ιδιαίτερα σε δυσάρεστες καταστάσεις, και σε περιπτώσεις που κάποιος χρειάζεται μία γερή δόση θετικής ενέργειας.
2. Κάτι που μας κάνει να κλαίμε πιθανότατα μπορεί να μας κάνει και να γελάμε. Εξασκήστε τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα ώστε να αποκτήσετε την ικανότητα να εντοπίσετε τις κρυμμένες πτυχές πίσω από τις καταστάσεις που σας στεναχωρούν. Κάτι τέτοιο θα σας βοηθήσει να προσεγγίζετε διαφορετικά τις ατυχίες που σας συμβαίνουν και να τις μετατρέπετε σε ευκαιρίες.
3. Ντυθείτε όπως σας αρέσει, οι άλλοι δεν δίνουν τόση πολλή σημασία σε αυτό και για να σας προβληματίζει.
4. Μην έχετε συστολές και ντροπές. Το να φοβάστε, να δειλιάζετε, να γίνεστε ευέξαπτοι ή να κλαψουρίζετε δεν είναι αποδεκτό όταν είστε ενήλικες. Εάν αισθάνεστε ανήσυχοι, φοβισμένοι και ανίσχυροι δεν χρειάζεται να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας, θα πρέπει να αλλάξετε τη ζωή σας.
5. Μην λέτε ψέματα προτιμήστε να λέτε πάντα την αλήθεια.
6. Μην θέτετε στόχους χρησιμοποιώντας παθητική φωνή αλλά ενεργητική. Για παράδειγμα μη λέτε «γίνεται» ή «τι να γίνει» αλλά «θα το κάνω», «εγώ θα το κάνω». Στη συνέχεια, θέστε μία προθεσμία ολοκλήρωσης του στόχου.
7. Η επιτυχία δεν είναι αμετάβλητη. Όταν έχεις φτάσει στην κορυφή δεν πρέπει να νιώθεις ασφάλεια. Μόνο τα οροπέδια προσφέρουν ξεκούραση όμως εσείς δεν θέλετε να μείνετε εκεί στάσιμοι, αλλά θέλετε να συνεχίσετε την αναρρίχηση.
8. Καθώς μεγαλώνετε αγαπήστε τις αλλαγές. Όταν είμαστε νέοι συνήθως εξιδανικεύουμε τα πράγματα. Καθώς ωριμάζουμε αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή είναι ένα συνονθύλευμα εμπειριών.
9. Η δύναμη της εξουσίας είναι η ικανότητα πού πείθει τους ηλίθιους να κάνουν έξυπνα πράγματα και τους ευφυείς να κάνουν βλακείες. Αυτός είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι που ασκούν εξουσία είναι επικίνδυνοι.
10. Ο Σέρλοκ Χολμς είπε: «η εργασία αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο ενάντια στη θλίψη, αγαπητέ μου Γουώτσον». Ας τον ακούσουμε.
11. Ο καθένας μας ζητά αγάπη ευεξία και σωματική υγεία. Ας εργαστούμε για αυτά.
12. Κανείς δεν είναι a priori συμπαθητικός ή ενδιαφέρον. Προσπαθήστε να εστιάζετε σε πράγματα που σας ενδιαφέρουν και όχι στον εαυτό σας.
13. Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και όχι απλά καλοσυνάτοι. Η ευγένεια εκδηλώνεται έμπρακτα και έχει νόημα, μέσα από πράξεις γεμάτες γενναιοδωρία και ευαισθησία. Απ’ την άλλη, η καλοσύνη όταν γίνεται επιπόλαια και επιφανειακά, αποτελεί απλά τη βιτρίνα.
14. Μόνο οι αδέξιοι τεχνίτες τα βάζουν με τα εργαλεία τους. Μη ρίχνετε το φταίξιμο στους συνεργάτες σας, στις συσκευές και στα μέσα που έχετε για να κάνετε τη δουλειά σας. Πάρτε την ευθύνη πάνω σας.
15. Είστε ελεύθεροι να σταματάτε κάτι που δεν σας αρέσει, οποιαδήποτε στιγμή.

 share24

Λειτουργείτε με τη λογική ή το συναίσθημα;



Τεστ 4 ερωτήσεων: Λειτουργείτε με τη λογική ή το συναίσθημα;
Η συναίνεση - όταν συμφωνούμε με κάτι που ακούμε από το περιβάλλον μας, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι μπορεί και να μην είναι σωστό - είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας των ανθρώπων. 

Δείτε σε ποιο βαθμό αποδέχεστε τις διαισθήσεις και το ένστικό σας, ακόμα και όταν γνωρίζετε ότι είναι λανθασμένες, με αυτό το τεστ που βασίζεται στο έργο της ψυχολόγου Jane L. Risen. 

Απαντήστε ναι ή όχι στις ακόλουθες ερωτήσεις:

1. Έχετε δύο μπολ με ζάχαρη, και γράφετε "ζάχαρη" στο ένα και "δηλητήριο" στο άλλο. Θα αποφύγετε τώρα να φάτε ζάχαρη από το μπολ που γράφει "δηλητήριο";

2. Παίζετε ζάρια που έχουν τέσσερις κόκκινες πλευρές και δύο πράσινες. Έχετε ρίξει κόκκινο πέντε φορές στη σειρά. Τώρα θα ποντάρετε στο πράσινο;

3. Είστε πιο νευρικοί μέσα σε ένα αεροπλάνο από ότι στο αυτοκίνητο, παρόλο που γνωρίζετε ότι το πρώτο είναι στατιστικά ασφαλέστερο;

4. Για να κερδίσετε ένα παιχνίδι πρέπει να επιλέξετε μια κόκκινη μπίλια στα τυφλά μέσα από μια τσάντα. Θα προτιμούσατε να επιλέξετε μέσα από μια τσάντα που περιέχει 10 κόκκινες μπίλιες και 90 μαύρες (10% πιθανότητα νίκης) και όχι από μια τσάντα που περιέχει μια κόκκινη μπίλια και 8 μαύρες (λίγο πάνω από 11% πιθανότητα νίκης);


Πόσα "ναι" απαντήσατε; 0 = κος (α) Λογική, 1 = γενικά αρκετά λογικός,ή (ήταν το αεροπλάνο, σωστά;); 2 = περίπου στο μέσο όρο. 3 = βρίσκεστε στην παράλογη πλευρά. 4 = κος (α) συναίνεση.

Αν σκοράρατε 0-2, συγχαρητήρια. Οι μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που είναι σε θέση να επιλέξουν τη λογική πάνω από τα συναισθήματα είναι γενικά πιο έξυπνοι, έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο και κερδίζουν περισσότερα χρήματα. Αλλά αν σκοράρατε 3-4, μην κατηγορείτε τον εαυτό σας. Αν γνωρίζετε ότι, για παράδειγμα, η πτήση με αεροπλάνο σας προκαλεί άγχος, είναι πιο ορθολογικό να μειώσετε αυτό το άγχος, οδηγώντας.


πηγή: theguardian.com
 
 enallaktikos

Δήμος αγοράζει «κόκκινα δάνεια» -«Ασπίδα» στους πλειστηριασμούς

Με πρωτοβουλία που ξεκινά ο δήμος Ζαχάρως επιδιώκει να προστατέψει τους δημότες του που έχουν «κόκκινα» δάνεια και κινδυνεύουν με εκπλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας τους λόγω της αδυναμίας τους να εξοφλήσουν τις οφειλές τους.
Σε δηλώσεις τους ο δήμαρχος Ζαχάρως Νίκος Φάμελος και ο επικεφαλής της πλειοψηφούσας παράταξης «Δυναμική Πρωτοβουλία» και εκλεγείς δήμαρχος τέσσερις φορές από το 2002, Πανταζής Χρονόπουλος, παρουσίασαν τους βασικούς άξονες του πλάνου, το οποίο περιλαμβάνει την ίδρυση Εταιρείας Ειδικού Σκοπού και την αξιοποίηση της περιουσίας του δήμου, ώστε να αποτραπεί η πώληση των «κόκκινων» δανείων σε ξενα funds σε εξευτελιστικές τιμές.
Σύμφωνα με αυτό το πλάνο, θα χαρτογραφηθεί ο αριθμός των δανειοληπτών του δήμου Ζαχάρως που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους και στη συνέχεια θα ιδρυθεί Εταιρεία Ειδικού Σκοπού η οποία θα αγοράσει τα «κόκκκινα» δάνειά τους στις ίδιες χαμηλές τιμές και στη συνέχεια θα διευκολύνει τους δανειολήπτες στην ομαλή εξυπηρέτηση της οφειλής.
«Όλοι έχετε ακούσει ότι τώρα τελευταία, διάφορα funds αγοράζουν κόκκινα δάνεια και μάλιστα σε πολύ χαμηλή τιμή. Πούλησαν πριν από μερικές δάνεια στο 8% και στο 13% της κανονικής αξίας. Εμείς, αφού φτιάξουμε την Εταιρεία Ειδικού Σκοπού ως δημος, θα κάνουμε προτάσεις αγοράς των δανείων μέσα σε αυτές τις χαμηλές τιμές που δεν θα μπορούν να αρνηθούν, για να πάρουμε τα κόκκινα δάνεια των δημοτών μας και να έρθουν να τα εξοφλήσουν σε ένα άλφα χρονικό διάστημα, μόνο με μια μικρή προσαύξηση» εξήγησε ο κ. Χρονόπουλος, τονίζοντας ότι η δημοτική περιουσία υπερβαίνει σε αξία τα 15 εκατ. ευρώ και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «όπλο».
«Κανένας δημότης αβοήθητος»
«Όλοι μέχρι τώρα έπαιρναν δάνεια χωρίς καμία εγγύηση Εμείς έχουμε περιουσία με αξία που υπερβαίνει τα 15 εκατ. ευρώ, οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εγγύηση για να πάρουμε δάνειο. Αυτό θα συζητήσουμε στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο και θα προχωρήσουμε μετά προς τις τράπεζες, τον υπουργό και τον πρωθυπουργό, για να φύγει το άγχος των συμπατριωτών μας», ανέλυσε ο κ. Χρονόπουλος.
«Ήδη έχουμε αναθέσει σε δικηγόρο να διαμορφώσει το νομικό πλαίσιο για τη σύσταση της Εταιρείας Ειδικου Σκοπού. διότι είναι μοναδικός ο σκοπός μας. Θα γλιτώσουμε τον κόσμο από τα αρπακτικά που θα πάνε να τους πάρουν τα σπίτια και πιστεύουμε ότι την πρωτοβουλία μας θα ακολουθήσουν κι άλλοι δήμοι», σημείωσε ο πρώην δήμαρχος
«Όταν θα αγοράσουμε π.χ. το δάνειο με 10%, θα το πάρει και ο οφειλέτης στην ίδια τιμή, ίσως με μια μικρή προσαύξηση 2%, ώστε να μη χάσει το σπίτι του. Σε πρώτη φάση θα καλέσουμε όλους τους δημότες που έχουν πρόβλημα με τα στεγαστικά δάνεια και στη συνέχεια θα δούμε και τα υπόλοιπα δάνεια, διότι δεν είναι υπέρογκα και θεωρούμε ότι είναι εφικτό να δοθεί λύση, για να μην τα πάρουνε τα αρπακτικά που φοράνε τον μανδύα της Ευρώπης και να πάρουν τον ιδρώτα των συμπατριωτών μας» κατέληξε.

 arouraios

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ένα “Ευχαριστώ” από τα βάθη της ψυχής μου, στον πατέρα μου!

Ένα “Ευχαριστώ” από τα βάθη της ψυχής μου, στον πατέρα μου!

Ετών 90! Φοράς την μάσκα οξυγόνου και προσπαθείς κάτι να μου πεις! Δεν καταλαβαίνω τι λες, κάτσε να σου βγάλω την μάσκα.
-Γιατί δεν φεύγεις κοριτσάκι μου?
-Άσε να κάτσω λίγο ακόμα να σου κάνω παρέα.
-Θα σε Θυμάμαι Πάντα! Σ ’Αγαπώ πολύ Κοριτσάκι μου!
-Γέλασα, τι λες καλέ μπαμπά? Άκου «θα σε θυμάμαι πάντα»… κι εγώ σ’ αγαπώ μπαμπά μου.
-Ρηνούλα μου, θέλω να σε φιλήσω.
-Και εγώ Θέλω να σε φιλήσω, και ανταλλάξαμε το πιο όμορφο φιλί!
Ήταν το τελευταίο μας φιλί. Στις 4 το απόγευμα έφυγα εγώ, από το “Σωτηρία”. Στις 6 έφυγες εσύ, για το “ταξίδι” σου πατέρα μου. Ο πατέρας μου, ο Κυρ Ηλίας… τι έχω να θυμάμαι από αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο? Καλά και μόνο καλά πράγματα έχω να θυμάμαι. Από τότε που μπορώ και θυμάμαι τον εαυτό μου, μικρή μα πολύ μικρή, νιώθω ακόμα και σήμερα που με κράταγε αγκαλιά με καμάρι. Τα μόνιμα λόγια στα χείλη του σε όσους με έβλεπαν αλλά και σε εμένα την ίδια:
-Αυτό το Κορίτσι, είναι Πολύ Τυχερό! Από τότε που γεννήθηκε άλλαξε η Ζωή μου. Αυτό το Κορίτσι, κάρβουνο θα πιάνει, Χρυσός θα γίνεται! Αυτό το Κορίτσι, με ότι και αν καταπιαστεί στη ζωή της θα πετύχει! Αυτό το κορίτσι, είναι πάρα πολύ έξυπνο! Αυτό το κορίτσι, είναι πολύ άξιο! Αυτό το κορίτσι είναι πεντάμορφο! Αυτό το κορίτσι, δεν φοβάται τίποτα! Αυτό το κορίτσι, λάμπει όταν το κοιτάς! Αυτό το κορίτσι, είναι σκέτη χαρά! Μπράβο κορίτσι μου! Σαν το κορίτσι μου, δεν υπάρχει άλλο παιδί!
Ακόμα και όταν σε πίκραινα πατέρα μου, μεγαλύτερη σε ηλικία με τις συμπεριφορές μου, πάντα με κοίταγες στα μάτια και ένιωθα την ασφάλεια σου. Και πάλι τα ίδια μου έλεγες, «Τι τυχερή που είσαι, τι άξια που είσαι»
Πατέρα μου γλυκέ σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έλεγες χιλιάδες φορές, και τυπώθηκαν μέσα στο μυαλό μου από μικρό παιδί! Σε ευχαριστώ που με έκανες να πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω τα Απίστευτα στη ζωή μου. Σε ευχαριστώ που μου δίδαξες ότι στη ζωή πρέπει να διασκεδάζουμε, να δημιουργούμε, να απολαμβάνουμε! Σε ευχαριστώ που μου δίδαξες πόσο υπέροχη είναι η ζωή ακόμα και μέσα από πολύ δύσκολες καταστάσεις. Σε ευχαριστώ για την ευτυχία μου.
Ο Κύριος Ηλίας, ετών 90, ο Πατέρας μου! Στάθηκα πολύ τυχερή, γιατί πρόλαβα και στα είπα όλα τα «ευχαριστώ του κόσμου» όταν ήσουνα εν ζωή, γερός και μαζί μας Καλό σου ταξίδι και καλό Παράδεισο πατέρα μου. Θα σε θυμάμαι πάντα! (Τα δικά σου λόγια)
Όσοι έχετε τον πατέρα σας κοντά σας, ότι ηλικία και αν είναι, σφίξτε τον στην αγκαλιά σας, γεμίστε τον φιλιά, και ευχαριστήστε τον για ότι σας έχει προσφέρει.
Μην χάσετε την ευκαιρία γιατί μπορεί κάποτε να το μετανιώσετε.

 enallaktikidrasi

Πατέρας, ὀχι φίλος

Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος, Κιλκίς

Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας.
Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη. Δράττομαι της ευκαιρίας και θα υπενθυμίσω αυτό που σημειώνει ένας σύγχρονος παιδαγωγός, αναφερόμενος στην αλλοίωση – έκπτωση, που παρατηρείται σήμερα στον πατρικό ρόλο. Ο γονέας, σημειώνει, που λέει στο παιδί του «μην με βλέπεις σαν πατέρα, εγώ θέλω να είμαι φίλος σου», είναι ο ίδιος ένα ανώριμο παιδί, που παραιτείται από την πατρική του ευθύνη και δημιουργεί στο παιδί του αίσθημα ανασφάλειας που θα φτάσει στον πανικό. Τα παιδιά θα βρουν ευκαιρίες στην ζωή τους ν΄αποκτήσουν φίλους, είναι όμως αμφίβολο, αν θα βρουν κάποιον άλλον πατέρα, όταν, ούτε ο πατέρας τους δεν θέλει να είναι πατέρας τους και τους ζητάει να μην περιμένουν τίποτε πιο πολύ απ’ αυτόν, απ’ ό,τι θα περίμεναν από κάποιον φίλο. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως η ορθή και σωστή ιεράρχηση του γονικού ρόλου, απαιτεί πρώτα να είσαι πατέρας και γονιός και έπειτα φίλος. Και να προσεχθεί αυτό, μιλάω για ιεραρχία και όχι για κυριαρχία. Η ιεραρχία προϋποθέτει αλληλοσεβασμό και υπευθυνότητα, η κυριαρχία εμπεριέχει αυταρχισμό και σκληρότητα. Τις παλαιότερες εκείνες εποχές ήταν όντως «διακριτοί οι ρόλοι» στην ελληνική οικογένεια, δεν είχε ακόμη εισαχθεί το μικρόβιο της ξενοήθειας, της αλόγιστης μίμησης ξένων προς την παράδοσή μας προτύπων. Τις δεκαετίες που παρήλθαν συνέβη μία αλλαγή του τρόπου ζωής μας, του πολιτισμού μας εν γένει. Και ο πολιτισμός αλλάζει όταν μεταβάλλονται, όχι ιδέες ή αξίες, αλλά οι ανθρώπινες ανάγκες. Ακριβέστερα: η ιεράρχηση των αναγκών.

Θαμπωμένοι από τον παρασιτικό καταναλωτισμό και την υλική ευημερία της Δύσης, υψώσαμε ως εθνικό ιδεώδες, ως υπέρτατη ανάγκη, την αντιγραφή-βίωση αυτής της ευζωίας, με συνέπεια την σημερινή πνευματική παρακμή, τον σεφέρειο πνευματικό νεοπλουτισμό. Και αυτό που ονομάζουμε σήμερα κρίση του οικογενειακού θεσμού είναι αντανάκλαση μιας γενικότερης κοινωνικής παρακμής ή και το αντίστροφο.

Ουδέποτε υπήρχαν στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Σήμερα έχουμε θεοποιήσει τον διπλωματούχο τεχνοκράτη και λησμονήσαμε πως κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων (χρήσιμων ανθρώπων) και κατόπιν τεχνοκρατών. Και ομιλώ για την τεχνική, την επιστήμη εκείνη, που χωριζόμενη αρετής, και στερούμενη ηθικού στόχου, γίνεται αυτοσκοπός και που επιτρέπει μεν να πάμε στ’ αστέρα, ανέχεται δε εκατομμύρια να λιμοκτονούν και να θερίζονται από μεσαιωνικά νοσήματα.

Μιλήσαμε πριν για κρίση της οικογένειας και μία και το θέμα μας είναι ο ρόλος του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, οφείλουμε, εντίμως και ευθαρσώς, να παραδεχτούμε πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπεύθυνος για την σημερινή αλλοτρίωση και αστοχία του οικογενειακού θεσμού, είναι κυρίως ο πατέρας. Και αυτό γιατί η μάνα διατηρεί ή μάλλον διέπεται η σχέση της προς το παιδί, από αυτήν την, γλυκοθώρητη και συγκινητική σε όλους μας ευαισθησία, την διακρίνει, σ’ όλους τους τόπους και τους χρόνους, το ευμετάβλητον και ευπροσήγορον του χαρακτήρα, το οποίο μετουσιώνεται σε μιάν μανική αγάπη προς το παιδί, μιαν αγάπη που, για να δανειστώ μία ευαγγελική ρήση, «και αι πύλαι του άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Άρα δεχόμενοι το αξίωμα αυτό της αιώνιας μάνας, οφείλουμε να στραφούμε στον πατέρα και να μιλήσουμε για κρίση του πατρικού ρόλου. Η δυσαρμονία της σχέσης και η έλλειψη διαύλων επικοινωνίας, που εντοπίζονται σήμερα, κυρίως κατά την ανυπότακτη εφηβεία, μεταξύ πατέρα και παιδιού είναι απότοκα της διάχυσης της πατρότητας σε πολλαπλούς ρόλους, όπως αυτού του επαγγελματία, του επιζητούντος καριέρα και οικονομική επιφάνεια, ο οποίος εις αντιστάθμιση και αναπλήρωση της πατρικής του ανεπάρκειας, προσφέρει στο παιδί του ένα είδωλο του εαυτού του, που μετασκευάζεται σε παροχή πληθώρας αγαθών. Και δεν μιλώ για απουσία αγάπης, αλλά σε μία νοσηρή έκφραση αγάπης, σε έλλειψη επικοινωνίας. Όπως σημειώνει ο τροπαιούχος νομπελίστας μας, ο Σεφέρης «εκείνο που κάνει τις σχέσεις μοναδικές είναι η επικοινωνία. Και όσο βαθύτερη είναι η επικοινωνία τόσο κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο». Το πρόβλημα λοιπόν επικεντρώνεται στο πώς αγαπάει ο πατέρας το παιδί.

Σήμερα αυτή η αγάπη εκφράζεται συνήθως με την παροχή υλικών αγαθών, διασκεδάσεων και με τις λεγόμενες μορφωτικές ευκαιρίες. Τα καλά σχολεία, η πολλή τροφή, τα ρούχα, τα πάμπολα παιχνίδια, η δική τους τηλεόραση ή ο προσωπικός υπολογιστής, αντικαθιστούν την πατρική αγάπη ή είναι μέσα και τρόποι εξαγοράς αυτής της αγάπης. Όλα αυτά όμως είναι έμμεσες μορφές αγάπης, που δεν μπορούν να τις καταλάβουν τα παιδιά. Οι άμεσες μορφές αγάπης, απαιτούν χρόνο, εκούσια υπομονή, ο πατέρας να αφιερώνει χρόνο ικανό στο παιδί του, να μιλάει, να παίζει, να αστειεύεται, να εργάζεται μαζί του, να το ενθαρρύνει με την παρουσία του. Παρενθετικά θέλω να σημειώσω το εξής: Ως εκπαιδευτικός ποτέ δεν άκουσα και το λέω με παράπονο μαθητή να μεταφέρει στην τάξη, εξωσχολικές εμπειρίες και γνώσεις, χωρίς να αρχίζει το λόγο του, με την στερεότυπη πλέον φράση «Κύριε είδα στην τηλεόραση». Ουδέποτε, και εδώ είναι το ανησυχητικό, άκουσα νε λέει «Κύριε μου είπε ο μπαμπάς μου». Πρόσφατα η εφημερίδα «Το Βήμα» σε έρευνά της διαπίστωσε πως μόνον ένας στους έξι μαθητές στην Ελλάδα, βοηθιέται στα μαθήματα από τον πατέρα του. Αλλά σήμερα κι αυτό πρέπει να τονισθεί ως ένα άλλο πυορρέον τραύμα της περί πολλά τυρβάζουσας εποχής μας και να θέλει ο γονέας, ο πατέρας να δείξει την αγάπη του στο παιδί δεν βρίσκει ευκαιρία. Τα παιδιά μας πνίγονται, τα φυλακίσαμε στο κλουβί της τεχνοκρατούμενης εποχής μας. Το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα αθλήματα, η μουσική, τα μπαλέτα, τα ιδιαίτερα και η τηλεόραση, δεν αφήνουν παρά μόλις λίγο χρόνο για να τα φιλήσουμε και να πουν «καληνύχτα».

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να προσθέσω κάτι. Τα παιδιά μας δεν τα δημιουργήσαμε, δεν μας τα χάρισε ο Θεός, για να μας ικανοποιούν εγωιστικά. Δεν είναι τα παιδιά μας για να εφαρμόζουμε πάνω τους, δικές μας επιθυμίες ή να παίρνουμε εμείς ναρκισσιστικές, εγωιστικές ικανοποιήσεις απ’ αυτά. Το να τα καταπιέζουμε με πολλαπλές δραστηριότητες, εις βάρος, πολλές φορές, της εύθραυστης ψυχικής τους υγείας, φανερώνει δική μας χαμηλή αυτοεκτίμηση και ματαιοδοξία, που επιζητεί κοινωνική άνοδο και αναγνώριση μέσω των παιδιών μας. Γι’ αυτό δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για το «τέλος της αθωότητας». Η βασιλική οδός για την πνευματική θωράκιση και διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι η επιστροφή, όχι με την έννοια της άγονης συντήρησης, στην παράδοση του Γένους μας. Τον τελευταίο που θα μπορούσε να ζηλέψει ο Έλληνας πατέρας είναι τον Αμερικανό ή Δυτικοευρωπαίο πατέρα που παραδέρνεται σήμερα στους σκοπέλους του μηδενισμού και του ατομικισμού. Ο Γερμανός φιλόσοφος Ούρλιχ Μπεκ, σε πρόσφατο βιβλίο του, μιλά για καρικατούρα του πατέρα στην Δύση, που οδήγησε στην έξαρση των νακρωτικών, στην εφηβική εγκληματικότητα, στην ανία, στην αθεϊα, τον κορεσμό, στην ανικανότητα αγάπης και ανθρώπινης σχέσης με τον Άλλον.

Σε τι συνίσταται όμως αυτή η παράδοση του Γένους μας; Θα μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μία σύντομη περιπλάνηση στον προγονικό-ελληνορθόδοξο λόγο. Κατ’ αρχάς όταν μιλούμε για αρχαιοελληνική παιδεία, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον ποιητή των θεών, τον Όμηρο. Στο συμπόσιο του Ξενοφώντα, ακούμε τον Νικήρατο να καμαρώνει δικαιολογημένα, διότι ο πατέρας του όπως λέει «επιμελούμενος όπως αήρ αγαθός γενοίμην ηνάγκασέ με πάντα τα Ομήρου έπη μαθείν και νυν δυναίμην αν Ιλιάδα όλην και Οδύσσεια από στόματος ειπείν». Από το κείμενο αυτό διαπιστώνουμε πως ο πατέρας επενέβαινε δραστικά, συμμετείχε και καθόριζε το είδος του παιδευτικού υλικού. Ας αναλογιστούμε πως σήμερα τα πάντα επαφίονται στις προθέσεις και τις ικανότητες του εκάστοτε πειραματιζόμενου Υπουργού και μιας απρόσωπης και άγνωστης συμβουλευτικής επιτροπής.

Το διαμάντι όμως της αρχαιοελληνικής γραμματείας, το οποίο δυστυχώς σήμερα αγνοείται και απ’ αυτές τις παιδαγωγικές σχολές, είναι η «περί παίδων αγωγής» πραγματεία του Πλούταρχου. Το έργο του Βοιωτού φιλόσοφου έχει τεράστια αξία, γιατί συγκεφαλαιώνει και ανθολογεί όλη την αρχαιοελληνική σοφία, αποτελεί ένα απάνθισμα αυτής. Το βιβλίο αυτό διατηρεί την δροσιά και την επικαιρότητά του ως σήμερα. Διαβάζω μεταφρασμένα λίγα σπαράγματα: «Πρέπει, γράφει, οι πατέρες να μην παινεύουν υπερβολικά και φουσκώνουν τα παιδιά με εγκώμια, γιατί με τις υπερβολές των επαίνων γίνονται ματαιόδοξα και κακομαθημένα. Είδα, όμως κάποιους πατέρες για τους οποίους η μεγάλη αγάπη για τα παιδιά τους έγινε αιτία να μην τα αγαπούν. Τι είναι αυτό, όμως, που θέλω να πω, ώστε να κάνω τον λόγο μου σαφέστερο με το παράδειγμα που φέρνω; Σπεύδοντας, δηλαδή, να κάνουν τα παιδιά τους, γρήγορα, πρώτα σε όλα, τα υποβάλλουν σε υπέρμετρους κόπους, όπου απαυδούν και διακόπτουν, αλλά και, βαρυμένα με πολλούς τρόπους από τα κακοπαθήματα, δεν δέχονται την μάθηση με ανταπόκριση. Όπως, δηλαδή, τα φυτά τρέφονται με λιγοστό νερό, αλλά με πολύ πνίγονται, κατά τον ίδιο τρόπο η ψυχή με κόπους μετρημένους αναπτύσσεται, αλλά με υπερβολικούς, καταποντίζεται. Είναι σωστό, εξ άλλου, να επιπλήξουμε μερικούς πατέρες, οι οποίοι εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε παιδαγωγούς και δασκάλους, χωρίς οι ίδιοι να εξετάζουν την πορεία των παιδιών τους. Τίποτε, όπως λέει η παροιμία, δεν παχαίνει το άλογο περισσότερο από το μάτι του βασιλιά. Πρέπει επίσης να απομακρύνουμε τα παιδιά από την αισχρολογία «λόγος γαρ έργου σκιά» κατά τον Δημόκριτο. Οι εχέφρονες πατέρες να προσέχουν, να επαγρυπνούν, και να συνετίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, απειλώντας και παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντάς τους παραδείγματα εκείνων που εξ αιτίας της αγάπης τους για τις απολαύσεις έπεσαν σε συμφορές και εκείνων που χάρις στην καρτερία κέρδισαν έπαινο και σπουδαία υπόληψη. Τα δύο τούτα μοιάζουν να ‘ναι στοιχεία της αρετής, η ελπίδα της τιμής και ο φόβος της τιμωρίας. Δεν ζητώ από τους πατέρες να είναι τελείως σκληροί και τραχείς, αλλά πολλές φορές να συγχωρούν στους νέους κάποια σφάλματα, ενθυμούμενοι ότι και οι ίδιοι υπήρξαν νέοι. Όπως δηλαδή οι γιατροί, αναμειγνύοντας τα πικρά φάρμακα με γλυκά υγρά, βρήκαν ότι η ευχάριστη γεύση είναι αποτελεσματική, ως προς την επίτευξη του συμφέροντος, κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει και οι πατέρες να αμανειγνύουν την δριμύτητα των παρατηρήσεών τους με πραότητα και μπροστά στις επιθυμίες των παιδιών, την μία φορά να μαλακώνουν και να χαλαρώνουν τα ηνία και την άλλη να τα σφίγγουν. Καλό είναι επίσης ο πατέρας να δίνει την εντύπωση πως δεν γνωρίζει ορισμένα παραπτώματα, αλλά κάποιες πράξεις των νέων βλέποντάς τες να μην τις βλέπει και ακούγοντάς τες να μην τις ακούει. Υπομένουμε τα παραπτώματα των φίλων μας τι το παράδοξο να υπομένουμε και των παιδιών μας». Το πιο ωραίο όμως είναι αυτό: «περισσότερο απ’ οτιδήποτε οφείλουν οι πατέρες να μην πέφτουν σε κανένα σφάλμα, αλλά να κάνουν όλα όσα πρέπει, προσφέροντας τους εαυτούς τους παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε να αποτρέπονται από άσχημα έργα και λόγια». Αυτά γράφει ο Πλούταρχος. Όπως αποδεικνύουν οι στατιστικές, οι παραστρατημένοι νέοι, είναι συνήθως άνθρωποι που πρώτα απογοητεύτηκαν από τους γονείς τους και ύστερα από την κοινωνία. Τα εκρηκτικά τους συναισθήματα ξεχύνονται βίαια ενάντια σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν.

Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, τους αποστομώσαντες τον κακεργέτην και αιρεσιάρχη Άρειο. Ένας λόγος για τον πατέρα θα ήταν λειψός, αν δεν περιλάμβανε την άποψη των θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας. Βαθείς ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής, θεωρούσαν την πατρική αποστολή «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών» σύμφωνα με τον Θεολόγο Γρηγόριο. Θα ερανιστούμε ορισμένα χωρία από τον κατ’ εξόχην παιδαγωγό Άγιο, τον χρυσορήμμονα Χρυσόστομο, τον «θεμέλιο λίθον του κοινού Ελληνισμού» κατά τον Ζαμπέλιο. Στο αριστουργηματικό του έργο «περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα» σταχυολογούμε τα εξής θαυμάσια: «Για τα κτήματα και την περιουσία που θα δοθούν στα παιδιά φροντίζουμε, όχι όμως και για τα παιδιά. Βλέπεις την ανοησία; Άσκησε, πατέρα, την ψυχή του παιδιού πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα… Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το βλάπτει η φτώχεια. Θέλεις να το κάνεις πλούσιο, μάθε το να είναι καλός και χρήσιμος άνθρωπος (Να η ορθόδοξη παράδοση). Γιατί πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη από πολλά χρήματα και που περιβάλλεται από πολλά αγαθά, αλλά εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Αυτό να μάθεις στο παιδί σου, αυτό να διδάξεις αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος». Όπως γράφει ο Άγιος σε ένα συγκλονιστικό κομμάτι: «Νόμισον, πατέρα, αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τα παιδία». Στηλιτεύει παρακάτω ο Άγιος ένα φαινόμενο που σήμερα ιδίως είναι τακτική πάγια. Την διατροφή των δύο βασικών προϋποθέσεων της υγιούς ανατροφής του παιδιού, δηλαδή, της αγάπης και της διαπαιδαγώγησης. «Ο πατέρας» γράφει, «που δεν τιμωρεί, όχι βέβαια με ξυλοδαρμό, τα παιδιά του, να είναι βέβαιος πως θα τα τιμωρήσει αργότερα ο νόμος του κράτους».

Σήμερα, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι εκείνο το κλασικό «θέλω τα παιδιά μου να έχουν ό,τι δεν είχα εγώ» και ικανοποιώντας όλες του τις επιθυμίες, τα κρατάμε σε μία θερμοκοιτίδα φανταστικού κόσμου και όταν θα έλθει σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο, στον οποίο υπάρχουν περιορισμοί, θα είναι εντελώς απροπαράσκευο και ανίκανο να τον αντιμετωπίσει. Και γνωρίζουμε όλοι που οδηγεί σήμερα αυτή η ανικανότητα. Παρακάτω ο Άγιος θίγει το πολύ σημαντικό θέμα της αγωγής της γλώσσας. «Ρήματα παιδεύοντες το παιδίον φθέγγεσθαι σεμνά και ευσεβή», συμβουλεύει τον πατέρα να χρησιμοποιεί μπροστά στο παιδί «ρήματα σεμνά», να αποφεύγει τα αισχρά και πονηρά λόγια, όπως συμπληρώνει και ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος «φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Ας αναλογιστούμε όλοι πόση ζημιά κάνει ο τρίτος γονέας στο σπίτι, η τηλεόραση που βρίθει αισχρολογιών. Ο πατέρας, γράφει ο σοφός πατήρ, πρέπει να διηγείται στο παιδί γλυκά διηγήματα, να το ξεκουράζει με την παρουσία του «ώστε να μην αποκάμνειν αυτώ την ψυχήν». Σε μία πρόσφατη έρευνα που έγινε σε παιδιά όλων των σχολικών βαθμίδων με θέμα «πώς θα θέλατε τον πατέρα σας», ένα αγόρι Δ’ δημοτικού έγραψε: «Εγώ θέλω τον πατέρα μου να είναι καλός, να μην λέει κακά λόγια, γιατί αλλιώς θα με μάθει και μένα τα κακά λόγια». Θα τελειώσουμε με τον Άγιο, αναγιγνώσκοντας αυτό που αποτελεί, νομίζω, τον πολύτιμον μαργαρίτη της Ορθόδοξης παιδαγωγίας. «Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά από μικρά, ούτως ώστε, όταν μεν τα ίδια αδικούνται να υπομένουν με καρτερία την αδικία, όταν όμως βλέπουν να αδικείται κάποιος άλλος, τότε να σπεύδουν γενναίως εις υπεράσπιση του αδικούμενου». Πόσο επίκαιρο είναι αυτό στη σημερινή μισανθρωπία και αδιαφορία, την περιχαράκωση του ανθρώπου στον απάνθρωπο ατομικισμό.

Η περιδιάβαση στον ελληνορθόδοξο λόγο κατέστησε νομίζω φανερό το χάσμα που χωρίζει τη σημερινή «προοδευτκή» διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας από την παράδοση του Γένους μας. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η ανατροφή των παιδιών μας βρίσκεται στο έλεος των ετεροχρονισμένων σχετικών δυτικών συρμών που μας έφεραν οι προτεστάντες μισσιονάριοι ή οι Αγγλίδες γκουβερνάντες ή οι διαφωτισμένοι «εις τας Ευρώπας» ημέτεροι κοσμοδιορθωτές. Τελευταία μάλιστα το γενικό πρόσταγμα το έχουν κάποια άσχετα άτομα με κάποιο αμερικανικό Μάστερ (και είναι γνωστό πως υπάρχει πάντοτε κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο απ’ το οποίο μπορεί να πάρει κανείς κάποιο Μάστερ, όποιος κι αν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του) που κατακλύζουν τη βιβλαγορά και τις σχολές γονέων με γραπτές ή προφορικές σαχλολογίες, όπου οι κυρα-Κατίνες της συνοικίας μαθαίνουν ότι πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν για να μην γίνουν κομπλεξικά. Έτσι, οι ταλαίπωροι γονείς, εκτός από την κρίση του αρχοντοχωριατισμού, που είναι γενικά χαρακτηριστικό του Νεοέλληνα, ταλαιπωρούνται και από την αξιοθρήνητη ανωριμότητα όλων αυτών των μαϊστόρων της ανοησίας, τους «πεφωτισμένους» ψαλιδόκωλους, για να κατασκευάσουν τελικά τις εξαμβλωματικές προσωπικότητες, που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενεές.

Επιλογικό συμπέρασμα: Ο γονέας, ο πατέρας να κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες της εισαγόμενης προοδομανίας, όπου όλα επιτρέπονται, να στραφεί στο παιδί του ως προστάτης, βοηθός, συμπαραστάτης, παιδαγωγός και παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα, πλάθοντας πρώτα τον άνθρωπο και ύστερα τον επιτυχημένο επιστήμονα ή επιχειρηματία.

Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας, άρα, για να έχουμε καλή πατρίδα, όπως ζητάει ο Μακρυγιάννης, πρέπει να έχουμε καλό πατέρα, που σμιλεύει καθημερινά τα χρυσά αγάλματα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, το χρυσοφόρο αυτό κοίτασμα της πατρίδας μας, τα παιδιά μας.


Πηγή: (περιοδικό “Αφύπνιση”, Μάιος 2017)

tideon.org

 proslalia